Οι στρατιώτες άρχισαν να γελούν με τη νεοσύλλεκτη όταν εκείνη είπε ότι μπορούσε να μεταφράσει ένα σημαντικό έγγραφο στα αραβικά. Ήταν σίγουροι ότι η κοπέλα ήθελε απλώς να τραβήξει την προσοχή, όμως λίγα λεπτά αργότερα η νεοσύλλεκτη έκανε κάτι που τους άφησε όλους απολύτως άφωνους 😳
Όταν η Λουλού εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη μονάδα, όλοι άρχισαν αμέσως να γυρίζουν και να την κοιτάζουν.
Ανάμεσα στους υπόλοιπους στρατιώτες, η κοπέλα έδειχνε υπερβολικά ασυνήθιστη. Ένα μέρος των μαλλιών της ήταν μαύρο, μερικές τούφες έντονο ροζ, στη μύτη και στο χείλος της φαίνονταν μικρά μεταλλικά σκουλαρίκια, ενώ ολόκληρο το σώμα της ήταν καλυμμένο με τατουάζ.
Όμως το θέμα δεν ήταν καν η εμφάνισή της. Σχεδόν δεν μιλούσε με κανέναν και συμπεριφερόταν πολύ παράξενα.
Στο μεσημεριανό καθόταν μόνη της, μετά την εκπαίδευση ήταν η πρώτη που επέστρεφε στους θαλάμους και, αν κάποιος προσπαθούσε να της μιλήσει, δεν απαντούσε.
Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, άρχισαν να ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη της.
— Για να δούμε πόσο θα αντέξει εδώ.
— Η θέση της είναι σε ψυχιατρική κλινική.
— Μάλλον μπέρδεψε τον στρατό με κανένα ροκ φεστιβάλ.
Μερικοί περνούσαν επίτηδες από δίπλα της και τη ρωτούσαν αν της είχαν επιτρέψει να φέρει μαζί της ροζ βαφή για τα μαλλιά. Άλλοι την αποκαλούσαν «εναλλακτική» και αστειεύονταν ότι η διοίκηση σύντομα θα έπρεπε να ελέγξει πόσα κιλά μέταλλο κουβαλούσε πάνω στο σώμα της.
Η κοπέλα άκουγε πολύ καλά όλα αυτά τα λόγια, αλλά ποτέ δεν απαντούσε. Και για κάποιον λόγο, αυτό εκνεύριζε τους άλλους ακόμη περισσότερο.
Ένα πρωί, ο διοικητής διέταξε ξαφνικά ολόκληρη τη μονάδα να παραταχθεί. Βγήκε μπροστά στους στρατιώτες κρατώντας έναν φάκελο και φαινόταν πολύ πιο σοβαρός από το συνηθισμένο.
— Έχουμε ένα επείγον πρόβλημα, — είπε. — Λάβαμε ένα έγγραφο στα αραβικά. Η μετάφραση χρειάζεται σήμερα. Το έγγραφο δεν μπορεί να σταλεί σε πολιτικούς ειδικούς, δεν επιτρέπεται να φωτογραφηθεί ούτε να ανέβει στο διαδίκτυο. Γι’ αυτό ρωτάω μόνο μία φορά: υπάρχει ανάμεσά σας κάποιος που γνωρίζει πραγματικά αραβικά;
Για λίγα δευτερόλεπτα όλοι έμειναν σιωπηλοί.
Ο διοικητής πέρασε το βλέμμα του πάνω από τη σειρά.
— Κανείς;
Οι στρατιώτες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και άρχισαν να κουνάνε το κεφάλι.
Και ξαφνικά, από το τέλος της σειράς ακούστηκε μια ήρεμη γυναικεία φωνή:
— Εγώ ξέρω.
Όλοι γύρισαν ταυτόχρονα.
Μπροστά βγήκε εκείνη ακριβώς η κοπέλα με τα μαύρα και ροζ μαλλιά.
Στην αρχή κάποιος γέλασε σιγανά και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα άρχισαν να γελούν κι άλλοι.
— Μιλάς σοβαρά;
— Στη δική μας γλώσσα σχεδόν δεν μιλάει με κανέναν, αλλά ξέρει αραβικά.
