Ολόκληρη η πόλη συγκεντρώθηκε στο παλιό ράντσο για να δει πώς το σκληρό αφεντικό της μαφίας θα τιμωρούσε τη νεαρή κοπέλα που τόλμησε να σταθεί απέναντί του, ρίχνοντάς την μέσα σε ένα κλουβί με έναν μανιασμένο ταύρο: όμως αυτό που συνέβη μετά άφησε ολόκληρη την πόλη σοκαρισμένη 😨
Από νωρίς το πρωί μια αποπνικτική ζέστη σκέπαζε την αρένα. Ο καυτός ήλιος έκαιγε τη ξερή γη, ενώ ο ζεστός άνεμος σήκωνε σκόνη και ψιλή άμμο στον αέρα. Γύρω από το τεράστιο μαντρί είχαν ήδη συγκεντρωθεί δεκάδες άνθρωποι. Άντρες με καουμπόικα καπέλα στέκονταν δίπλα στα ξύλινα κιγκλιδώματα, γυναίκες ψιθύριζαν ανήσυχες μεταξύ τους και κάποιοι κατέγραφαν τη σκηνή με τα κινητά τους. Όλοι ήξεραν πως αυτό που θα συνέβαινε δεν ήταν ένα συνηθισμένο θέαμα.
Στο κέντρο της αρένας στεκόταν μια νεαρή κοπέλα.
Το όνομά της ήταν Έμιλι.
Δεν φαινόταν να είναι πάνω από είκοσι χρονών. Φορούσε ένα ανοιχτόχρωμο, ελαφρύ φόρεμα. Τα μακριά της μαλλιά ανέμιζαν στον άνεμο, ενώ η ίδια στεκόταν εντελώς ακίνητη στη μέση της τεράστιας άδειας αρένας.
Αλλά το πιο τρομακτικό ήταν πως ακριβώς απέναντί της, πίσω από τεράστιες μεταλλικές πύλες, βρισκόταν ένας γιγάντιος μαύρος ταύρος.
Το ζώο χτυπούσε μανιασμένα το έδαφος με τις οπλές του, ανέπνεε βαριά και κουνούσε το κεφάλι του, ενώ τα μακριά, κοφτερά του κέρατα γυάλιζαν κάτω από τον ήλιο. Κάθε χτύπημα των οπλών σήκωνε σύννεφα σκόνης. Ακόμα και οι άνθρωποι πίσω από τα κιγκλιδώματα απομακρύνονταν νευρικά, γιατί αυτός ο ταύρος θεωρούνταν εδώ και χρόνια ο πιο επικίνδυνος σε ολόκληρο το ράντσο.
Μερικοί άντρες δίπλα ψιθύριζαν μεταξύ τους.
— Δεν θα επιβιώσει…
— Αυτός ο ταύρος έχει ήδη σκοτώσει ανθρώπους…
— Ο Βίκτορ έχει τρελαθεί εντελώς…
Όμως ο άντρας που καθόταν στη σκιά κοντά στην αρένα παρακολουθούσε τα πάντα απόλυτα ήρεμος.
Το όνομά του ήταν Βίκτορ Μαρέλι.
Ένας ψηλός άντρας με ακριβό μαύρο κοστούμι κάπνιζε αργά ένα πούρο και έμοιαζε να απολαμβάνει αυτό που συνέβαινε. Φρικτές φήμες κυκλοφορούσαν για εκείνον σε ολόκληρη την πολιτεία.
Οι άνθρωποι έλεγαν πως έλεγχε τα μισά ράντσο της περιοχής, ασχολούνταν με παράνομο εμπόριο, υπόγειες μάχες και εξαφανίσεις ανθρώπων. Πριν από μερικά χρόνια ένας από τους εργάτες του προσπάθησε να κλέψει χρήματα, και τότε ο Βίκτορ τον πέταξε μέσα σε ένα κλουβί με σκυλιά μάχης. Την επόμενη μέρα σχεδόν τίποτα δεν είχε απομείνει από εκείνον τον άνθρωπο.
Μετά από εκείνη την ιστορία όλοι άρχισαν να τον φοβούνται ακόμα περισσότερο.
Και τώρα όλοι καταλάβαιναν: αν η Έμιλι βρισκόταν σε αυτή την αρένα, τότε είχε κάνει κάτι πολύ σοβαρό.
Μερικές μέρες νωρίτερα η κοπέλα είχε προσπαθήσει να φύγει από την πόλη. Όμως δεν είχε σχέση ούτε με χρήματα ούτε με χρέη.
Είχε δει κατά λάθος κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να δει.
Αργά τη νύχτα η Έμιλι έγινε μάρτυρας μιας συζήτησης του Βίκτορ με τους άντρες του κοντά σε έναν παλιό αχυρώνα. Εκείνο το βράδυ άκουσε το όνομα ενός ανθρώπου που όλοι πίστευαν πως είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια. Και άκουσε επίσης την αλήθεια για τον θάνατο του προηγούμενου ιδιοκτήτη του ράντσο — ενός ηλικιωμένου άντρα που λεγόταν Τόμας Χέιλ.
Όλοι στην περιοχή πίστευαν πως ο Τόμας είχε πεθάνει σε ατύχημα προσπαθώντας να δαμάσει έναν ταύρο. Όμως εκείνο το βράδυ η Έμιλι άκουσε μια εντελώς διαφορετική αλήθεια.
