Όλοι γελούσαν με τη νέα νοσηλεύτρια, μέχρι που ο τραυματισμένος λοχαγός τής απέδωσε τιμή — όταν έμαθαν ποια ήταν πραγματικά, οι γιατροί έμειναν σε σοκ 😲😱
Εκείνη τη κρύα, βροχερή νύχτα του Οκτωβρίου, το κεντρικό στρατιωτικό κλινικό νοσοκομείο λειτουργούσε στα όριά του. Η βροχή χτυπούσε ασταμάτητα τα παράθυρα του τμήματος τραυμάτων, οι διάδρομοι ήταν ασφυκτικά γεμάτοι, τα φορεία δεν προλάβαιναν να αδειάσουν και οι εφημερεύοντες γιατροί δεν θυμούνταν πότε κάθισαν για τελευταία φορά.
Η προϊσταμένη νοσηλεύτρια, μια γυναίκα με τριάντα χρόνια εμπειρίας, στεκόταν στο πόστο και ξεφύλλιζε σιωπηλά έγγραφα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε πίσω από την πόρτα μια διστακτική φωνή:
— Η καινούργια ήρθε… από την πολυκλινική.
Σήκωσε αργά το βλέμμα της και αναστέναξε κουρασμένα. Οι νέοι υπάλληλοι μέσα στη νύχτα ήταν πάντα πρόβλημα. Ιδίως εδώ, σε στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου κάθε λάθος μπορούσε να κοστίσει μια ζωή.
Μπροστά της στεκόταν η Άννα. Ανοιχτόξανθα μαλλιά πιασμένα σε σφιχτό κότσο, η πράσινη στολή τής ήταν φαρδιά, σαν να μην ήταν στο μέγεθός της. Γκρίζα μάτια — ήρεμα, υπερβολικά ακίνητα, σαν να μην κοιτούσαν το παρόν αλλά κάτι πέρα από αυτό. Στα έγγραφα υπήρχε ένα παράξενο κενό σχεδόν οκτώ ετών. Μια σύντομη εξήγηση: άδεια μητρότητας και ασθένεια. Τίποτε άλλο.
Μια νοσηλεύτρια ανέλαβε την Άννα, της έδειξε το τμήμα και της ψιθύριζε κουτσομπολιά για γιατρούς και ασθενείς. Η Άννα άκουγε προσεκτικά, έγνεφε, αλλά δεν μιλούσε για τον εαυτό της.
Ξαφνικά, κοντά στο ασανσέρ εμφανίστηκε ένα φορείο. Ο τραυματίας είχε μεταφερθεί απευθείας από το μέτωπο. Η Άννα σταμάτησε απότομα. Για μια στιγμή το πρόσωπό της χλόμιασε.
— Τι έπαθες; — απόρησε η νοσηλεύτρια.
Η Άννα γύρισε αμέσως αλλού το βλέμμα και είπε χαμηλόφωνα:
— Πάμε. Ο έλεγχος δεν έχει τελειώσει.
Όμως στο χειρουργείο η ένταση ήδη ανέβαινε. Πάνω στο τραπέζι βρισκόταν ένας λοχαγός — γνωστός αξιωματικός των ειδικών δυνάμεων. Βαρύ τραύμα στο χέρι, ο χρόνος πίεζε. Οι γιατροί διαφωνούσαν, οι φωνές επικαλύπτονταν, η πρόγνωση ήταν ζοφερή.
Και κανείς τους δεν ήξερε ακόμη ότι αυτή ακριβώς η σιωπηλή καινούργια θα ανέτρεπε ολόκληρο το τμήμα.
Όταν η νεαρή νοσηλεύτρια δήλωσε ότι ήξερε πώς να βοηθήσει τον τραυματία, οι γιατροί γέλασαν μαζί της… μέχρι που ο τραυματισμένος λοχαγός τής απέδωσε τιμή. 😲😨 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Στο χειρουργείο οι γιατροί μιλούσαν γρήγορα, διακόπτοντας ο ένας τον άλλον.
