Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, ο σύζυγός μου μού έδινε λευκά χάπια, διαβεβαιώνοντάς με ότι ήταν απλώς βιταμίνες για τη βελτίωση της μνήμης, και πάντα φρόντιζε να τα καταπίνω μπροστά του. Όμως μια μέρα προσποιήθηκα ότι κατάπια το χάπι και την ίδια νύχτα ανακάλυψα το τρομακτικό μυστικό του συζύγου μου 😱
Τους τελευταίους μήνες μου συνέβαιναν πράγματι δυσάρεστα πράγματα. Μπορούσα να μπω στην κουζίνα και να ξεχάσω γιατί πήγα εκεί, να ψάχνω για δέκα λεπτά το τηλέφωνό μου ενώ βρισκόταν ακριβώς μπροστά μου ή ξαφνικά να μην θυμάμαι αν είχα φάει το πρωί. Μερικές φορές ο σύζυγός μου μού έλεγε κάτι και μισή ώρα αργότερα με ρωτούσε αν θυμόμουν τη συζήτησή μας, και εγώ συνειδητοποιούσα με τρόμο ότι δεν μπορούσα καθόλου να θυμηθώ για τι είχαμε μιλήσει.
— Πρέπει να κάνεις κάτι για τη μνήμη σου πριν γίνει σοβαρό πρόβλημα, — μου είπε μια μέρα ο σύζυγός μου. — Θα σου βρω καλά φάρμακα, θα βοηθήσουν τον εγκέφαλό σου να ανακάμψει.
Τον πίστεψα χωρίς την παραμικρή αμφιβολία.
Ήδη την επόμενη μέρα έφερε ένα μικρό μπουκαλάκι χωρίς τη συνηθισμένη φαρμακευτική συσκευασία και μου εξήγησε ότι είχε πάρει τα χάπια μέσω ενός γνωστού γιατρού, γι’ αυτό και το κουτί είχε πεταχτεί.
Κάθε βράδυ γινόταν ακριβώς το ίδιο.
Ο σύζυγός μου έβαζε μπροστά μου ένα ποτήρι νερό, έβγαζε ένα λευκό χάπι και με παρακολουθούσε προσεκτικά μέχρι να το πάρω.
Τις πρώτες μέρες περίμενα να δω κάποια βελτίωση, όμως αντί γι’ αυτό όλα γίνονταν μόνο χειρότερα.
Τα πρωινά ξυπνούσα με βαρύ κεφάλι και με την αίσθηση ότι δεν είχα κοιμηθεί καθόλου. Μερικές φορές δεν μπορούσα να θυμηθώ πώς είχα πέσει στο κρεβάτι, αν είχα βγάλει μόνη μου τα ρούχα μου ή αν είχα μιλήσει το βράδυ με τον σύζυγό μου.
Μια μέρα βρήκα στο τηλέφωνό μου ένα μήνυμα που είχα στείλει σε μια φίλη μου μέσα στη νύχτα.
«Φοβάμαι».
Κοίταζα για ώρα αυτές τις δύο λέξεις, γιατί δεν θυμόμουν καθόλου γιατί τις είχα γράψει.
Όταν ρώτησα τον σύζυγό μου, εκείνος απλώς γέλασε.
— Τελευταία δεν είσαι ο εαυτός σου. Μάλλον είδες κάποιο όνειρο.
Όμως το πιο παράξενο περιστατικό συνέβη λίγες μέρες αργότερα.
Το πρωί, όταν πήγα να πλυθώ, παρατήρησα στην εσωτερική πλευρά του χεριού μου μια μικρή φρέσκια γρατζουνιά και δίπλα της μια μελανιά.
Ήξερα με βεβαιότητα ότι το προηγούμενο βράδυ δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο.
— Από πού είναι αυτό; — ρώτησα τον σύζυγό μου.
Δεν κοίταξε καν προσεκτικά.
— Σηκώθηκες τη νύχτα για να πας στην τουαλέτα και χτύπησες στην πόρτα.
— Σηκώθηκα τη νύχτα;
— Φυσικά.
— Αλλά δεν το θυμάμαι.
Ο σύζυγός μου αναστέναξε βαριά, σαν να τον ενοχλούσαν οι ερωτήσεις μου.
— Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεσαι τα χάπια. Ξεχνάς συνέχεια πράγματα.
Για κάποιον λόγο αυτή η φράση δεν με καθησύχασε. Αντίθετα, με έκανε να ανησυχήσω.
Όλη τη μέρα σκεφτόμουν τις τελευταίες εβδομάδες και ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι παράξενο: παλιότερα όντως ξεχνούσα καμιά φορά μικροπράγματα, αλλά τα πραγματικά κενά μνήμης είχαν αρχίσει μόνο αφού ο σύζυγός μου άρχισε να μου δίνει τις «βιταμίνες» του.
