Στη φωτογραφία μας με μαγιό, η ίδια μου η κόρη έγραψε διάφορα κακεντρεχή σχόλια: αποφάσισα να της δώσω ένα μάθημα 😢😢
Ποτέ δεν ντράπηκα για την εμφάνισή μου. Ναι, είμαι ήδη εξήντα χρονών, δεν είμαι μια νεαρή γυναίκα από το εξώφυλλο περιοδικού, η σιλουέτα μου απέχει πολύ από το ιδανικό – αλλά πάντα αποδεχόμουν τον εαυτό μου όπως είναι.
Έχω ρυτίδες, μια μαλακή κοιλίτσα και γοφούς που κάποτε ήταν η περηφάνια μου και τώρα φανερώνουν τα χρόνια που έζησα. Αλλά όλα αυτά είναι μέρος της ιστορίας μου, της ζωής μου. Και ο άντρας μου πάντα έλεγε ότι είμαι όμορφη. Ακόμα και τώρα, μετά από 35 χρόνια γάμου, μπορεί να με κοιτάζει σαν να γνωριστήκαμε χθες.
Αλλά πρόσφατα όλα άλλαξαν. Για πρώτη φορά στη ζωή μου άρχισα να ντρέπομαι για τον εαυτό μου.
Όλα ξεκίνησαν με μια, φαινομενικά, αθώα φωτογραφία. Πήγαμε στη θάλασσα – μια σπάνια ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα. Στεκόμασταν στην παραλία με μαγιό, εκείνος με αγκάλιαζε από τη μέση κι εγώ χαμογελούσα. Ήθελα να κρατήσω αυτή τη στιγμή και να τη μοιραστώ με φίλους στα κοινωνικά δίκτυα.
Ναι, ήξερα ότι το μαγιό τόνιζε όλα τα «ελαττώματά» μου. Αλλά, μα τον Θεό, αυτό δεν είναι λόγος να κρύβομαι από όλους!
Μετά από λίγες ώρες άρχισαν να εμφανίζονται «likes» και ζεστά σχόλια: «Τι όμορφο ζευγάρι!», «Υπέροχο που είστε μαζί τόσα χρόνια!». Χαμογελούσα… μέχρι που είδα το σχόλιο της ίδιας μου της κόρης.
Έγραψε: «Μαμά, στην ηλικία σου δεν συνηθίζεται να ντύνεσαι έτσι. Και σίγουρα δεν πρέπει να δείχνεις τις “παχουλές” πλευρές σου. Καλύτερα να σβήσεις τη φωτογραφία».
Πάγωσα. Σαν κάποιος να μου είχε ρίξει έναν κουβά παγωμένο νερό.
Δεν ήταν αστείο. Ήταν σοβαρό. Η καρδιά μου σφίχτηκε. Έφερα στον κόσμο αυτό το κορίτσι, πέρασα αμέτρητες άγρυπνες νύχτες, την τάιζα, την πήγαινα σχολείο, τη βοήθησα να μπει στο πανεπιστήμιο… Και τώρα μου γράφει κάτι τέτοιο.
Τότε δεν άντεξα και έκανα κάτι που δεν μετανιώνω. Δυστυχώς, τώρα πρέπει να ξαναμάθω να αποδέχομαι και να αγαπώ τον εαυτό μου 😢. Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Κοίταξα για πολλή ώρα την οθόνη. Μετά άρχισα αργά να πληκτρολογώ:
— «Αγαπημένη μου, αυτά είναι τα γονίδιά μας. Σε είκοσι χρόνια θα είσαι ίδια. Και ειλικρινά ελπίζω ότι τότε θα έχεις αρκετή λογική για να μην ντρέπεσαι για το σώμα σου».
Το έστειλα. Διέγραψα το σχόλιό της.
Αλλά αυτό δεν μου ήταν αρκετό. Αποφάσισα ότι, αφού επιτρέπει στον εαυτό της να με προσβάλλει δημόσια, έχω κάθε δικαίωμα να βάλω όρια. Σταμάτησα να απαντάω στις κλήσεις της. Όταν, δύο εβδομάδες αργότερα, μου ζήτησε χρήματα, της απάντησα ψυχρά:
— «Ω, συγγνώμη, τα έχω ήδη ξοδέψει όλα σε φαγητό. Από εκεί προέρχονται και οι “παχουλές” πλευρές μου».
Θύμωσε. Αλλά, ειλικρινά, δεν με ένοιαξε. Ίσως να το παράκανα, αλλά εκείνη τη στιγμή υπερασπιζόμουν τον εαυτό μου.
Και ναι, από τότε εξακολουθώ να πιάνω τον εαυτό μου να κοιτάζει το είδωλό μου με περισσότερη κριτική. Μερικές φορές, όταν φοράω μαγιό, καλύπτω την κοιλιά μου με μια πετσέτα.
Θυμώνω με τον εαυτό μου γι’ αυτό – γιατί ξέρω ότι δεν έχει να κάνει με το σώμα, αλλά με το γεγονός ότι εμείς, οι γυναίκες, αφήνουμε πολύ συχνά τους άλλους να μας υπαγορεύουν πώς να ζούμε και πώς να δείχνουμε.
Έδωσα ένα μάθημα στην κόρη μου, αλλά μάλλον μένει να μάθω ακόμα το πιο σημαντικό – πώς να σταματήσω να ντρέπομαι γι’ αυτό που είμαι.
