Πριν από τον γάμο, η γιαγιά του μελλοντικού μου συζύγου μού έδωσε ένα μικρό φιαλίδιο με ένα πράσινο υγρό και μου διέταξε να το πιω πριν από την πρώτη νύχτα του γάμου — αλλά μετά τον γάμο συνέβη κάτι παράξενο σε μένα 😨😱
Πριν από τον γάμο, η γιαγιά του μέλλοντος συζύγου μου μού έδωσε ένα μικρό φιαλίδιο με πράσινο υγρό και, με μια παράξενη έκφραση στο πρόσωπό της, είπε:
— Πιες αυτό πριν από την πρώτη νύχτα του γάμου σου. Αν δεν το πιεις, δεν θα έχεις ούτε μία ευτυχισμένη μέρα στη ζωή σου.
Έμεινα σαστισμένη, χωρίς να ξέρω αν αστειευόταν ή αν μιλούσε σοβαρά. Ο αρραβωνιαστικός μου γέλασε, αγκάλιασε τη γιαγιά του και της είπε να μην τρομάζει τη νύφη με τα «παλιά της έθιμα».
Όμως, στα μάτια της ηλικιωμένης γυναίκας υπήρχε κάτι που δεν με άφηνε ήσυχη — σαν προειδοποίηση.
Ο γάμος ήταν τέλειος· ήμουν ευτυχισμένη και δεν σκεφτόμουν πια εκείνο το φιαλίδιο, μέχρι που έμεινα μόνη στο υπνοδωμάτιο. Πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στην ανθοδέσμη, στεκόταν το ίδιο μικρό μπουκαλάκι. Το καπάκι ήταν λίγο ανοιχτό και μέσα του ένα παχύ, πράσινο υγρό λαμπύριζε σαν να ήταν ζωντανό.
Ένιωσα περιέργεια. Θυμήθηκα τα λόγια της γιαγιάς και σκέφτηκα πως ίσως να ήταν απλώς ένα σύμβολο — όπως η σαμπάνια για καλή τύχη.
Άνοιξα το φιαλίδιο και δοκίμασα προσεκτικά μερικές σταγόνες. Το υγρό ήταν παγωμένο, σχεδόν παγώμενο, με γεύση πικρή και μεταλλική.
Ύστερα από λίγο, άρχισε να μου συμβαίνει κάτι παράξενο 😲 Και τότε κατάλαβα τι υπήρχε πραγματικά μέσα σε εκείνο το φιαλίδιο — και πάγωσα από τον τρόμο. Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ένα λεπτό αργότερα, το σώμα μου ένιωσα να πετρώνει. Ένιωθα τα πάντα — τα σεντόνια στο δέρμα μου, τον κρύο αέρα, ακόμα και τους χτύπους της καρδιάς μου — αλλά δεν μπορούσα να κινηθώ. Πανικοβλήθηκα, ήθελα να φωνάξω τον άντρα μου, αλλά η γλώσσα μου ήταν σαν παραλυμένη.
Προσπάθησα να ουρλιάξω, αλλά η φωνή μου χάθηκε, σαν αόρατα δάχτυλα να μου έσφιγγαν τον λαιμό. Μπροστά στα μάτια μου είδα λάμψεις και μετά όλα βυθίστηκαν στο σκοτάδι.
Δεν θυμάμαι πώς πέρασε η νύχτα. Θυμάμαι μόνο ότι το πρωί, όταν το φως του ήλιου μπήκε στο δωμάτιο, κατάφερα να κουνήσω τα δάχτυλά μου και με κόπο σηκώθηκα από το κρεβάτι.
Πήγα στη γιαγιά και τη ρώτησα γιατί μου έδωσε αυτό το φίλτρο. Εκείνη απάντησε ήρεμα, σαν να μιλούσε για κάτι απολύτως συνηθισμένο:
— Στην οικογένειά μας είναι έθιμο. Για να περάσει ομαλά η πρώτη νύχτα του γάμου, η νύφη πρέπει να πιει αυτό το βοτανικό διάλυμα. Παραλύει προσωρινά το σώμα, ώστε να μην αισθάνεσαι τίποτα. Είναι σημαντικό.
Τα λόγια της με πάγωσαν. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Φοβήθηκα πραγματικά, γιατί τότε κατάλαβα ότι αυτή η οικογένεια ζούσε σύμφωνα με κάποιους παράξενους, αρχαίους και ίσως επικίνδυνους νόμους.
Και εγώ… έπρεπε να γίνω μέρος τους.