Το βράδυ μου έφερε ξανά ένα χάπι. Είχα ήδη αποφασίσει ότι αυτή τη φορά δεν θα το κατάπινα.
Έβαλα το χάπι στο στόμα μου, ήπια μερικές γουλιές νερό και χαμογέλασα στον σύζυγό μου.
— Έτοιμη.
Με κοίταξε προσεκτικά.
— Δείξε μου το στόμα σου.
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
Σήκωσα τη γλώσσα μου, έχοντας ήδη κρύψει το χάπι βαθιά μέσα στο μάγουλό μου. Ο σύζυγός μου βεβαιώθηκε ότι δεν φαινόταν τίποτα, έσβησε το φως και ξάπλωσε δίπλα μου.
Λίγο αργότερα έβγαλα κρυφά το χάπι και το έκρυψα σε ένα μικρό σακουλάκι κάτω από το στρώμα. Το πρωί σκόπευα να το πάω σε εργαστήριο για να μάθω τι ακριβώς μου έδινε.
Όμως δεν χρειάστηκε να περιμένω μέχρι το πρωί. Περίπου μία ώρα αργότερα ο σύζυγός μου σηκώθηκε από το κρεβάτι.
Έμεινα εντελώς ακίνητη και ανέπνεα αργά, προσποιούμενη ότι κοιμόμουν. Με φώναξε αρκετές φορές με το όνομά μου. Δεν απάντησα.
Και μετά έκανε κάτι που με πάγωσε από τον τρόμο 😨😳 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Τότε ο σύζυγός μου έσκυψε πολύ κοντά μου, με κοίταξε στο πρόσωπο και είπε χαμηλόφωνα:
— Επιτέλους.
Μετά από αυτό βγήκε από το υπνοδωμάτιο.
Λίγα λεπτά αργότερα άκουσα τη φωνή του από το διπλανό δωμάτιο.
Μιλούσε με κάποιον στο τηλέφωνο.
— Γίνεται όλο και χειρότερα, — έλεγε ήρεμα ο σύζυγός μου. — Τα κενά μνήμης είναι ήδη σοβαρά. Σύντομα θα μπορούμε να κανονίσουμε εξέταση.
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά τόσο δυνατά, που μου φαινόταν ότι ο σύζυγός μου μπορούσε να την ακούσει ακόμη και μέσα από τον τοίχο.
— Όχι, δεν υποψιάζεται τίποτα, — συνέχισε. — Λίγο ακόμα και οι ίδιοι οι γιατροί θα γράψουν ότι δεν είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις μόνη της. Μετά το θέμα της κηδεμονίας θα είναι πολύ πιο εύκολο.
Με δυσκολία μπορούσα να αναπνεύσω.
Όμως η επόμενη φράση ήταν ακόμη πιο τρομακτική.
— Το σημαντικό είναι να παραμείνει όλη η περιουσία υπό τον έλεγχό μου.
Μόνο τότε κατάλαβα γιατί του χρειαζόταν η «ασθένειά» μου.
Μετά τον θάνατο των γονιών μου είχα κληρονομήσει μια μεγάλη περιουσία, αρκετά διαμερίσματα και χρήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Ο σύζυγός μου δεν είχε δείξει ποτέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά, γι’ αυτό και δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι όλα αυτά μπορούσαν να είναι η αιτία όσων συνέβαιναν.
Το επόμενο πρωί, μόλις έφυγε για τη δουλειά, πήγα το κρυμμένο χάπι για εξέταση.
Το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μου.
Δεν ήταν καθόλου βιταμίνες.
Μου έδινε τακτικά ισχυρά φάρμακα τα οποία, όταν χρησιμοποιούνται λανθασμένα και για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση, κενά μνήμης, έντονη υπνηλία και σοβαρά προβλήματα στο νευρικό σύστημα.
Και τότε όλα μπήκαν επιτέλους στη θέση τους.
Ο σύζυγός μου δεν προσπαθούσε να με θεραπεύσει.
Σιγά σιγά φρόντιζε να φαίνομαι πραγματικά άρρωστη.
Αργότερα έμαθα ότι είχε ήδη αρχίσει να συγκεντρώνει ιατρικά έγγραφα και είχε μιλήσει αρκετές φορές με συναδέλφους για την «επιδείνωση της κατάστασής μου».
Ήθελε να περιμένει μέχρι να κριθώ ανίκανη να διαχειρίζομαι μόνη μου τις υποθέσεις μου και στη συνέχεια σκόπευε να εξασφαλίσει την κηδεμονία μου και να αποκτήσει τον έλεγχο των χρημάτων της οικογένειάς μου.
