Μπροστά στους καλεσμένους ο άντρας μου με κορόιδευε και με αποκάλεσε χοντρή αγελάδα: αλλά δεν φανταζόταν καν τι εκδίκηση τον περίμενε 😲😨
Εκείνο το βράδυ όλα ξεκίνησαν σαν σε μια όμορφη ταινία. Εγώ και ο άντρας μου είχαμε λάβει πρόσκληση για δείπνο από τον φίλο του και τη σύζυγό του. Διάλεγα για πολύ ώρα φόρεμα — ήθελα να δείχνω άξια και πραγματικά κομψή. Το βράδυ υποσχόταν να είναι ευχάριστο: γέλια, ελαφρές συζητήσεις, νόστιμο φαγητό, κεριά και ποτήρια σαμπάνιας.
Όμως μια αδέξια κίνηση τα άλλαξε όλα. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, έριξα κατά λάθος ένα κομμάτι κρέας επάνω στο φόρεμά μου. Θα μπορούσε να είναι ασήμαντο, αλλά το πρόσωπο του άντρα μου άλλαξε αμέσως: από χαρούμενο έγινε σκληρό.
Ήξερα αυτό το βλέμμα. Συχνά αντιδρούσε έτσι και μετά από τέτοιες μικρολεπτομέρειες ξεσπούσαν καβγάδες. Υπέμενα τον χαρακτήρα του για την αγάπη, αλλά μέσα μου πάντα ζούσε η σκέψη του διαζυγίου.
Και τότε, μπροστά στους καλεσμένους, γύρισε προς όλους και με ένα ψυχρό χαμόγελο είπε:
— Συγχωρήστε την αγελάδα μου. Δεν ξέρει πώς να φέρεται στον κόσμο. Φτάνει να τρως! Ήδη είσαι χοντρή.
Στο δωμάτιο απλώθηκε νεκρική σιωπή. Ο φίλος του και η γυναίκα του πάγωσαν, μην πιστεύοντας στ’ αυτιά τους. Ένιωθα ένα κύμα πόνου να ανεβαίνει στο στήθος μου, αλλά αντί για δάκρυα απλώς χαμογέλασα σφιγμένα.
— Τι κάνεις; — επενέβη ο φίλος. — Η γυναίκα σου έχει υπέροχο σώμα!
— Και λοιπόν; Την αλήθεια δεν μπορώ να την πω; — απάντησε εκείνος και ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας. — Ξαναπάχυνε. Ντροπή να βγαίνω μαζί της στον δρόμο!
— Είναι μια κούκλα, — επέμεινε ο φίλος.
— Κούκλα; — γέλασε ο άντρας μου. — Την είδες χωρίς μακιγιάζ; Τρόμος! Το πρωί ξυπνάω και σκέφτομαι: γιατί παντρεύτηκα;
Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα μου έσπασε. Ζήτησα συγγνώμη και πήγα στην τουαλέτα.
— Πήγαινε, κλάψε, ηρέμησε, χαζή, — φώναξε πίσω μου.
Στην τουαλέτα, μένοντας μόνη, άφησα τον εαυτό μου να ξεσπάσει σε δάκρυα. Αλλά μαζί με τα δάκρυα ήρθε και η απόφαση — δεν θα του επιτρέψω ποτέ ξανά να ποδοπατήσει την αξιοπρέπειά μου. Ήρθε η ώρα να εκδικηθώ… 😢😢 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Επέστρεψα στο σαλόνι. Κάθισα στο τραπέζι, ήρεμα έβγαλα τη βέρα μου και την έβαλα μπροστά του.
— Τι σημαίνει αυτό; — συνοφρυώθηκε.
— Καταθέτω διαζύγιο.
Ξεφύσηξε:
— Χα! Ποιος θα σε θέλει έτσι; Κανείς δεν θα σε αγαπήσει.
— Θα δούμε, — απάντησα ήρεμα. — Αύριο θα μαζέψεις τα πράγματά σου και θα φύγεις. Από το δικό μου διαμέρισμα. Εγώ, βέβαια, είμαι χοντρή, δεν χωράω πια. Α, και το αυτοκίνητο, που είναι στο όνομά μου, θα το αφήσεις στο γκαράζ. Και να είσαι σίγουρος: ο αδελφός μου θα τα μάθει όλα. Ξέρεις πόσο «πολύ» σε αγαπάει.
— Δεν θα το κάνεις αυτό…
— Θα δεις.
Σηκώθηκα, πήρα την τσάντα μου και κατευθύνθηκα προς την έξοδο. Πίσω μου ακούστηκε η φωνή του φίλου του, χαμηλή αλλά καθαρή:
— Καλά να πάθεις, κάθαρμα.
Βγήκα από το σπίτι και για πρώτη φορά μετά από καιρό ένιωσα ελεύθερη.
