Στο αεροπλάνο, ένας νεαρός άντρας έβαλε το βρώμικο και τρομερά δύσοσμο πόδι του κατευθείαν πάνω στο κάθισμά μου: του ζήτησα πολλές φορές να το κατεβάσει, αλλά στο τέλος κατάλαβα ότι δεν καταλαβαίνει με το καλό, και του έδωσα ένα σκληρό μάθημα 😨😲
Πετούσα προς τους γονείς μου και περίμενα αυτή τη μέρα σχεδόν έναν χρόνο. Είχαμε σχεδόν έναν χρόνο να ιδωθούμε και ήθελα τουλάχιστον μέσα στο αεροπλάνο να καθίσω ήσυχα, να κλείσω τα μάτια και να ξεκουραστώ λίγο. Η πτήση ήταν μεγάλη, σχεδόν πέντε ώρες, και ήδη φανταζόμουν πώς θα βολευτώ και απλώς θα κοιμηθώ.
Αλλά αυτό είναι αδύνατο όταν δίπλα σου κάθονται άνθρωποι που νομίζουν ότι τους επιτρέπονται όλα.
Μόλις είχαμε απογειωθεί, όταν ένιωσα μια παράξενη μυρωδιά. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, νόμιζα ότι ερχόταν από την κουζίνα ή ότι κάποιος είχε χύσει φαγητό. Όμως η μυρωδιά γινόταν όλο και πιο έντονη και δυσάρεστη, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό.
Κατέβασα το βλέμμα μου και είδα ακριβώς πάνω στο μπράτσο του καθίσματός μου ένα ξένο πόδι. Βρώμικο. Ξυπόλητο. Και από αυτό έβγαινε μια τέτοια δυσοσμία που ήταν δύσκολο να αναπνεύσω.
Γύρισα πίσω. Πίσω μου καθόταν ένας νεαρός που έμοιαζε να μην καταλαβαίνει καθόλου πού βρίσκεται. Ήταν απλωμένος στο κάθισμά του και, όπως φαινόταν, θεωρούσε όλο αυτό απολύτως φυσιολογικό.
Οι άνθρωποι γύρω άρχισαν να γυρίζουν. Κάποιοι μορφάζανε, κάποιοι ψιθύριζαν. Η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο τεταμένη.
Προσπάθησα να μιλήσω ήρεμα.
— Παρακαλώ, βγάλτε το πόδι σας.
Δεν με κοίταξε καν αμέσως, σαν να τον διέκοψα από κάτι σημαντικό.
— Δεν πρόκειται. Έτσι με βολεύει.
Συγκρατήθηκα και επανέλαβα:
— Αυτό είναι το μπράτσο του καθίσματός μου.
Χαμογέλασε ειρωνικά και σήκωσε τους ώμους.
— Τότε άλλαξε θέση. Δεν πρόκειται να το βγάλω.
Με αυτή την απάντηση ένιωσα να σφίγγεται το μέσα μου. Έσπρωξα προσεκτικά το πόδι του προς τα κάτω, αλλά ένα δευτερόλεπτο μετά το έβαλε ξανά στη θέση του, σαν να ήταν παιχνίδι.
Η μυρωδιά έγινε ακόμα πιο έντονη. Οι άνθρωποι γύρω άρχισαν να εκφράζουν ανοιχτά τη δυσαρέσκειά τους.
— Το πόδι σας μυρίζει απαίσια, είπα πιο αυστηρά. — Παρακαλώ, βγάλτε το. Ενοχλεί όλους.
Με κοίταξε νωχελικά και απάντησε ενοχλημένος:
— Κλείσε τη μύτη σου. Και το στόμα σου μαζί.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ήταν μάταιο να συζητάω με έναν τέτοιο άνθρωπο και ότι απλώς δεν καταλαβαίνει τα καλά λόγια. Τότε μου ήρθε ένα απλό αλλά αποτελεσματικό σχέδιο για να του δώσω ένα μάθημα. Να τι έκανα. 😒😧 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Γύρισα αλλού, έκανα πως ηρέμησα και πάτησα το κουμπί για να καλέσω τη αεροσυνοδό.
Όταν ήρθε, ζήτησα ένα ζεστό τσάι. Το πιο απλό. Μου το έφερε σε λίγα λεπτά. Πήρα το ποτήρι, ήπια μερικές γουλιές και έμεινα ήρεμη, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Και μετά, σε μια στιγμή, έγειρα ελαφρά το χέρι μου. Το τσάι χύθηκε. Δεν ήταν καυτό, αλλά αρκετά ζεστό ώστε να το νιώσει αμέσως.
Ο νεαρός πετάχτηκε όρθιος, τράβηξε απότομα το πόδι του και άρχισε να φωνάζει σε όλη την καμπίνα.
— Τι κάνεις;
Η αεροσυνοδός ήρθε σχεδόν αμέσως. Ζήτησα συγγνώμη ήρεμα και είπα ότι έγινε κατά λάθος. Αλλά πρόσθεσα επίσης ότι το πόδι του βρισκόταν στη θέση μου και ότι του είχα ζητήσει ήδη πολλές φορές να το βγάλει.
Οι επιβάτες γύρω άρχισαν να με υποστηρίζουν. Κάποιοι είπαν ότι η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη, άλλοι επιβεβαίωσαν ότι ο νεαρός συμπεριφερόταν αλαζονικά από την αρχή.
Η αεροσυνοδός δεν χαμογελούσε πια. Πολύ ήρεμα αλλά αυστηρά του εξήγησε ότι μια τέτοια συμπεριφορά είναι απαράδεκτη και ότι, αν συνέχιζε να παραβιάζει τους κανόνες, ο κυβερνήτης του αεροπλάνου θα μπορούσε να λάβει μέτρα, μέχρι και να τον παραδώσει στην αστυνομία μετά την προσγείωση.
Ο νεαρός ησύχασε αμέσως.
Στην καμπίνα κάποιος χαμογέλασε ελαφρά, μετά κι άλλος. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ήδη οι μισοί τον κοιτούσαν με εμφανή ενόχληση, και μερικοί δεν έκρυβαν καν το χαμόγελό τους.
Δεν είπε άλλη λέξη. Για το υπόλοιπο της πτήσης καθόταν ίσια, κρατούσε τα πόδια του κοντά του και προσπαθούσε να μην τραβάει την προσοχή.
Και εγώ επιτέλους μπόρεσα να γείρω πίσω στο κάθισμα και να κλείσω τα μάτια.
Μερικές φορές οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο όταν αντιμετωπίζουν τις συνέπειες.
