Ο σεΐχης ταπείνωσε μια σερβιτόρα μπροστά στους επιχειρηματικούς του συνεργάτες, αποκαλώντας τη «χαζή υπηρέτρια», όμως δεν μπορούσε καν να φανταστεί τι θα έκανε ως απάντηση μια απλή σερβιτόρα 😨
Ο σεΐχης Ομάρ πήγε σε ένα από τα πιο ακριβά εστιατόρια της πόλης όχι απλώς για δείπνο. Εκείνο το βράδυ, στο τραπέζι μαζί του κάθονταν τρεις ξένοι επιχειρηματίες, με τους οποίους συζητούσε εδώ και αρκετούς μήνες ένα μεγάλο συμβόλαιο.
Ο Ομάρ ήθελε πολύ να εντυπωσιάσει τους συνεργάτες του. Μιλούσε για τις εταιρείες του, τα ακριβά αυτοκίνητα και τα ακίνητά του, ανέφερε συνεχώς ισχυρές γνωριμίες και μιλούσε τόσο δυνατά, λες και ήθελε να τον ακούσουν όχι μόνο στο τραπέζι του, αλλά σε ολόκληρο το εστιατόριο.
Όταν ήρθε η ώρα να παραγγείλουν, ένας από τους άντρες φώναξε τη σερβιτόρα.
Στο τραπέζι πλησίασε μια νεαρή κοπέλα με αυστηρό μαύρο κοστούμι και λευκό πουκάμισο. Χαιρέτησε ευγενικά, άνοιξε το σημειωματάριό της και ετοιμάστηκε να σημειώσει την παραγγελία.
Στην αρχή, όλα πήγαν κανονικά.
Οι πελάτες ανέφεραν τα πιάτα, η κοπέλα κατέγραφε ήρεμα τις επιθυμίες τους και ρωτούσε για τον βαθμό ψησίματος του κρέατος. Ο Ομάρ παράγγειλε τελευταίος.
Μιλούσε σκόπιμα αργά και με ύφος σπουδαίο, κοιτάζοντας κατά διαστήματα τους συνεργάτες του.
— Για μένα, φιλέτο Ροσίνι με σάλτσα Μαδέρα.
Η κοπέλα σημείωσε την παραγγελία.
Ο Ομάρ χαμογέλασε ξαφνικά ειρωνικά.
— Περίμενε.
Η σερβιτόρα σήκωσε το βλέμμα της.
— Ναι, κύριε;
— Ξέρεις καν τι είναι το φιλέτο Ροσίνι;
Η κοπέλα πήγε να απαντήσει, αλλά ο Ομάρ δεν την άφησε να πει ούτε μία λέξη.
— Αν και γιατί ρωτάω; Δύσκολα να το ξέρεις. Είσαι απλώς μια συνηθισμένη χαζή υπηρέτρια. Το μόνο που ξέρεις είναι να κουβαλάς πιάτα πέρα-δώθε και να χαμογελάς στους πελάτες.
Στο τραπέζι επικράτησε αμηχανία.
Ένας από τους συνεργάτες σταμάτησε να χαμογελά, ενώ ένας άλλος κατέβασε το βλέμμα του στο μενού.
Όμως ο Ομάρ, αντίθετα, ένιωσε ακόμη πιο σίγουρος για τον εαυτό του.
— Τέτοιοι άνθρωποι πάντα προσποιούνται ότι καταλαβαίνουν τα πάντα, συνέχισε. — Πες ένα λίγο πιο περίπλοκο όνομα και αμέσως τα χάνουν. Γι’ αυτό απλώς γράψε το και δώσ’ το στον σεφ. Μην προσπαθείς να το παίξεις έξυπνη.
Η κοπέλα τον κοίταξε σιωπηλά για μερικά δευτερόλεπτα.
Στο πρόσωπό της δεν υπήρχε ούτε θυμός ούτε αμηχανία.
Για κάποιον λόγο, αυτό εκνεύρισε τον Ομάρ ακόμη περισσότερο.
— Τι έγινε; Σε πρόσβαλα; ρώτησε με ειρωνικό χαμόγελο. — Τότε θα έπρεπε να διαλέξεις άλλη δουλειά. Σε ένα καλό εστιατόριο πρέπει να ξέρεις να ανέχεσαι τους πελάτες. Χάρη σε ανθρώπους σαν εμένα παίρνεις μισθό.
Ένας από τους επιχειρηματίες είπε χαμηλόφωνα:
— Ομάρ, νομίζω πως φτάνει.
