Μπήκα σε ένα γεμάτο ασανσέρ και στην οθόνη εμφανίστηκε η προειδοποίηση «Υπέρβαρο»: οι άλλοι επιβάτες με έδιωξαν αποκαλώντας με χοντρή, αλλά ξαφνικά έκανα κάτι εντελώς απρόσμενο 😲😲
Σήμερα το πρωί μου συνέβη κάτι πολύ δυσάρεστο.
Έπρεπε να ανέβω στον 15ο όροφο του γραφείου, όπου το ασανσέρ ήταν παλιό. Φυσικά, το να ανεβώ δεκαπέντε ορόφους με τα πόδια θα ήταν πραγματικό μαρτύριο για μένα. Για να είμαι ειλικρινής, είμαι κοπέλα με μεγάλο σώμα, και όπως συχνά συμβαίνει, μερικές φορές δυσκολεύομαι να κινηθώ.
Μπήκα στο ασανσέρ: μέσα ήταν ήδη δύο άντρες, μια μητέρα με το παιδί της και μια γυναίκα περίπου πενήντα χρονών. Οι πόρτες σχεδόν έκλεισαν, αλλά το ασανσέρ δεν ξεκίνησε. Στην οθόνη εμφανίστηκε η προειδοποίηση: «Υπέρβαρο. Ένας επιβάτης πρέπει να κατέβει».
Όλοι γύρισαν αμέσως προς εμένα. Κανείς δεν είπε κάτι ξεκάθαρα, αλλά τα βλέμματα μιλούσαν πιο δυνατά από λόγια: «Εσύ είσαι χοντρή — κατέβα».
— «Κυρία, μήπως μπορείτε να κατεβείτε; Αργούμε», είπε η μεγαλύτερη γυναίκα.
— «Δεν είμαι κυρία, είμαι μόλις δεκαεννιά», απάντησα.
— «Θεέ μου, σε αυτή την ηλικία να έχεις αφεθεί έτσι… Κοπέλα, κατέβα, εξαιτίας σου υπάρχει υπέρβαρο».
— «Έχω βιασύνη, δεν μπορώ να κατέβω», απάντησα συγκρατημένα.
Τότε επενέβησαν οι άντρες:
— «Δεν βλέπεις ότι περιμένουμε; Κατέβα γρήγορα!»
— «Ανέβα από τις σκάλες, θα σου κάνει καλό.»
Η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Και τότε έκανα κάτι που ούτε εγώ περίμενα από τον εαυτό μου. 😢😲
Διηγούμαι την ιστορία μου στο πρώτο σχόλιο — κι εσείς πείτε μου, σας έχει τύχει κάτι παρόμοιο; 👇👇
Αναστέναξα και πάτησα το κουμπί «άνοιγμα πόρτας».
— «Εντάξει, θα κατέβω», είπα και έκανα ένα βήμα στο πλάι.
Αλλά, προς έκπληξη όλων, το ασανσέρ και πάλι δεν ξεκίνησε. Τους κοίταξα και άρχισα να γελάω:
— «Α, καταλαβαίνω, ανάμεσά σας υπάρχουν κι άλλοι χοντροί. Λοιπόν, ποιος θα κατέβει τώρα; Ίσως εσείς, γιαγιά;»
— «Δεν είμαι γιαγιά, είμαι μόλις σαράντα πέντε (45)», απάντησε απότομα η γυναίκα.
— «Δε θα το έλεγα. Δείχνετε πιο μεγάλη. Άντε, κατεβείτε επιτέλους, με το περιττό σας βάρος καθυστερείτε τους ανθρώπους.»
Η γυναίκα αγανάκτησε και βγήκε από το ασανσέρ. Αλλά πάλι — τίποτα. Οι πόρτες έκλεισαν και το ασανσέρ δεν κουνήθηκε.
Εγώ ήδη γελούσα δυνατά, δεν μπορούσα να σταματήσω. Ένας-ένας άρχισαν να κατεβαίνουν, νομίζοντας ότι εκεί βρισκόταν το πρόβλημα. Όμως το ασανσέρ συνέχισε να μη λειτουργεί.
Και μόνο αργότερα αποδείχτηκε ότι το πρόβλημα δεν ήμουν εγώ. Το παλιό ασανσέρ χαλούσε εδώ και καιρό και αυτή τη φορά απλώς αρνήθηκε να ξεκινήσει.
Κι εγώ στεκόμουν στον διάδρομο και γελούσα τόσο δυνατά που μάλλον τους βούιζαν τα αυτιά.
