Καθώς ήμουν στη δουλειά, με πήρε τηλέφωνο η 2χρονη κόρη μου και μου ζήτησε να γυρίσω αμέσως σπίτι: «Ο μπαμπάς με πονάει, σε παρακαλώ, γύρνα σπίτι»· έπαθα σοκ όταν ανακάλυψα τι πραγματικά συνέβαινε στο σπίτι μας 😱😲
Ήταν ήδη εννιά το βράδυ, κι εγώ καθόμουν ακόμα πάνω από την αναφορά — οι προθεσμίες πίεζαν, το αφεντικό ήταν νευρικό, και έπρεπε να μείνω παραπάνω. Η μικρή είχε μείνει με τον πατέρα της. Ήμουν σίγουρη ότι περνούσαν ωραία… μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο.
Στην οθόνη — ο αριθμός του άντρα μου. Απάντησα, περιμένοντας να ακούσω το συνηθισμένο «Άντε, πότε τελειώνεις;», αλλά αντί γι’ αυτό άκουσα μια μικρή, τρεμάμενη φωνούλα:
— Μαμά, εγώ είμαι…
— Ναι, αγάπη μου, τι συνέβη; Γιατί δεν κοιμάσαι; Και πού είναι ο μπαμπάς;
— Μαμά, είναι στο μπάνιο. Δεν έχω πολύ χρόνο…
Ένας παγωμένος τρόμος διαπέρασε την πλάτη μου.
— Δεν έχεις χρόνο για τι; Τι συμβαίνει;
— Μαμά, σε παρακαλώ, γύρνα γρήγορα σπίτι. Ο μπαμπάς με πονάει. Σε παρακαλώ, σώσε με…
Άρχισα να ετοιμάζομαι βιαστικά, προσπαθώντας με το ένα χέρι να κλείσω την τσάντα και με το άλλο να βρω τα κλειδιά.
— Μπορείς να μου πεις τι ακριβώς σου έκανε;
— Ναι…
Πήρε μια βαθιά ανάσα, σαν να ετοιμαζόταν να πει κάτι τρομερό. Και τότε είπε κάτι που με άφησε απόλυτα σοκαρισμένη 😱😲 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Μαμά… με ανάγκασε να φάω μπρόκολο… Ξέρεις πόσο το μισώ! Ήπια πέντε ποτήρια νερό για να μην αισθάνομαι αυτή τη φρικτή γεύση!
Έμεινα ακίνητη. Και μετά… δεν άντεξα.
Ξέσπασα σε γέλια.
— Ω, το καημένο μου κοριτσάκι… Τι άλλο σου έκανε αυτός ο «τέρας» μπαμπάς;
— Με ανάγκασε να κάνω μπάνιο! Μπάνιο, μαμά! Κι εγώ δεν θέλω μπάνιο!
— Τραγωδία, πραγματικά, — είπα γελώντας.
— Και… είπε ότι πρέπει να κοιμηθώ. Κι εγώ δεν θέλω να κοιμηθώ μέχρι να γυρίσεις.
Παραλίγο να πέσω από την καρέκλα απ’ τα γέλια. Τη φαντάστηκα τυλιγμένη σε μια κουβέρτα, λες και πέρασε παγκόσμια καταστροφή.
Ξαφνικά άκουσα βήματα στο βάθος.
— Με ποιον μιλάς; — άκουσα τη φωνή του άντρα μου.
— Με κανέναν! — είπε γρήγορα και έκλεισε το τηλέφωνο.
Μετά από ένα τόσο δραματικό φινάλε, δεν μου έμενε άλλη επιλογή από το να πάω σπίτι για να «σώσω» την καημένη μου κόρη… από το μπρόκολο, το μπάνιο και τον πρόωρο ύπνο.
Μερικές φορές νομίζω ότι έχει ταλέντο στην υποκριτική. Άλλες φορές — ότι απλώς κληρονόμησε τη δική μου αίσθηση δραματικότητας.
Αλλά, ομολογώ, οδηγούσα προς το σπίτι με ένα τεράστιο χαμόγελο.