— Αν δεν ακρωτηριάσουμε τώρα, θα χάσουμε και το χέρι και τη ζωή του.
— Τα αγγεία είναι κατεστραμμένα, δεν υπάρχει χρόνος.
Η Άννα στεκόταν στον τοίχο, λίγο πιο πέρα. Δεν κοιτούσε τους γιατρούς — κοιτούσε το χέρι.
— Μπορώ να βοηθήσω, — είπε ήρεμα αλλά καθαρά. — Και θέλω να συμμετάσχω.
Για ένα δευτερόλεπτο έπεσε σιωπή στο χειρουργείο. Ύστερα κάποιος γέλασε ειρωνικά.
— Συγγνώμη, τι; — ένας από τους χειρουργούς ούτε καν γύρισε.
— Μια νοσηλεύτρια; — ένας άλλος την κοίταξε εκνευρισμένος. — Δεσποινίς, απομακρυνθείτε.
— Έχω δει τέτοιους τραυματισμούς, — συνέχισε ψύχραιμα η Άννα. — Εδώ μπορεί ακόμη να διατηρηθεί η αιμάτωση. Πρέπει να προσεγγίσουμε αλλιώς.
Η απάντηση ήταν ένα σύντομο γέλιο.
— Τους είδες στην τηλεόραση;
— Ή στην πολυκλινική, εκεί που μετράνε την πίεση;
Κάποιος γέλασε ακόμη πιο δυνατά.
— Εδώ δεν είναι αίθουσα διδασκαλίας. Ούτε ηρωικές φαντασιώσεις.
Η προϊσταμένη νοσηλεύτρια πέταξε στην Άννα ένα προειδοποιητικό βλέμμα: σώπα, μην ανακατεύεσαι. Όμως η Άννα δεν υποχώρησε.
— Αν κάνετε ακρωτηριασμό τώρα, — είπε σταθερά, — θα επιβιώσει, αλλά δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά στην υπηρεσία. Αν όμως μου δώσετε δέκα λεπτά…
— Φτάνει! — τη διέκοψε απότομα ο διευθυντής. — Βγείτε από το χειρουργείο.
Η Άννα σταμάτησε. Για μια στιγμή έμοιαζε πως θα έλεγε κάτι ακόμη, όμως αντί γι’ αυτό απλώς κοίταξε το πρόσωπο του τραυματία.
Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο λοχαγός άνοιξε αργά τα μάτια.
Με κόπο εστίασε το βλέμμα του, το πέρασε πάνω από τους ανθρώπους με τις άσπρες ποδιές… και ξαφνικά πάγωσε. Το βλέμμα του στάθηκε στην Άννα. Το πρόσωπό του άλλαξε. Ο πόνος, η θολούρα, η εξάντληση — όλα έμοιαζαν να υποχωρούν.
Σηκώθηκε όσο του επέτρεπαν οι δυνάμεις του και, ξεπερνώντας το τρέμουλο, σήκωσε αργά το χέρι και της απέδωσε τιμή.
Στο χειρουργείο απλώθηκε απόλυτη σιωπή.
— Συντρόφισσα… — η φωνή του λοχαγού έσπασε, αλλά συνέχισε. — Συντρόφισσα υγειονομικέ… Σας θυμάμαι. Τότε μου σώσατε τη ζωή στο μέτωπο.
Οι γιατροί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Κάποιος κατέβασε αργά τα χέρια. Το γέλιο εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί.
Όπως αποδείχθηκε αργότερα: η Άννα ήταν πρώην στρατιωτική υγειονομικός ειδικής μονάδας, αγνοούμενη μετά από εκείνη την ίδια επιχείρηση όπου σκοτώθηκαν ο σύζυγός της και οι μισοί από την ομάδα. Για οκτώ χρόνια νοσηλευόταν και ζούσε κρυμμένη, γιατί ένιωθε ένοχη.
