Γύριζα με το λεωφορείο μετά από μια 24ωρη βάρδια στο νοσοκομείο και κυριολεκτικά με έπαιρνε ο ύπνος καθιστή, όταν ξαφνικά μια γυναίκα που στεκόταν δίπλα μου άρχισε να με κουνάει από τον ώμο και απαίτησε να της παραχωρήσω τη θέση μου. Όμως αυτό που συνέβη λίγα λεπτά αργότερα έκανε ολόκληρο το λεωφορείο να σωπάσει 😳
Εκείνη την ημέρα είχα περάσει σχεδόν ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο στο νοσοκομείο. Η βάρδια ήταν τόσο δύσκολη, που μέχρι το πρωί μετά βίας καταλάβαινα τι συνέβαινε γύρω μου.
Αρκετά επείγοντα περιστατικά, ατελείωτες κλήσεις, έγγραφα, φάρμακα. Δεν είχα προλάβει ούτε να φάω κανονικά.
Όταν επιτέλους τελείωσε η βάρδιά μου, δεν είχα δύναμη ούτε να αλλάξω ρούχα. Απλώς φόρεσα το μπουφάν μου πάνω από την ιατρική στολή, πήρα την τσάντα μου και βγήκα από το νοσοκομείο.
Στη στάση χρειάστηκε να περιμένω σχεδόν είκοσι λεπτά. Και όταν έφτασε το λεωφορείο, ήταν ασφυκτικά γεμάτο.
Το μόνο που ήθελα ήταν να φτάσω σπίτι και να πέσω για ύπνο.
Μπήκα μέσα και παρατήρησα μία μόνο ελεύθερη θέση δίπλα στο παράθυρο. Συνήθως δεν έχω κανένα πρόβλημα να στέκομαι σε όλη τη διαδρομή, αλλά εκείνη την ημέρα καταλάβαινα ότι απλώς δεν θα άντεχα.
Κάθισα, έβαλα την τσάντα στα γόνατά μου και ακούμπησα το κεφάλι μου στο παράθυρο.
Το τελευταίο που θυμάμαι είναι το λεωφορείο να σταματάει σε ένα φανάρι. Ύστερα ένιωσα κάποιον να με κουνάει επίμονα από τον ώμο.
Άνοιξα τα μάτια και για μερικά δευτερόλεπτα δεν καταλάβαινα καν πού βρισκόμουν.
Μπροστά μου στεκόταν μια γυναίκα περίπου εξήντα πέντε ετών, με ένα μακρύ παλτό.
— Έι, κοπέλα μου, ξύπνα. Δώσε τη θέση σου σε μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Την κοίταξα νυσταγμένη και ύστερα κοίταξα γύρω μου.
Πράγματι, υπήρχε πολύς κόσμος στο λεωφορείο. Όμως κοντά μας στέκονταν αρκετοί νεαροί άντρες και γυναίκες. Δεν καταλάβαινα γιατί η γυναίκα είχε αποφασίσει να ξυπνήσει συγκεκριμένα εμένα.
— Συγγνώμη, σας παρακαλώ, ζητήστε από κάποιον άλλον. Μόλις τελείωσα μια 24ωρη βάρδια στο νοσοκομείο. Με το ζόρι στέκομαι στα πόδια μου.
Η γυναίκα κοίταξε την ιατρική μου στολή, που φαινόταν κάτω από το ανοιχτό μπουφάν μου, και χαμογέλασε ειρωνικά.
— Α, βέβαια. Τώρα όλοι είστε κουρασμένοι. Στα δικά μας χρόνια οι νέοι σέβονταν τους μεγαλύτερους. Τώρα κάθονται, κλείνουν τα μάτια και κάνουν πως δεν βλέπουν κανέναν.
Δεν απάντησα τίποτα. Απλώς δεν είχα τη δύναμη να τσακωθώ. Έκλεισα ξανά τα μάτια, ελπίζοντας ότι εκεί θα τελείωνε το θέμα.
Όμως η γυναίκα συνέχισε.
— Κοιτάξτε την. Νέα, υγιής, και δεν μπορεί να παραχωρήσει τη θέση της σε μια ηλικιωμένη γυναίκα. Να πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σήμερα.
Μερικοί επιβάτες άρχισαν να γυρίζουν και να κοιτάζουν προς το μέρος μας. Ένιωθα τρομερά άβολα. Αισθανόμουν ότι λίγο ακόμα και θα έβαζα τα κλάματα από την εξάντληση.
Τότε ένας νεαρός που καθόταν λίγο πιο πέρα σηκώθηκε από τη θέση του.
