Ξύπνησα στο νεκροτομείο το πρωί μετά τον ίδιο μου τον γάμο και άκουσα τη γυναίκα μου να απαιτεί από τον γιατρό να αποτεφρώσει αμέσως το σώμα μου, χωρίς νεκροψία-νεκροτομή. Όταν όμως ο άντρας που εκείνη παρουσίαζε ως ξάδελφό της μίλησε για το χαμένο ποτήρι από τον γάμο, κατάλαβα ότι ο θάνατός μου δεν ήταν τυχαίος. Λίγο αργότερα έμαθα μια αλήθεια που μου πάγωσε το αίμα στις φλέβες 😨😱
Όταν άνοιξα τα μάτια, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένα λευκό ταβάνι και μια δυνατή λάμπα πάνω από το κεφάλι μου. Κρύωνα τρομερά, το σώμα μου σχεδόν δεν με υπάκουε και στο στόμα μου ένιωθα μια δυσάρεστη μεταλλική γεύση.
Προσπάθησα να κουνηθώ και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ήμουν εντελώς γυμνός, κάτω από ένα λευκό σεντόνι, ξαπλωμένος πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι.
Δίπλα μου υπήρχε ένα τροχήλατο τραπεζάκι με ιατρικά εργαλεία και απέναντί μου τεράστιοι ψυκτικοί θάλαμοι.
Βρισκόμουν στο νεκροτομείο.
Το προηγούμενο βράδυ είχα παντρευτεί τη γυναίκα που θεωρούσα τον έρωτα της ζωής μου. Είχαμε γνωριστεί σχεδόν δύο χρόνια νωρίτερα, όταν είχε προσληφθεί ως λογίστρια στην κατασκευαστική εταιρεία μου.
Ύστερα από ένα δύσκολο διαζύγιο, για πολύ καιρό δεν εμπιστευόμουν κανέναν, όμως εκείνη έμοιαζε εντελώς διαφορετική. Με φρόντιζε, ετοίμαζε το βραδινό και έλεγε συνεχώς ότι τα χρήματά μου δεν σήμαιναν τίποτα για εκείνη.
Μία εβδομάδα πριν από τον γάμο, μου είχε μάλιστα προτείνει να υπογράψουμε προγαμιαίο συμβόλαιο, για να αποδείξει ότι δεν με παντρευόταν για την περιουσία μου.
Ήμουν τόσο ευτυχισμένος που αρνήθηκα.
Το τελευταίο πράγμα που θυμόμουν από το προηγούμενο βράδυ ήταν η πρώτη μας γαμήλια πρόποση. Η γυναίκα μου μού είχε φέρει η ίδια ένα ποτήρι σαμπάνια, με είχε φιλήσει και μου είχε ζητήσει να το πιω μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Ύστερα από μερικές γουλιές άρχισα να ζαλίζομαι και μετά όλα χάθηκαν.
Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές πίσω από την πόρτα.
— Σας το επαναλαμβάνω για τρίτη φορά: θέλω να αποτεφρωθεί ο άντρας μου σήμερα! Δεν πρόκειται να γίνει καμία νεκροψία! — έλεγε εκνευρισμένη η γυναίκα μου.
— Όμως η αιτία θανάτου δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί πλήρως — απάντησε ένας ηλικιωμένος άντρας.
— Οι γιατροί είπαν ότι σταμάτησε η καρδιά του! Τι άλλο θέλετε;
Ήθελα να φωνάξω ότι ήμουν ζωντανός, αλλά εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε.
Στο δωμάτιο μπήκε ένας παθολογοανατόμος με λευκή ποδιά, πίσω του η γυναίκα μου με το νυφικό της και ο άντρας που μου είχε συστήσει λίγους μήνες νωρίτερα ως ξάδελφό της.
Πρόλαβα να κλείσω τα μάτια πριν πλησιάσουν στο τραπέζι.
— Γιατί δεν τον έχετε ετοιμάσει ακόμη; — ρώτησε η γυναίκα μου.
— Επειδή σκόπευα να κάνω μια επιπλέον εξέταση — απάντησε ήρεμα ο γιατρός.
— Καμία επιπλέον εξέταση! — παρενέβη ο ξάδελφός της.
Έπεσε σιωπή και ύστερα η γυναίκα μου ρώτησε ξαφνικά:
— Βρήκες το ποτήρι;
— Έψαξα στο εστιατόριο, αλλά το είχαν ήδη μαζέψει μαζί με τα υπόλοιπα σκεύη.
— Καταλαβαίνεις τι θα γίνει αν το βρει η αστυνομία;
Ακούγοντας αυτά τα λόγια, παραλίγο να ουρλιάξω.
— Ηρέμησε, κανείς δεν θα υποψιαστεί τίποτα — απάντησε ο άντρας. — Το σημαντικό είναι να εξαφανιστεί το σώμα σήμερα.
— Καλά, ελπίζω αυτή τη φορά να μη γίνει ό,τι έγινε με τον άλλον…
Άρα, πριν από μένα υπήρχε ήδη κάποιος άλλος άντρας και ίσως να μην είχε επιζήσει. Με κυρίευσε ο τρόμος όταν συνειδητοποίησα τι συνέβαινε πραγματικά, αλλά στη συνέχεια έγινε κάτι πολύ πιο τρομακτικό. 🤯😰 Τη συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να τη βρείτε στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ο γιατρός τούς κοίταξε προσεκτικά και έπειτα με πλησίασε ξαφνικά και άγγιξε τον λαιμό μου.
Ένιωσα τα δάχτυλά του και κατάλαβα ότι έλεγχε τον σφυγμό μου.
