«Όταν μείνεις μόνη, θα καταλάβεις αμέσως ότι κανείς δεν σε χρειάζεται εκτός από εμένα!» δήλωσε ο άντρας μου, αφού έμαθα για την απιστία του. Έφτιαξε επιδεικτικά τη βαλίτσα του και ανακοίνωσε ότι θα έφευγε για μία ολόκληρη εβδομάδα, ώστε να έχω χρόνο να συνειδητοποιήσω πόσο λάθος είχα 😧
Ο άντρας μου μάζευε τα πράγματά του εδώ και σχεδόν μία ώρα, χτυπώντας επίτηδες τις πόρτες της ντουλάπας και πετώντας τα ρούχα πάνω στο κρεβάτι, για να ακούω κάθε του κίνηση.
Μια τεράστια μπλε βαλίτσα στεκόταν στη μέση του διαδρόμου, ενώ εκείνος κοιτούσε πότε πότε προς την κουζίνα, περιμένοντας να τρέξω επιτέλους κοντά του και να αρχίσω να τον παρακαλώ να μείνει.
Μόλις δύο μέρες νωρίτερα είχα δει κατά λάθος στο τηλέφωνό του μια συνομιλία με μια άλλη γυναίκα. Συναντιόντουσαν ήδη εδώ και αρκετούς μήνες και, όταν απαίτησα εξηγήσεις, ο άντρας μου δεν προσπάθησε καν να ζητήσει συγγνώμη.
Αντί γι’ αυτό, δήλωσε ότι για όλα έφταιγα εγώ.
— Έχεις κοιταχτεί τελευταία στον καθρέφτη; Είσαι συνέχεια κουρασμένη, τα μαλλιά σου είναι πιασμένα όπως να ’ναι, στο σπίτι κυκλοφορείς με παλιά ρούχα. Παλιά τουλάχιστον προσπαθούσες να είσαι όμορφη για μένα, τώρα όμως; Νομίζεις ότι είναι ευχάριστο για έναν άντρα να βλέπει κάθε μέρα μια τέτοια γυναίκα;
Τότε δεν ήξερα τι να απαντήσω.
Τα τελευταία χρόνια πράγματι είχα σχεδόν σταματήσει να φροντίζω τον εαυτό μου. Δούλευα, ασχολούμουν με το σπίτι, μαγείρευα, έπλενα και προσπαθούσα να κάνω τα πάντα ώστε ο άντρας μου να αισθάνεται άνετα. Ακόμη κι όταν ήμουν πολύ κουρασμένη, σηκωνόμουν πριν από εκείνον για να ετοιμάσω πρωινό.
Κι εκείνος, όπως αποδείχθηκε, όλον αυτόν τον καιρό με συνέκρινε με τη νεαρή ερωμένη του.
Εκείνο το βράδυ ο άντρας μου αποφάσισε να μου δώσει οριστικά ένα μάθημα.
— Φεύγω για μία εβδομάδα. Θα μείνω αλλού και εσύ στο μεταξύ σκέψου καλά τη συμπεριφορά σου. Όταν μείνεις μόνη, θα καταλάβεις αμέσως ότι κανείς δεν σε χρειάζεται εκτός από εμένα! Θα επιστρέψω σε επτά μέρες και τότε θα δούμε αν αξίζεις ακόμη μία ευκαιρία.
Κοίταξα ήρεμα τη βαλίτσα του και απάντησα:
— Εντάξει, μόνο μην χάσεις τα κλειδιά.
Ο άντρας μου προφανώς περίμενε άλλη αντίδραση. Έμεινε ακόμη μερικά λεπτά στον διάδρομο, λέγοντάς μου πόσο δύσκολα θα ήταν για μένα χωρίς εκείνον, και ύστερα έκλεισε δυνατά την εξώπορτα.
Νόμιζε ότι με τιμωρούσε, όμως επτά μέρες αργότερα, όταν επέστρεψε σπίτι, έκανα κάτι που τον άφησε εντελώς τρομοκρατημένο. Τέτοια εκδίκηση σίγουρα δεν την περίμενε από μένα 😨😱 Τη συνέχεια της ιστορίας μου την είπα στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, στο διαμέρισμα επικράτησε πραγματική ησυχία.
Στην αρχή ήθελα πράγματι να κλάψω, αλλά μετά πλησίασα τον καθρέφτη και κοίταξα για πολλή ώρα το είδωλό μου.
Ήμουν σαράντα οκτώ ετών και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν καν πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα αγοράσει κάτι αποκλειστικά για μένα.
Το επόμενο πρωί έκλεισα ραντεβού στο κομμωτήριο, σε αισθητικό και για μανικιούρ. Μετά τη δουλειά πήγα σε ένα εμπορικό κέντρο και, αντί για τα συνηθισμένα ψώνια, αγόρασα για μένα ένα όμορφο φόρεμα, παπούτσια και μερικά πράγματα για τα οποία παλιότερα πάντα λυπόμουν τα χρήματα.