— Καθίστε εδώ, παρακαλώ.
Θα νόμιζε κανείς ότι η διαμάχη είχε τελειώσει. Όμως η γυναίκα δεν κοίταξε καν προς το μέρος του.
— Όχι, ευχαριστώ. Εκεί δεν με βολεύει.
— Γιατί; — ρώτησε έκπληκτος ο νεαρός.
— Θέλω να κάθομαι δίπλα στο παράθυρο. Έχω μεγάλη διαδρομή.
Τότε κατάλαβα οριστικά ότι το θέμα δεν ήταν πως δυσκολευόταν να στέκεται όρθια. Ήθελε συγκεκριμένα τη δική μου θέση.
— Κοπέλα μου, σήκω επιτέλους — είπε ξανά. — Μην ντροπιάζεσαι μπροστά σε όλο το λεωφορείο.
Ήμουν έτοιμη να σηκωθώ χωρίς να πω τίποτα, μόνο και μόνο για να τελειώσει αυτή η φασαρία, όταν ξαφνικά συνέβη κάτι που άφησε ολόκληρο το λεωφορείο σε απόλυτο σοκ. 😳😰 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ξαφνικά, ένας άντρας που στεκόταν λίγο πιο πέρα έβαλε το κινητό του στην τσέπη και παρενέβη.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούσε σιωπηλός όσα συνέβαιναν εδώ και αρκετά λεπτά.
— Περιμένετε — είπε στη γυναίκα. — Μόλις σας πρόσφεραν μια θέση.
— Είπα ότι θέλω να κάθομαι δίπλα στο παράθυρο.
— Τότε δεν θέλετε απλώς μια θέση. Θέλετε συγκεκριμένα τη δική της θέση.
Η γυναίκα τον κοίταξε αγανακτισμένη.
— Εσάς δεν σας ρώτησε κανείς.
— Σωστά. Αλλά εδώ και πέντε λεπτά σας ακούω να ταπεινώνετε έναν άνθρωπο που μόλις εργάστηκε είκοσι τέσσερις ώρες στο νοσοκομείο.
Στο λεωφορείο έγινε αισθητά πιο ήσυχα.
Η γυναίκα προσπάθησε να απαντήσει κάτι, αλλά ο άντρας συνέχισε:
— Η γυναίκα μου εργάζεται ως νοσηλεύτρια. Ξέρω τι σημαίνει 24ωρη βάρδια. Μερικές φορές επιστρέφει σπίτι και αποκοιμιέται κατευθείαν στο τραπέζι. Κι αυτή η κοπέλα δεν πρόλαβε ούτε να βγάλει τη στολή της.
Η γυναίκα κοκκίνισε.
— Όλοι δουλεύουν. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο.
Και τότε ξαφνικά το λεωφορείο σταμάτησε. Ο οδηγός άνοιξε την πόρτα, αλλά κανείς δεν κατέβηκε. Γύρισε προς τους επιβάτες.
Όπως αποδείχθηκε, όλη αυτή την ώρα άκουγε τη συζήτηση.
— Κυρία μου, σας πρόσφεραν θέση τρεις φορές — είπε δυνατά ο οδηγός. — Και τις τρεις φορές αρνηθήκατε. Άρα μπορείτε να στέκεστε όρθια.
Στο λεωφορείο επικράτησε απόλυτη σιωπή.
— Και αφήστε την κοπέλα ήσυχη. Την είδα να ανεβαίνει στη στάση έξω από το νοσοκομείο. Αποκοιμήθηκε ένα λεπτό αφού μπήκε.
Η γυναίκα πάγωσε. Και ο οδηγός πρόσθεσε:
— Κι αν θέλετε οπωσδήποτε μια θέση δίπλα στο παράθυρο, σε δύο στάσεις θα αδειάσει το πρώτο κάθισμα δεξιά. Δεν χρειάζεται όμως να ξυπνάτε έναν άνθρωπο και να δημιουργείτε φασαρία μόνο και μόνο επειδή σας άρεσε συγκεκριμένα η δική του θέση.
Κάποιος μέσα στο λεωφορείο γέλασε σιγανά.
Η γυναίκα δεν είπε τίποτα άλλο.
Πήγε στην άλλη άκρη του λεωφορείου και, λίγα λεπτά αργότερα, τελικά κάθισε στην ίδια θέση που της είχαν προσφέρει νωρίτερα.
Ο άντρας με κοίταξε και είπε χαμηλόφωνα:
— Κοιμηθείτε. Αν χρειαστεί, θα σας ξυπνήσω στο τέρμα.
Τον ευχαρίστησα και έκλεισα ξανά τα μάτια.