— Έλα τώρα, γέλασε ο σεΐχης. — Απλώς εξηγώ σε αυτή την κοπέλα ποια είναι η θέση της.
Μετά από αυτά τα λόγια, η σερβιτόρα έκλεισε το σημειωματάριό της.
Και για πρώτη φορά σε όλη τη συζήτηση χαμογέλασε. Μόνο που τώρα το χαμόγελό της ήταν τελείως διαφορετικό. Και ξαφνικά έκανε κάτι που άφησε ολόκληρο το εστιατόριο και ακόμη και τον σεΐχη σε απόλυτο σοκ 😳😧 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Έχετε δίκιο, κύριε. Κάθε άνθρωπος πρέπει πράγματι να γνωρίζει τη θέση του.
Ο Ομάρ την κοίταξε έκπληκτος. Η κοπέλα στράφηκε προς τους επιχειρηματικούς του συνεργάτες.
— Κύριοι, συγχωρέστε με που παρεμβαίνω στις υποθέσεις σας, αλλά αν ήμουν στη θέση σας, θα το σκεφτόμουν πολλές φορές πριν συνάψω συμφωνία με αυτόν τον άνθρωπο.
Το χαμόγελο εξαφανίστηκε από το πρόσωπο του σεΐχη.
— Τι είπες;
Όμως η σερβιτόρα συνέχισε ήρεμα:
— Ένας άνθρωπος δείχνει καλύτερα τον αληθινό του χαρακτήρα όχι όταν μιλά σε εκείνους από τους οποίους χρειάζεται κάτι, αλλά όταν φέρεται σε εκείνους που θεωρεί κατώτερους από τον εαυτό του.
Στο τραπέζι απλώθηκε σιωπή.
— Καταλαβαίνεις με ποιον μιλάς; είπε ο Ομάρ μέσα από τα δόντια του.
— Καταλαβαίνω πολύ καλά.
Η κοπέλα ακούμπησε το σημειωματάριό της στο τραπέζι.
— Και κάνατε λάθος και για μένα. Έχω δύο πανεπιστημιακά πτυχία, μιλάω άπταιστα τέσσερις γλώσσες, και το φιλέτο Ροσίνι είναι μοσχαρίσιο φιλέτο με φουά γκρα και τρούφα, που συνήθως σερβίρεται με πλούσια σάλτσα. Επομένως, ναι, γνωρίζω πολύ καλά το πιάτο που παραγγείλατε.
Ο Ομάρ ήθελε να πει κάτι, αλλά η κοπέλα πρόσθεσε:
— Και κάτι τελευταίο. Δεν εργάζομαι εδώ ως σερβιτόρα.
Ο σεΐχης συνοφρυώθηκε.
— Τι εννοείς;
— Αυτό το εστιατόριο ανήκει στον σύζυγό μου. Σήμερα μία από τις σερβιτόρες αρρώστησε, δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό, γι’ αυτό αποφάσισα να βοηθήσω για λίγες ώρες.
Ο Ομάρ πάγωσε. Όμως το πραγματικό χτύπημα ήταν ακόμη μπροστά. Η κοπέλα κοίταξε τους συνεργάτες του.
— Συχνά παρευρίσκομαι στις συναντήσεις του συζύγου μου με επενδυτές και ξέρω μια απλή αλήθεια: τα πολλά χρήματα δεν κάνουν έναν άνθρωπο σπουδαίο. Και αν κάποιος ταπεινώνει έναν υπάλληλο εστιατορίου μόνο και μόνο επειδή πιστεύει ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες, θα διάβαζα πολύ προσεκτικά κάθε συμβόλαιο που προτείνει να υπογραφεί.
Ο Μάικλ άφησε αργά το στυλό με το οποίο, λίγα λεπτά πριν, ετοιμαζόταν να υπογράψει τα προκαταρκτικά έγγραφα. Ο άλλος συνεργάτης έκανε το ίδιο.
— Νομίζω ότι πρέπει πράγματι να τα συζητήσουμε όλα ξανά, είπε ψυχρά ο Μάικλ. — Χωρίς βιασύνη.
Το πρόσωπο του Ομάρ άλλαξε.
— Μιλάτε σοβαρά; Εξαιτίας μιας απλής σερβιτόρας;
Ο Μάικλ τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.
— Όχι, Ομάρ. Εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο φέρεσαι σε έναν άνθρωπο που θεωρείς «μια απλή σερβιτόρα».
Ο σεΐχης δεν χαμογελούσε πια.