Το βράδυ, καθώς ξεφύλλιζα παλιές φωτογραφίες, έπεσα ξαφνικά πάνω στη φωτογραφία ενός άντρα.
Κάποτε ήμασταν πολύ στενοί φίλοι. Με φλέρταρε ακόμη πριν γνωρίσω τον μελλοντικό μου σύζυγο, όμως τότε είχα επιλέξει άλλον. Αργότερα ανταλλάσσαμε πού και πού μηνύματα και ήξερα πολύ καλά ότι εξακολουθούσε να έχει αισθήματα για μένα. Παρ’ όλα αυτά, σε όλα τα χρόνια του γάμου μου δεν είχε επιτρέψει ποτέ στον εαυτό του να ξεπεράσει τα όρια.
Κοίταξα για πολλή ώρα τον αριθμό του και τελικά τον κάλεσα.
— Γεια. Κάποτε μου είχες πει ότι μπορώ να απευθυνθώ σε σένα οποιαδήποτε στιγμή. Ισχύει ακόμη αυτή η προσφορά;
Αναγνώρισε αμέσως τη φωνή μου.
Εκείνο το βράδυ μιλήσαμε σχεδόν τρεις ώρες και την επόμενη μέρα συναντηθήκαμε σε ένα μικρό καφέ.
Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό καθόμουν απέναντι από έναν άντρα που με άκουγε προσεκτικά, μου έκανε κομπλιμέντα και δεν απαιτούσε τίποτα ως αντάλλαγμα.
Αρχίσαμε να βλεπόμαστε κάθε μέρα. Μου έφερνε λουλούδια, με καλούσε για βόλτες και επαναλάμβανε συνεχώς ότι είχα γίνει ακόμη πιο όμορφη απ’ ό,τι στα νιάτα μου.
Δεν του υποσχέθηκα τίποτα, αλλά κοντά του άρχισα σιγά σιγά να θυμάμαι ποια ήμουν πριν από τον γάμο.
Στο μεταξύ, ο άντρας μου μου έστελνε σύντομα μηνύματα.
«Λοιπόν, το σκέφτηκες;»
«Ελπίζω να κατάλαβες το λάθος σου.»
Την έκτη μέρα μου έγραψε ότι την επόμενη θα επέστρεφε και περίμενε από μένα ένα κανονικό δείπνο.
Του απάντησα ότι θα ήμουν σίγουρα σπίτι.
Το επόμενο βράδυ, περίπου στις επτά, χτύπησε το κουδούνι.
Βρισκόμουν ακριβώς στον διάδρομο, φορώντας το καινούργιο μου φόρεμα, με περιποιημένα μαλλιά και ελαφρύ μακιγιάζ. Δίπλα μου στεκόταν ο παλιός μου φίλος, που με βοηθούσε να μαζέψω τα τελευταία πράγματα.
Χαμογέλασα, τον έπιασα από το μπράτσο και άνοιξα την πόρτα.
Ο άντρας μου στεκόταν στο κατώφλι με την ίδια μπλε βαλίτσα.
Όταν με είδε, στην αρχή μπερδεύτηκε ακόμη και ο ίδιος. Το βλέμμα του γλίστρησε αργά πάνω στο πρόσωπό μου, στα μαλλιά μου, στο φόρεμα, και ύστερα σταμάτησε στο αντρικό χέρι που με αγκάλιαζε στη μέση.
— Και ποιος είναι αυτός; — κατάφερε τελικά να ξεστομίσει.
— Θυμάσαι που είπες ότι κανείς δεν με χρειάζεται εκτός από εσένα; Αποφάσισα να ελέγξω αν είναι πράγματι έτσι.
— Έχεις τρελαθεί εντελώς; Είμαι ο άντρας σου!
— Κι εγώ είμαι η γυναίκα σου, την οποία απατούσες για μήνες. Μόνο που τότε, για κάποιο λόγο, δεν το θυμόσουν.
Ο άντρας μου προσπάθησε να μπει μέσα, αλλά ξαφνικά πρόσεξε δύο μεγάλες βαλίτσες δίπλα στην πόρτα.
— Και αυτά τι είναι;
— Τα πράγματά μου. Μετακομίζω. Και πάνω στο τραπέζι της κουζίνας βρίσκονται τα χαρτιά του διαζυγίου. Μπορείς να τα διαβάσεις όταν ηρεμήσεις λίγο.
Χλόμιασε και, για πρώτη φορά σε όλη την κοινή μας ζωή, άρχισε να με παρακαλά να μην πάρω βιαστική απόφαση. Έλεγε ότι είχε κάνει λάθος, ότι η ερωμένη του δεν σήμαινε τίποτα για εκείνον και ότι δεν γίνεται μέσα σε μία εβδομάδα να διαγράψεις τόσα χρόνια γάμου.
