Μια γυναίκα κάλεσε τη συνοδό πτήσης και παραπονέθηκε για μένα, αλλά λίγα λεπτά αργότερα μετάνιωσε πικρά για την πράξη της 😨😲
Καταλάβαινα ότι δεν ήμουν στην καλύτερη κατάσταση. Πυρετός, ρίγη, ξηρός βήχας — όλα εμφανίστηκαν λίγο πριν από την πτήση. Αλλά δεν μπορούσα να ακυρώσω το ταξίδι: τα εισιτήρια ήταν αγορασμένα, το ξενοδοχείο πληρωμένο, τα ραντεβού κανονισμένα. Έπρεπε να μαζέψω κουράγιο και να μπω στο αεροπλάνο.
Κάθισα ήσυχα στο παράθυρο, προσπαθώντας να μην ενοχλήσω κανέναν. Έβγαλα νερό, άφησα χαρτομάντιλα δίπλα μου και ετοιμάστηκα να περάσω τις ώρες όσο πιο ήρεμα γίνεται.
Αλλά μόλις δέκα λεπτά μετά την απογείωση, ακούστηκε μια αγανακτισμένη φωνή:
— «Αυτό είναι απαράδεκτο! Βήχει συνεχώς! Δεν είμαι υποχρεωμένη να το αντέξω!»
Μια γυναίκα γύρω στα πενήντα, καθισμένη απέναντι, γύρισε ολόκληρη προς εμένα και άρχισε να φωνάζει:
— «Είστε άρρωστος; Γιατί μπήκατε καν στο αεροπλάνο;!»
Προσπάθησα να απαντήσω ήρεμα:
— «Συγγνώμη, θα προσπαθήσω να κάνω όσο λιγότερο θόρυβο γίνεται. Θα πάρω φάρμακα. Αν θέλετε, μπορείτε να βάλετε ακουστικά…»
— «Δεν θα βάλω τίποτα! Είναι οι διακοπές μου και μου τις καταστρέφετε!» — φώναξε υστερικά, τραβώντας την προσοχή όλων των επιβατών.
Ένα λεπτό αργότερα πάτησε το κουμπί κλήσης της συνοδού.
Μια νεαρή αεροσυνοδός ήρθε με ένα αμήχανο χαμόγελο:
— «Καλησπέρα, τι συνέβη;»
Η γυναίκα σχεδόν σηκώθηκε όρθια:
— «Βήχει! Είναι άρρωστος! Πρέπει να κάνετε κάτι! Πλήρωσα για το εισιτήριό μου!»
Η αεροσυνοδός έγνεψε ευγενικά και έφυγε. Επέστρεψε λίγα λεπτά αργότερα, αυτή τη φορά με σοβαρό ύφος. Προφανώς είχε συμβουλευτεί τον πιλότο. Και τότε ήταν που η γυναίκα μετάνιωσε που κάλεσε καν τη συνοδό. 😲 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— «Δεδομένου ότι δεν μπορούμε να θέσουμε σε κίνδυνο την ασφάλεια της πτήσης και ο επιβάτης δεν αισθάνεται καλά, προτείνουμε μια λύση όσο το δυνατόν πιο άνετη για όλους… Μπορείτε απλώς να αλλάξετε θέση.»
Η γυναίκα κοκκίνισε αμέσως και άρχισε να φωνάζει:
— «Δεν πρόκειται να αλλάξω θέση εξαιτίας του! Πλήρωσα για αυτή τη θέση!»
Η συνοδός με κοίταξε και είπε ήρεμα:
— «Μπορούμε να σας μεταφέρουμε εσάς, αν δεν σας πειράζει. Υπάρχει μία ελεύθερη θέση…»
— «Φυσικά, μετακινήστε με! Δεν θέλω να τον ακούω όλη την πτήση!» — η γυναίκα έλαμπε από ικανοποίηση.
Έγνεψα καταφατικά:
— «Εντάξει. Αν αυτό βοηθάει, δεν έχω πρόβλημα.»
— «Υπέροχα», είπε η συνοδός. «Η μόνη διαθέσιμη θέση είναι στην business class. Εκεί θα μπορέσετε να ξεκουραστείτε. Θα σας προσφέρουμε δείπνο και ποτά. Παρακαλώ ακολουθήστε με.»
Σηκώθηκα, και για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή στην καμπίνα.
Καθώς περνούσα δίπλα από τη γυναίκα, είδα με την άκρη του ματιού μου το πρόσωπό της να μακραίνει, έπειτα να συσπάται από θυμό και ζήλια. Ψιθύρισε κάτι, αλλά κανείς δεν την άκουγε πια.
Κάθισα στην άνετη πολυθρόνα, μου έδωσαν κουβέρτα, ζεστό τσάι με μέλι και λίγο αργότερα – ένα αρωματικό δείπνο. Είχα μπροστά μου μερικές ώρες ηρεμίας και άνεσης.
