Ο σκύλος μου ξαφνικά άρχισε να γρυλίζει στο πάτωμα του παιδικού δωματίου και μετά όρμησε απότομα προς την έγκυο γυναίκα μου· εκείνη τη στιγμή ήμουν βέβαιος ότι είχε τρελαθεί, όμως λίγες μέρες αργότερα έμαθα τον λόγο της συμπεριφοράς του και έμεινα πραγματικά τρομοκρατημένος 😨
Θυμάμαι ακόμα πολύ καλά εκείνη τη μέρα.
Απέμενε λίγο περισσότερο από ένας μήνας μέχρι τη γέννηση του παιδιού μας. Η Σάρα κι εγώ ολοκληρώναμε το παιδικό δωμάτιο και προσπαθούσαμε να τα έχουμε όλα έτοιμα από νωρίς. Η κούνια βρισκόταν ήδη δίπλα στον τοίχο, τα παιχνίδια ήταν τοποθετημένα στα ράφια και η ντουλάπα ήταν γεμάτη με μικροσκοπικά βρεφικά ρούχα.
Η Σάρα τακτοποιούσε μερικά καινούργια πράγματα και τα έβαζε στα ράφια. Εγώ βρισκόμουν κάτω στην κουζίνα και συναρμολογούσα έπιπλα όταν ξαφνικά άκουσα δυνατά γαβγίσματα από τον επάνω όροφο.
Στην αρχή δεν έδωσα σημασία.
Ο Ρεξ μερικές φορές γάβγιζε στα σκυλιά των γειτόνων ή σε θορύβους έξω από το παράθυρο. Όμως λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το γάβγισμά του έγινε πολύ πιο δυνατό και ανησυχητικό.
Άφησα αμέσως τα εργαλεία και ανέβηκα τρέχοντας επάνω.
Όταν μπήκα στο παιδικό δωμάτιο, αντίκρισα μια παράξενη εικόνα.
Ο Ρεξ στεκόταν στη μέση του δωματίου και κοιτούσε επίμονα το πάτωμα δίπλα στη ντουλάπα. Οι τρίχες στον σβέρκο του είχαν σηκωθεί, η ουρά του ήταν τεντωμένη και γρύλιζε ασταμάτητα.
Η Σάρα είχε κολλήσει τρομαγμένη στον τοίχο.
— Τι του συμβαίνει; — ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.
Προσπάθησα να φωνάξω τον σκύλο.
— Ρεξ, έλα εδώ.
Αλλά δεν γύρισε καν να με κοιτάξει.
Συνέχιζε να καρφώνει το βλέμμα του στο ίδιο σημείο του πατώματος, σαν να έβλεπε κάτι που εμείς δεν μπορούσαμε να δούμε.
Τότε συνέβη κάτι που δεν περίμενα καθόλου.
Η Σάρα έκανε προσεκτικά ένα βήμα μπροστά.
Την ίδια στιγμή ο Ρεξ πετάχτηκε ξαφνικά και όρμησε κατευθείαν προς το μέρος της.
Η Σάρα ούρλιαξε από φόβο. Κι εγώ επίσης. Μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πέρασε από το μυαλό μου μόνο μία σκέψη — να προστατεύσω τη γυναίκα μου. Πετάχτηκα μπροστά, άρπαξα τον Ρεξ από το περιλαίμιο και με δυσκολία κατάφερα να τον συγκρατήσω.
Ο σκύλος πάλευε να ξεφύγει, κλαψούριζε και προσπαθούσε ξανά να ορμήσει μπροστά. Μου φαινόταν πως ήθελε να φτάσει τη Σάρα. Από τον φόβο και την οργή σχεδόν δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά.
Τον έβγαλα από το δωμάτιο, τον κατέβασα τις σκάλες και τον οδήγησα στην αυλή. Ο Ρεξ συνέχιζε να κοιτάζει προς το σπίτι και να κλαψουρίζει σιγανά.
— Τι σου συνέβη; — του είπα θυμωμένα. — Θα μπορούσες να της κάνεις κακό.
Η Σάρα βγήκε λίγο αργότερα στη βεράντα.
Ήταν ακόμα τρομαγμένη.
— Μήπως είναι άρρωστος;
— Δεν ξέρω — απάντησα. — Αλλά δεν θα τον αφήσω να ξαναμπεί στο σπίτι.
