Όταν η καινούργια κρατούμενη έφτασε στη γυναικεία φυλακή, η πιο επικίνδυνη φυλακισμένη την πέταξε αμέσως στο πάτωμα και της άδειασε πάνω της έναν κουβά με παγωμένο νερό, αποκαλώντας το «τελετή μύησης». Δεν είχε ιδέα ποια ήταν πραγματικά αυτή η ήσυχη νεοφερμένη ούτε πώς θα κατέληγαν όλα για την ίδια… 😱
Όταν με έφεραν στη γυναικεία φυλακή, κατάλαβα αμέσως ότι κανείς εκεί δεν ενδιαφερόταν να μάθει ποια ήμουν ή γιατί είχα καταλήξει πίσω από τα κάγκελα. Εκεί μισούσαν όλες το ίδιο. Δεν είχε σημασία αν ήσουν ένοχη ή αθώα, αν είχες κάνει ένα τρομερό λάθος ή απλώς βρέθηκες στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Για τις υπόλοιπες ήσουν απλώς μία ακόμη κρατούμενη που μπορούσαν να εξευτελίσουν.
Κανείς δεν γνώριζε την ιστορία μου. Κανείς δεν με ρώτησε ποια ήμουν πριν. Κι όμως, από το πρώτο κιόλας λεπτό με κοιτούσαν με τέτοιο μίσος, σαν να είχα κάνει προσωπικά κακό στην καθεμία τους. Κι όμως, αν το σκεφτόταν κανείς, πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν ήταν καθόλου καλύτερες από εμένα.
Τις πρώτες μέρες προσπαθούσα να μη μιλάω σε κανέναν. Έκανα τα πάντα σιωπηλά, δεν διαφωνούσα και δεν κοιτούσα κανέναν στα μάτια. Πίστευα πως, αν δεν έδινα αφορμή, θα με άφηναν ήσυχη. Πολύ σύντομα όμως κατάλαβα ότι, σε εκείνο το μέρος, η σιωπή θεωρούνταν αδυναμία.
Κατά τη διάρκεια του προαυλισμού με πλησίασε η πιο ισχυρή κρατούμενη. Ήταν μια τεράστια γυναίκα με ένα παγωμένο βλέμμα που σε έκανε να ανατριχιάζεις. Οι υπόλοιπες άνοιξαν αμέσως δρόμο, σαν να φοβούνταν ακόμη και να βρεθούν κατά λάθος μπροστά της.
Στάθηκε ακριβώς μπροστά μου και χαμογέλασε ειρωνικά.
— Λοιπόν, καινούργια… Είσαι έτοιμη να περάσεις την τελετή μύησης;
— Ποια τελετή μύησης; — τη ρώτησα ήρεμα.
Ξέσπασε σε δυνατά γέλια.
— Όλες εδώ την πέρασαν. Τώρα ήρθε η σειρά σου.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, με είχαν ήδη περικυκλώσει από όλες τις πλευρές. Κάποια με έσπρωξε στον ώμο, κάποια άλλη μου έβαλε τρικλοποδιά και έπεσα στο βρεγμένο τσιμεντένιο πάτωμα. Πάνω από το κεφάλι μου ακούγονταν γέλια.
Ύστερα μου άδειασαν πάνω μου έναν κουβά με παγωμένο νερό. Το κρύο έκαιγε ολόκληρο το σώμα μου. Κάποιες χειροκροτούσαν, ενώ η αρχηγός χαμογελούσε ικανοποιημένη.
— Αυτό είναι μόνο η αρχή, είπε. Τώρα θα συρθείς σε όλον τον διάδρομο. Και αν σταματήσεις έστω και για ένα δευτερόλεπτο, θα το μετανιώσεις.
Σήκωσα αργά το κεφάλι και την κοίταξα κατευθείαν στα μάτια. Δεν είχε την παραμικρή ιδέα ποια ήμουν πραγματικά ούτε τι επρόκειτο να συμβεί μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά. 😲😱 Το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας μπορείτε να το βρείτε στο πρώτο σχόλιο. 👇👇
— Είσαι σίγουρη ότι θέλεις να συνεχίσεις;
Έκανε ένα βήμα πιο κοντά.
— Τολμάς να με απειλήσεις;
Δεν απάντησα. Ήρεμα έβγαλα από την τσέπη μου ένα μικρό διπλωμένο χαρτί που μου είχαν παραδώσει αμέσως μετά τη μεταγωγή μου. Όλο αυτό το διάστημα φρόντιζα επίτηδες να μην το δείξω σε κανέναν.
— Τι είναι αυτό; — ρώτησε συνοφρυωμένη.
— Η διαταγή της μεταφοράς μου, είπα χαμηλόφωνα. Μόνο που δεν αφορά μια συνηθισμένη κρατούμενη.
Άρπαξε το χαρτί από τα χέρια μου, διάβασε βιαστικά μερικές γραμμές και ξαφνικά χλώμιασε.
— Αποκλείεται…
Εκείνη τη στιγμή η πόρτα του θαλάμου άνοιξε απότομα. Ο διευθυντής της φυλακής μπήκε μέσα μαζί με αρκετούς υπαλλήλους.
Πλησίασε κατευθείαν σε μένα, με βοήθησε να σηκωθώ και είπε δυνατά, ώστε να τον ακούσουν όλοι:
— Ζητώ συγγνώμη. Δεν προλάβαμε να ενημερώσουμε το προσωπικό. Πρόκειται για νέα υπάλληλο του Τμήματος Εσωτερικής Ασφάλειας, η οποία στάλθηκε εδώ με μυστική αποστολή για να διερευνήσει την κακομεταχείριση των κρατουμένων.
Στον διάδρομο επικράτησε τέτοια σιωπή, που ακουγόταν το νερό να στάζει από τα ρούχα μου.
Η γυναίκα που μόλις πριν από ένα λεπτό με κρατούσε πατημένη στο πάτωμα με το πόδι της έκανε αργά ένα βήμα πίσω.
Ο διευθυντής γύρισε ήρεμα προς τους υπαλλήλους και είπε:
— Οι καταγραφές από τις κάμερες ασφαλείας έχουν ήδη διασφαλιστεί. Όλοι όσοι συμμετείχαν στο περιστατικό να απομονωθούν. Θα ακολουθήσει μια πολύ μεγάλη συζήτηση.
Μόνο τότε κατάλαβαν επιτέλους ότι εκείνη την ημέρα δεν περνούσα εγώ την τελετή μύησης.
Αλλά εκείνες.