— Σε λίγο θα αποδειχθεί ότι απλώς άκουσε δύο τραγούδια στα αραβικά.
Ένας από τους στρατιώτες είπε μάλιστα αρκετά δυνατά:
— Διοικητά, μην δώσετε το έγγραφο σε αυτή την παράξενη. Πώς ξέρουμε αν μπορούμε καν να την εμπιστευτούμε;
Ξανά ακούστηκαν γέλια στη σειρά. Η κοπέλα απλώς κοίταξε τον διοικητή. Και αυτό που έκανε στη συνέχεια άφησε όλους τους στρατιώτες απολύτως σοκαρισμένους 😳😱 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Μπορώ να δω το έγγραφο;
Ο διοικητής παρατήρησε το πρόσωπό της για λίγα δευτερόλεπτα, ύστερα άνοιξε τον φάκελο και της έδωσε μερικά φύλλα.
Όλοι περίμεναν ότι τώρα θα τα έχανε. Όμως συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Η κοπέλα κοίταξε την πρώτη σελίδα και σχεδόν αμέσως άρχισε να διαβάζει το κείμενο δυνατά στα αραβικά.
Και το έκανε τόσο ήρεμα και με τόση αυτοπεποίθηση, σαν να ήταν η μητρική της γλώσσα. Τα γέλια άρχισαν σταδιακά να σταματούν.
Ύστερα πήρε ένα μολύβι και άρχισε να μεταφράζει το έγγραφο γραμμή προς γραμμή, σταματώντας κατά διαστήματα για να εξηγήσει στον διοικητή ότι κάποιες λέξεις εδώ δεν χρησιμοποιούνταν με τη συνηθισμένη καθημερινή τους σημασία.
Λίγα λεπτά αργότερα, η έκφραση του διοικητή άλλαξε απότομα. Τράβηξε ένα άλλο φύλλο από τον φάκελο.
— Διάβασε ξανά αυτή την παράγραφο.
Η κοπέλα τη διάβασε. Ο διοικητής χλόμιασε.
Αποδείχθηκε ότι η αρχική μετάφραση που είχαν λάβει μαζί με το έγγραφο περιείχε ένα σοβαρό λάθος. Μία πρόταση είχε μεταφραστεί σχεδόν με το αντίθετο νόημα και, αν κανείς δεν το είχε προσέξει, η διοίκηση θα μπορούσε να είχε καταλάβει εντελώς λάθος το νόημα ολόκληρου του μηνύματος.
Τώρα πια κανείς δεν γελούσε. Ο διοικητής κοίταξε αργά την κοπέλα.
— Πού έμαθες τόσο καλά αραβικά;
Εκείνη έμεινε για λίγο σιωπηλή και ύστερα απάντησε ήρεμα:
— Ο πατέρας μου εργαζόταν για πολλά χρόνια ως μεταφραστής. Όταν ήμουν μικρή, με ανάγκαζε να μελετάω μαζί του κάθε μέρα. Τότε μισούσα αυτά τα μαθήματα.
Έστρεψε το βλέμμα της προς τους στρατιώτες που πριν από λίγα λεπτά την κορόιδευαν.
— Μετά πέθανε. Και εγώ συνέχισα να μαθαίνω τη γλώσσα μόνη μου.
Ο διοικητής έκλεισε τον φάκελο.
— Από σήμερα, όλα τα έγγραφα στα αραβικά θα περνούν πρώτα από εκείνη.
Ένας από τους στρατιώτες προσπάθησε να χαμογελάσει αμήχανα.
— Άκου… απλώς αστειευόμασταν.
Η κοπέλα τον κοίταξε και, για πρώτη φορά από τότε που είχε έρθει, χαμογέλασε κι εκείνη.
— Δεν πειράζει. Κι εγώ έβγαλα ένα λάθος συμπέρασμα.
— Ποιο;
Εκείνη τακτοποίησε το μανίκι της, καλύπτοντας το τατουάζ.
— Νόμιζα ότι στον στρατό πρώτα κρίνουν τους ανθρώπους από αυτά που μπορούν να κάνουν και μόνο μετά από την εμφάνισή τους.
Μετά από αυτά τα λόγια, κανείς δεν βρήκε τι να της απαντήσει.