Εκείνο το βράδυ ο Ρεξ έμεινε έξω. Και την επόμενη μέρα επίσης. Έτρωγε ελάχιστα και καθόταν συνεχώς κάτω από το παράθυρο του παιδικού δωματίου.
Κάθε φορά που κοιτούσα έξω, βρισκόταν στο ίδιο ακριβώς σημείο. Δεν κοιτούσε την εξώπορτα.
Δεν κοιτούσε εμάς. Κοιτούσε μόνο το παράθυρο. Αυτό άρχισε να μου φαίνεται παράξενο. Και η Σάρα το πρόσεξε.
— Ξέρεις — είπε το βράδυ — ειλικρινά, δεν μου φάνηκε ότι ήθελε να μου επιτεθεί.
— Τότε τι ήθελε;
— Δεν ξέρω. Αλλά στα μάτια του δεν υπήρχε θυμός. Περισσότερο φόβος.
Δεν απάντησα τίποτα. Όμως τα λόγια της έμειναν στο μυαλό μου.
Την τρίτη μέρα αποφάσισα να εξετάσω προσεκτικά το παιδικό δωμάτιο. Στην αρχή μου φαινόταν ανόητη ιδέα.
Περπάτησα αρκετές φορές μέσα στο δωμάτιο και ήμουν έτοιμος να φύγω όταν παρατήρησα μια μικρή γρατζουνιά στο πάτωμα δίπλα στη ντουλάπα.
Ακριβώς εκεί κοιτούσε συνεχώς ο Ρεξ. Κάθισα στα γόνατα. Το πάτωμα ήταν ξύλινο.
Μία από τις σανίδες φαινόταν ελαφρώς ανασηκωμένη σε σχέση με τις υπόλοιπες.
Στην αρχή νόμιζα ότι μου φάνηκε. Αλλά μετά είδα κάτι και κατάλαβα με τρόμο τον λόγο της παράξενης συμπεριφοράς του σκύλου μας 😱😨 Το δεύτερο μέρος αυτής της ιστορίας μπορείτε να το βρείτε στο πρώτο σχόλιο 👇
Τότε άκουσα έναν πολύ αμυδρό ήχο. Σαν κάτι να σέρνεται κάτω από το πάτωμα.
Ένα παγωμένο ρίγος διαπέρασε την πλάτη μου. Πήρα ένα κατσαβίδι και ανασήκωσα προσεκτικά τη σανίδα. Σηκώθηκε σχεδόν αμέσως.
Και εκείνη τη στιγμή τα πάντα ανατράπηκαν μέσα μου. Κάτω από το πάτωμα υπήρχε ένα μεγάλο κενό ανάμεσα στα δοκάρια. Και μέσα βρισκόταν ένα τεράστιο φίδι. Χοντρό, σκοτεινό, κουλουριασμένο. Σήκωσε αργά το κεφάλι του και άρχισε να σφυρίζει.
Το στόμα μου στέγνωσε αμέσως.
Πετάχτηκα προς τα πίσω και κατάλαβα αμέσως τι είχε συμβεί εκείνη τη μέρα.
Ο Ρεξ δεν είχε ποτέ σκοπό να επιτεθεί στη Σάρα.
Εκείνη τη στιγμή η γυναίκα μου είχε πλησιάσει ακριβώς στο σημείο κάτω από το οποίο κρυβόταν το φίδι.
Ο σκύλος το είχε αντιληφθεί πριν από εμάς.
Γάβγιζε στο πάτωμα, προσπαθούσε να μας προειδοποιήσει και να σταματήσει τη Σάρα όταν πλησίασε πολύ.
Όρμησε μπροστά όχι για να τη δαγκώσει. Προσπαθούσε να την απομακρύνει από τον κίνδυνο. Κάθισα αργά στην άκρη της κούνιας και έκρυψα το πρόσωπό μου στα χέρια μου.
Όλες αυτές τις μέρες θεωρούσα τον καλύτερό μου φίλο επικίνδυνο. Τον τιμώρησα. Τον άφησα έξω στη βροχή και στο κρύο.
Κι όμως, όλον αυτόν τον καιρό προσπαθούσε να προστατεύσει την οικογένειά μου.
Λίγες ώρες αργότερα, ειδικοί έπιασαν το φίδι και το μετέφεραν μακριά από το σπίτι μας.