Αποδείχθηκε πως οι άντρες του Βίκτορ είχαν ξεφορτωθεί τον Τόμας για να πάρουν το ράντσο στα χέρια τους.
Και το πιο τρομακτικό ήταν πως αυτός ο τεράστιος μαύρος ταύρος ανήκε κάποτε στον ίδιο τον Τόμας.
Ο ηλικιωμένος τον είχε μεγαλώσει σχεδόν από μικρό μοσχάρι. Μετά τον θάνατο του αφεντικού του, το ζώο έγινε εξαιρετικά επιθετικό και δεν άφηνε κανέναν να το πλησιάσει.
Τώρα ο Βίκτορ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον ταύρο σαν όπλο.
Σηκώθηκε αργά από την πολυθρόνα του και είπε δυνατά:
— Αν ο ταύρος τη ρίξει κάτω, κανείς δεν επεμβαίνει.
Το πλήθος σώπασε αμέσως.
Ο φόβος εμφανίστηκε στα πρόσωπα κάποιων ανθρώπων, άλλοι χαμήλωσαν το βλέμμα, ενώ μια ηλικιωμένη γυναίκα ψιθύρισε σιγανά:
— Θεέ μου… σταματήστε αυτό…
Όμως οι πύλες είχαν ήδη αρχίσει να ανοίγουν. Ακούστηκε ένας δυνατός μεταλλικός ήχος.
Το επόμενο δευτερόλεπτο ο ταύρος ξεχύθηκε έξω.
Το ζώο όρμησε μπροστά με τέτοια δύναμη που το έδαφος έτρεμε κάτω από τις οπλές του. Οι άνθρωποι πίσω από τα κιγκλιδώματα ούρλιαξαν και έτρεξαν προς τα πίσω. Ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης σηκώθηκε, ενώ ο ταύρος έτρεχε κατευθείαν προς την Έμιλι.
Έμοιαζε πως απέμενε μόνο μια στιγμή πριν τα κέρατα του ζώου διαπεράσουν την κοπέλα. Όμως τότε συνέβη κάτι που πάγωσε ολόκληρο το πλήθος από τρόμο 😱 Η συνέχεια αυτής της απίστευτης ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇
Όμως η Έμιλι δεν προσπάθησε καν να τρέξει. Έμεινε ακίνητη. Πρόσωπο με πρόσωπο με το εξαγριωμένο ζώο.
Κάποιος μέσα στο πλήθος κάλυψε το πρόσωπό του με τα χέρια από τρόμο. Μερικοί άντρες ήταν ήδη έτοιμοι να αποστρέψουν το βλέμμα.
Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε. Ο ταύρος σταμάτησε απότομα ακριβώς μπροστά στην κοπέλα. Η σκόνη πετάχτηκε προς όλες τις κατευθύνσεις κάτω από τις οπλές του. Το τεράστιο ζώο ανέπνεε βαριά, αλλά δεν προχωρούσε άλλο.
Στην αρένα απλώθηκε απόλυτη σιωπή. Ακόμα και ο Βίκτορ κατέβασε αργά το πούρο από το πρόσωπό του. Ο ταύρος κοιτούσε την κοπέλα σαν να την είχε αναγνωρίσει. Η Έμιλι γύρισε πολύ αργά προς το μέρος του.
Στα μάτια της υπήρχαν δάκρυα, αλλά ο φόβος είχε εξαφανιστεί.
Έπειτα η κοπέλα άπλωσε προσεκτικά το χέρι της. Το πλήθος πάγωσε.
Ο τεράστιος μαύρος ταύρος ξαφνικά σταμάτησε να βρυχάται και χαμήλωσε αργά το κεφάλι μπροστά της, σαν να υποτασσόταν.
Και τότε η Έμιλι είπε σιγανά:
— Θυμάται.
Το πρόσωπο του Βίκτορ άλλαξε απότομα. Για πρώτη φορά όλο το βράδυ εμφανίστηκε πραγματικός φόβος στα μάτια του.
Η κοπέλα συνέχιζε να τον κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια.
— Ο Τόμας τον μεγάλωσε μόνος του. Ήταν δίπλα του σε όλη του τη ζωή… — είπε η Έμιλι με τρεμάμενη φωνή. — Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τρομακτικό; Τα ζώα πάντα νιώθουν τους δολοφόνους.
Μετά από αυτά τα λόγια ο ταύρος γύρισε απότομα το κεφάλι προς τον Βίκτορ.
Ο άντρας χλώμιασε.
Το ζώο φύσηξε δυνατά και άρχισε να κινείται αργά όχι πλέον προς την κοπέλα… αλλά κατευθείαν προς την πολυθρόνα του Βίκτορ Μαρέλι.
Οι άνθρωποι γύρω άρχισαν να απομακρύνονται πανικόβλητοι.
Μερικοί φρουροί έπιασαν τα όπλα τους, αλλά κανείς δεν τολμούσε να πυροβολήσει.
Και ο ίδιος ο Βίκτορ, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, έδειχνε πραγματικά τρομοκρατημένος. Γιατί ο ταύρος τον κοιτούσε σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη συνάντηση όλον αυτόν τον καιρό…
