Σταμάτησα μια γυναίκα που οδηγούσε με 150 χλμ/ώρα, έτοιμος να της γράψω απλά ένα πρόστιμο, αλλά ξαφνικά παρατήρησα κάτι περίεργο κάτω από τα πόδια της 😱😱
Είχα μια κανονική βάρδια στην περιπολία. Εγώ και ο συνάδελφός μου κάναμε περιπολία σε μια περιοχή έξω από την πόλη όπου συχνά γίνονται ατυχήματα — ειδικά σε ευθείες, όπου οι οδηγοί τείνουν να τρέχουν πολύ. Όλα πήγαιναν ήσυχα, ίσως και πολύ.
Και τότε είδα ένα γκρι αυτοκίνητο να περνάει δίπλα μας σαν να μην μας πρόσεχε. Μια γρήγορη ματιά στο ραντάρ — 150 χλμ/ώρα. Σε έναν άδειο δρόμο, μέρα μεσημέρι. Θέλεις να πιστέψεις ότι απλώς βιάζεται. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος να παραβιάζει τον νόμο.
Αμέσως τσέκαρα τις πινακίδες — χωρίς παραβάσεις, το αυτοκίνητο ήταν καταγεγραμμένο και δεν ήταν σε αναζήτηση. Άναψα τις σειρήνες, πάτησα τη σαλπίγγα και έδωσα σήμα να σταματήσει. Το αυτοκίνητο φαινόταν να επιβραδύνει, αλλά μετά ξαναέβαλε ταχύτητα.
Μέσω μεγαφώνου προειδοποίησα ήδη με διατακτικό τόνο:
— Οδηγέ, σταματήστε αμέσως! Παραβιάσατε τους κανόνες και θα λογοδοτήσετε.
Μετά από μερικές εκατοντάδες μέτρα, το αυτοκίνητο τελικά σταμάτησε στο πλάι του δρόμου. Κατέβηκα και, ακολουθώντας το πρωτόκολλο, πλησίασα από την πλευρά του οδηγού. Στο τιμόνι καθόταν μια νεαρή γυναίκα, περίπου 30 ετών.
Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, ανήσυχο, και στα μάτια της φαινόταν φόβος.
— Ξέρετε ποιο είναι το όριο ταχύτητας σε αυτό το κομμάτι;
— Ναι, ναι… ξέρω… — απάντησε με δυσκολία, σχεδόν λαχανιασμένη.
— Τότε, παρακαλώ, τα έγγραφά σας — είπα αυστηρά, σκύβοντας λίγο προς το παράθυρο.
Και εκείνη τη στιγμή παρατήρησα ότι κάτω από τα πόδια της κάτι δεν πήγαινε καλά. Στο πάτωμα του αυτοκινήτου υπήρχε μια λακκούβα… 😱😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Στο πάτωμα υπήρχε μια λακκούβα… αλλά δεν ήταν νερό από μπουκάλι. Αμέσως κατάλαβα: η γυναίκα είχε πόνους τοκετού.
— Σας έσπασαν τα νερά;
— Παρακαλώ… βοηθήστε με… είμαι μόνη… δεν έχω κανέναν… — η φωνή της έσπασε.
Καμία αμφιβολία. Αμέσως ενημέρωσα με το ασύρματο ότι συνοδεύω μια έγκυο γυναίκα στο κοντινότερο νοσοκομείο. Την έβαλα στο αυτοκίνητό μας, οδήγησα όσο πιο προσεκτικά αλλά γρήγορα μπορούσα. Κατά τη διαδρομή σχεδόν φώναζε — οι συσπάσεις γίνονταν πιο δυνατές.
Της κρατούσα το χέρι και την ηρεμούσα όσο μπορούσα, παρόλο που κι εγώ μόλις κρατούσα την ψυχραιμία μου.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Οι γιατροί περίμεναν ήδη στην είσοδο — τους είχα ενημερώσει εκ των προτέρων. Η γυναίκα μεταφέρθηκε αμέσως στην αίθουσα τοκετού.
Μετά από μερικές ώρες γύρισα — αυτή η ιστορία δεν με άφηνε ήσυχο. Και να που βγαίνει η μαία στον διάδρομο, χαμογελά και λέει:
— Συγχαρητήρια, είναι κορίτσι. Υγιές και γερό. Και η μητέρα είναι καλά.
Πιθανώς για τέτοιες στιγμές αγαπώ τη δουλειά μου. Ο νόμος είναι σημαντικός. Αλλά η ανθρωπιά είναι πιο σημαντική.
