Στο κατάστημα, κατά λάθος χτύπησα με τον τροχό του αμαξιδίου μου το πόδι ενός άντρα: άρχισε να μου φωνάζει και να με βρίζει, μέχρι που ήρθε η αστυνομία… 😨😢
Δεν μπορώ να περπατήσω εδώ και χρόνια. Κάποτε πίστευα ότι η απώλεια της δυνατότητας να κινούμαι μόνος μου θα ήταν το τέλος της φυσιολογικής μου ζωής. Ναι, είναι δύσκολο – πονάει τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Αλλά έμαθα να τα καταφέρνω. Αποδέχτηκα την κατάστασή μου και αποφάσισα: θα συνεχίσω να ζω όσο μπορώ, χωρίς να κλειστώ μέσα σε τέσσερις τοίχους.
Ευτυχώς, ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι με αναπηρία γίνονται σεβαστοί, τους βοηθούν και δημιουργούν συνθήκες για μια κανονική ζωή… Αλλά δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει πάντα και παντού. Μερικές φορές συναντάς ανθρώπους για τους οποίους είσαι απλώς αφορμή να ξεσπάσουν την οργή τους.
Πρόσφατα μου συνέβη κάτι που ακόμα έχω μπροστά στα μάτια μου.
Εκείνη την ημέρα, όπως συνήθως, πήγα για ψώνια στο κοντινό σούπερ μάρκετ. Δεν μου αρέσει να εξαρτώμαι από άλλους, οπότε προσπαθώ να κάνω μόνος μου τις καθημερινές δουλειές: να διαλέγω προϊόντα, να πηγαίνω στο ταχυδρομείο, να πληρώνω λογαριασμούς. Αυτό μου δίνει την αίσθηση ότι ελέγχω ακόμα τη ζωή μου.
Κυκλοφορούσα ανάμεσα στα ράφια, κοιτάζοντας προσεκτικά τα προϊόντα. Το καλάθι στα γόνατά μου ήταν ήδη μισογεμάτο. Όταν γύρισα σε ένα άλλο διάδρομο, χτύπησα κατά λάθος με τον τροχό του αμαξιδίου μου το πόδι ενός άντρα που στεκόταν με την πλάτη γυρισμένη προς εμένα.
— Συγγνώμη, — είπα αμέσως σταματώντας. — Δεν σας είδα πραγματικά.
Φαινόταν μια συνηθισμένη κατάσταση: συγκρουστήκαμε, ζητήσαμε συγγνώμη και συνεχίσαμε. Αλλά όχι αυτή τη φορά. Ο άντρας γύρισε απότομα και ξέσπασε σε θυμό.
— Δεν με νοιάζουν οι δικαιολογίες σου! — φώναξε τόσο δυνατά που γύρισαν άνθρωποι και στο άλλο άκρο του διαδρόμου. — Ποιος θα πληρώσει τη θεραπεία μου, ε; Με πλήγωσες!
Προσπάθησα ήρεμα να εξηγήσω ξανά ότι ήταν ατύχημα, αλλά φαινόταν πως περίμενε την ευκαιρία να ξεσπάσει. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε και άρχισε να με βρίζει:
— Λόγω ανθρώπων σαν κι εσένα ο κόσμος πηγαίνει κατά διαόλου! Αδύναμος, άχρηστο σκουπίδι! Ζείτε εις βάρος των κανονικών ανθρώπων!
Κάθε του λέξη με πόνεσε, αλλά ήξερα ότι ήταν μάταιο να διαφωνήσω. Οι φωνές του τράβηξαν τους υπαλλήλους του καταστήματος, και κάποιος ήδη καλούσε την αστυνομία.
Λίγα λεπτά αργότερα, δύο αστυνομικοί μπήκαν στο διάδρομο. Μας άκουσαν και τους δύο, αντάλλαξαν βλέμμα, και ένας από αυτούς είπε ξαφνικά:
— Κύριε, παρακαλώ ελάτε μαζί μου.
Έμεινα άφωνος.
— Τι; — ρώτησα, νιώθοντας να ανεβαίνει η αγανάκτηση μέσα μου. — Δηλαδή εγώ φταίω; Μόνο επειδή τον χτύπησα κατά λάθος;
Δεν είχα άλλη επιλογή από το να τους ακολουθήσω. Βγήκαμε έξω και κατευθυνθήκαμε προς το περιπολικό. Ήμουν έτοιμος ψυχολογικά για ταπεινώσεις, μακρές ανακρίσεις και ίσως πρόστιμο. Αλλά στο δρόμο δεν άντεξα και ρώτησα:
— Πείτε μου την αλήθεια, γιατί με παίρνετε εμένα και όχι εκείνον; Αυτός ξεκίνησε τη φασαρία.
Ο αστυνομικός μου έριξε μια γρήγορη ματιά, χαμήλωσε τη φωνή και είπε κάτι που με τρόμαξε βαθιά. 😱😱
Θα διηγηθώ την ιστορία μου στο πρώτο σχόλιο, και μπορείτε να μοιραστείτε αν σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο 👇👇
— Κύριε, αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος εγκληματίας. Έχει αρκετές καταδίκες για επιθέσεις και καβγάδες. Έχει εκτίσει ποινές και, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, έχει εκρηκτικό και εκδικητικό χαρακτήρα. Αν σας αφήναμε εκεί, θα μπορούσε να επιστρέψει για να σας εκδικηθεί. Προς το παρόν, δεν έχουμε νομική βάση να τον κρατήσουμε, γι’ αυτό αποφασίσαμε ότι θα ήταν πιο ασφαλές να νομίζει ότι σας έχουμε συλλάβει εσάς. Έτσι δεν θα ψάξει να σας βρει.
Σιώπησα. Ένιωσα ένα ρίγος. Η συνειδητοποίηση ότι βρισκόμουν μόλις ένα μέτρο από έναν άνθρωπο ικανό για βία με πάγωσε.
Ο αστυνομικός πρόσθεσε:
— Έχουν συμβεί ήδη παρόμοιες περιπτώσεις. Εκτίσε την ποινή του, αλλά φαίνεται ότι δεν άλλαξε.
Από εκείνη την ημέρα δεν ρισκάρω πια. Σταμάτησα να πηγαίνω στα μαγαζιά και παραγγέλνω τα πάντα σπίτι. Με λυπεί αυτό – πάντα εκτιμούσα να συμμετέχω έστω και λίγο στη φυσιολογική ζωή.
Αλλά τώρα ξέρω πως ακόμα και το πιο συνηθισμένο ταξίδι για ψώνια μπορεί να καταλήξει σε μια συνάντηση με έναν κίνδυνο που δεν υποψιάζεσαι καν.
