Ο συνταγματάρχης με το παρατσούκλι Σφυρί, τον οποίο φοβόντουσαν όλοι στη στρατιωτική σχολή, ταπείνωσε μια νεαρή νεοσύλλεκτη και την ανάγκασε να γονατίσει μπροστά σε ολόκληρο τον λόχο… όμως όταν η κοπέλα έβγαλε σιωπηλά ΑΥΤΟ από την τσέπη της, όλη η πλατεία πάγωσε από σοκ 😳
Ήταν η πρώτη εβδομάδα της νέας σειράς στη κλειστή στρατιωτική σχολή «Βόρειο Σώμα». Από νωρίς το πρωί, μια αφόρητη ζέστη σκέπαζε τη βάση. Δεκάδες δόκιμοι με άψογα σιδερωμένες στολές στέκονταν σε παράταξη στη τεράστια τσιμεντένια πλατεία. Κάποιοι ίσιωναν νευρικά τον γιακά τους, άλλοι φοβόντουσαν ακόμα και να σηκώσουν το βλέμμα τους, γιατί εκείνη την ημέρα την επιθεώρηση έκανε προσωπικά ο συνταγματάρχης Βίκτορ, τον οποίο όλοι πίσω από την πλάτη του αποκαλούσαν Σφυρί.
Κυκλοφορούσαν τρομακτικές φήμες γι’ αυτόν. Έλεγαν πως λύγιζε ακόμα και τους πιο πεισματάρηδες δόκιμους, έκανε τους νεοσύλλεκτους να κλαίνε και απολάμβανε να εξευτελίζει ανθρώπους μπροστά σε όλη τη μονάδα. Κανείς δεν τολμούσε να του αντιμιλήσει.
Γι’ αυτό, όταν το βλέμμα του σταμάτησε πάνω σε μια νεαρή κοπέλα στο τέλος της σειράς, ένα παγωμένο ρίγος διαπέρασε ολόκληρη την πλατεία.
Η κοπέλα ήταν μικρόσωμη, αδύνατη και έδειχνε υπερβολικά ήρεμη για κάποιον που στεκόταν απέναντι από το Σφυρί. Στεκόταν ίσια χωρίς να χαμηλώνει το βλέμμα, και αυτό εξόργισε αμέσως τον συνταγματάρχη.
Πλησίασε αργά και φώναξε δυνατά:
— Δόκιμη, γιατί στέκεσαι σαν άγαλμα; Νομίζεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό;!
Η κοπέλα απάντησε ήρεμα:
— Όχι, κύριε συνταγματάρχα.
Όμως η ήρεμη φωνή της τον εξόργισε ακόμη περισσότερο.
— Τότε γιατί με κοιτάς κατευθείαν στα μάτια;! Στα γόνατα! Αμέσως!
Μια νεκρική σιωπή απλώθηκε στην πλατεία. Μερικοί δόκιμοι αντάλλαξαν νευρικά βλέμματα. Όλοι ήξεραν πως κανείς δεν μπορούσε να αντιμιλήσει στο Σφυρί.
Η κοπέλα γονάτισε αργά, συνεχίζοντας να κοιτά μπροστά. Ο συνταγματάρχης χαμογέλασε ειρωνικά και την έσπρωξε απότομα στον ώμο. Το πηλήκιό της έπεσε πάνω στο τσιμέντο και χαμηλά γελάκια ακούστηκαν ανάμεσα στις σειρές.
— Έτσι είναι καλύτερα, είπε ψυχρά. — Τώρα τουλάχιστον ξέρεις τη θέση σου.
Όμως εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνέβη κάτι παράξενο.
Η κοπέλα σήκωσε το κεφάλι και στα μάτια της δεν υπήρχε φόβος. Υπήρχε κάτι άλλο. Μια παγωμένη ηρεμία.
Έβαλε αργά το χέρι της στην τσέπη της στολής της.
Ο συνταγματάρχης χαμογέλασε ειρωνικά:
— Τι έγινε; Θα βγάλεις μαντήλι για να σκουπίσεις τα δάκρυά σου;
Όμως ένα δευτερόλεπτο αργότερα το χαμόγελο εξαφανίστηκε από το πρόσωπό του όταν είδε τι έβγαλε η κοπέλα από την τσέπη της 😳 Η συνέχεια αυτής της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Στο χέρι της κοπέλας βρισκόταν ένα βαρύ μαύρο διακριτικό με ειδική χρυσή σφραγίδα του Υπουργείου Άμυνας και κόκκινη λωρίδα πρόσβασης ανώτατου επιπέδου. Τέτοια διακριτικά δίνονταν μόνο σε άτομα του μυστικού τμήματος στρατιωτικής επιθεώρησης.
Ύστερα η κοπέλα έβγαλε μια μικρή ταυτότητα.
Στη φωτογραφία ήταν η ίδια. Και κάτω από τη φωτογραφία έγραφε:
«Αλίνα Β.. Ειδική εξουσιοδοτημένη του Γενικού Επιτελείου. Τμήμα Εσωτερικού Ελέγχου.»
Ο συνταγματάρχης χλώμιασε αμέσως. Ένας τρομαγμένος ψίθυρος πέρασε μέσα από τις σειρές.
— Αυτό είναι αδύνατον… ψιθύρισε ένας από τους αξιωματικούς.
Η κοπέλα σηκώθηκε ήρεμα, τίναξε τη σκόνη από τη στολή της και κοίταξε κατευθείαν το Σφυρί.
— Συνταγματάρχα, είπε ψυχρά, — η βάση σας βρισκόταν υπό μυστικό έλεγχο τους τελευταίους τρεις μήνες. Και μόλις αποτύχατε.
Το πρόσωπο του Σφυριού έγινε πέτρινο.
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ολόκληρη η πλατεία είδε πως ο άνθρωπος που φοβόντουσαν όλοι δεν μπορούσε να πει ούτε μία λέξη.
