Της είπαν ότι ο γιος της δεν ζει πια, αλλά μετά από μερικές μέρες της τηλεφώνησαν από άγνωστο αριθμό 😢😲
Πριν λίγες μέρες, το χωριό κυριεύτηκε από ανησυχία. Μια ομάδα νεαρών στρατιωτών, ανάμεσά τους και ο γιος της Άννας, ο Αλέξ, πήγε σε αναγνώριση στο δάσος, αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ. Ένας από τους αξιωματικούς ισχυρίστηκε ότι είδε τα παιδιά να μπαίνουν στο πυκνό δάσος, αλλά μετά το δάσος σαν να τους κατάπιε. Οι ομάδες έρευνας σάρωναν την περιοχή μέρα με τη μέρα, χωρίς αποτέλεσμα.
Την τρίτη μέρα, ο στρατός επίσημα αναγνώρισε τους στρατιώτες ως αγνοούμενους και δύο μέρες αργότερα ως νεκρούς. Οι γονείς πήραν τα έγγραφα. Στην Άννα έδωσαν μια σημαία διπλωμένη σε τρίγωνο και την ενημέρωσαν ότι ο γιος δεν βρέθηκε, αλλά λόγω των συνθηκών θεωρείται ότι κανείς δεν επιβίωσε.
Την επόμενη μέρα έγινε η κηδεία στο χωριό. Μικρή πομπή, θλιμμένοι ήχοι από καμπάνες, άδειο φέρετρο καλυμμένο με σημαία. Η Άννα στεκόταν μπροστά στον τάφο, κρατώντας το μαντήλι της σαν να ήταν το τελευταίο κομμάτι του παιδιού της. Δεν πίστευε μέχρι τέλους, αλλά η ελπίδα της είχε σχεδόν χαθεί.
Προσπαθούσε να συμβιβαστεί με αυτή την πραγματικότητα.
Και μετά, δύο μέρες αργότερα, όταν σκοτείνιασε έξω και η σιωπή σκέπασε το σπίτι, το τηλέφωνό της ξαφνικά χτύπησε. Ο αριθμός ήταν άγνωστος. Η καρδιά της χτύπησε δυνατά — συνήθως τέτοια τηλέφωνα φέρνουν κακά νέα.
— Έλα; — ψιθύρισε, σχεδόν χωρίς να ανασαίνει.
Από την άλλη άκρη ακούστηκε βραχνή φωνή:
— Άννα;
Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Ναι, εγώ είμαι…
— Εδώ ο γιος σας, θέλει να μιλήσει μαζί σας; Έλα; Πολίτισσα; Είσαστε καλά;
Η Άννα δεν πίστευε. Σηκώθηκε απότομα, κρατώντας το τηλέφωνο πιο σφιχτά στο αυτί.
— Ναι, ναι, είμαι εδώ.
— Μαμά;
— Αλέξ; Είσαι εσύ; Ζωντανός;
— Ναι, μαμά, είμαι ζωντανός. Μας τραυμάτισαν, κρυφτήκαμε σε χαράδρα. Δεν υπήρχε σύνδεση. Μόνο σήμερα βρήκαμε ραδιοφωνικό σταθμό… Ήθελα τόσο πολύ να σου τηλεφωνήσω…
Τα δάκρυα ανακούφισης κύλησαν στα μάγουλά της. Έκλαιγε, κρατώντας το χέρι στην καρδιά.
— Δόξα τω Θεώ… Δόξα τω Θεώ, γιε μου… Σε είχα ήδη κηδέψει…
— Το ξέρω. Μου είπαν. Αλλά σύντομα θα είμαι σπίτι, μαμά. Είμαι ζωντανός. Συγγνώμη.
Και εκείνη τη στιγμή ακόμα και η νύχτα έξω φάνηκε πιο φωτεινή.