Ένα δευτερόλεπτο αργότερα τράβηξε απότομα το χέρι του, αλλά δεν είπε τίποτα.
— Πρέπει να ετοιμάσω τα έγγραφα. Περιμένετε στον διάδρομο — είπε.
Όταν έκλεισε η πόρτα, ο γιατρός έσκυψε προς το μέρος μου.
— Ξέρω ότι είστε ζωντανός. Μην κουνηθείτε, έχω ήδη καλέσει βοήθεια.
Όπως αποδείχθηκε, είχε παρατηρήσει κάτι παράξενο στην κατάστασή μου ήδη από τη νύχτα. Η θερμοκρασία του σώματός μου ήταν υπερβολικά υψηλή για νεκρό και το πρωί είχε εντοπίσει αδύναμη αναπνοή. Είχε υποψιαστεί τη δράση κάποιας άγνωστης ουσίας, ικανής να προκαλέσει βαθιά καταστολή της συνείδησης και της αναπνοής.
Ο γιατρός είχε καλέσει αμέσως ομάδα ανάνηψης και την αστυνομία, ενώ μου είχε ζητήσει να συνεχίσω να παριστάνω τον νεκρό για λίγα ακόμη λεπτά.
Οι αστυνομικοί έφτασαν από την υπηρεσιακή είσοδο και λίγο αργότερα με έβγαλαν προσεκτικά από το νεκροτομείο και με μετέφεραν στο νοσοκομείο.
Όταν συνήλθα εντελώς, ο ανακριτής μού ανακοίνωσε μια απρόσμενη είδηση.
Ένας σερβιτόρος που είχε δουλέψει στον γάμο μας είχε κρατήσει το ποτήρι, επειδή είχε προσέξει τη γυναίκα μου να προσθέτει κάτι στο ποτό μου πριν από την πρόποση. Τρομαγμένος, είχε βάλει το ποτήρι στην άκρη και είχε διηγηθεί τα πάντα στον υπεύθυνο του εστιατορίου.
Όμως το πιο τρομακτικό ήταν κάτι άλλο.
Ο άντρας που η γυναίκα μου παρουσίαζε ως ξάδελφό της ήταν στην πραγματικότητα ο νόμιμος σύζυγός της. Μαζί επέλεγαν εύπορους, μοναχικούς άντρες, κέρδιζαν την εμπιστοσύνη τους και στη συνέχεια προσπαθούσαν να αρπάξουν την περιουσία τους.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι μερικά χρόνια νωρίτερα είχε πεθάνει κάτω από παρόμοιες συνθήκες ένας άλλος άντρας, τον οποίο η γυναίκα μου ετοιμαζόταν να παντρευτεί. Τότε ο θάνατός του είχε αποδοθεί σε φυσικά αίτια και κανείς δεν είχε υποψιαστεί τίποτα.
Γιατί όμως βιάζονταν τόσο πολύ να ξεφορτωθούν ειδικά το δικό μου σώμα, το έμαθα μόνο μετά τον έλεγχο των εγγράφων.
Τρεις ημέρες πριν από τον γάμο, η γυναίκα μου μού είχε φέρει κάποια χαρτιά, που δήθεν χρειάζονταν για να αποκτήσουμε κοινή ασφάλιση υγείας. Τα είχα υπογράψει χωρίς καν να τα διαβάσω.
Ανάμεσα σε αυτά τα χαρτιά υπήρχε ένα πληρεξούσιο που της επέτρεπε να διαχειρίζεται τους τραπεζικούς μου λογαριασμούς και μια αίτηση για να οριστεί δικαιούχος ενός ασφαλιστηρίου ζωής μεγάλης αξίας.
Ωστόσο, εκείνη η γυναίκα είχε κάνει ένα τεράστιο λάθος.
Δεν ήξερε ότι την παραμονή του γάμου είχα λάβει ειδοποίηση από την τράπεζα για ύποπτες αλλαγές στα έγγραφά μου και είχα ζητήσει από τον δικηγόρο μου να ελέγξει τα πάντα.
Ο δικηγόρος ετοίμαζε ήδη καταγγελία στην αστυνομία όταν έμαθε για τον ξαφνικό θάνατό μου.
Μετά τη σύλληψή της, η γυναίκα μου συνέχισε να ισχυρίζεται ότι ήταν αθώα, μέχρι που της ανακοίνωσαν ότι ήμουν ζωντανός.
Ο ανακριτής μού είπε ότι χλόμιασε, πιάστηκε από το τραπέζι και το πρώτο πράγμα που ρώτησε ήταν αν είχα προλάβει να πω οτιδήποτε.
Όταν βγήκα από το νοσοκομείο λίγες εβδομάδες αργότερα, μου έδειξαν ένα βίντεο από την κάμερα ασφαλείας του εστιατορίου. Φαινόταν καθαρά η γυναίκα μου να βγάζει ένα φιαλίδιο από το μικρό της τσαντάκι και να αδειάζει κρυφά το περιεχόμενό του στο ποτήρι μου.
Έβλεπα ξανά και ξανά εκείνο το βίντεο και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η γυναίκα που λίγα λεπτά αργότερα μου είχε υποσχεθεί, με δάκρυα στα μάτια, να με αγαπάει σε όλη της τη ζωή, ήξερε ήδη ότι εκείνη τη νύχτα έπρεπε να πεθάνω.
Αλλά αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν ότι εκείνη τη στιγμή μου κρατούσε το χέρι, χαμογελούσε στους καλεσμένους και χάιδευε τρυφερά τη βέρα μου.
Τώρα καταλάβαινα γιατί την κοιτούσε με τόση προσοχή.
Φανταζόταν ήδη ότι πολύ σύντομα θα γινόταν μια πλούσια χήρα.
