Κατά τη διάρκεια του γάμου, η πεθερά μου έριξε κόκκινο κρασί πάνω στο λευκό μου φόρεμα και όλοι οι καλεσμένοι, ακόμη και ο αρραβωνιαστικός μου, γελούσαν μαζί μου λέγοντας πως ήταν απλώς ένα αστείο· όμως λίγα μόλις λεπτά αργότερα έκανα κάτι που έκανε την πεθερά μου να μετανιώσει πικρά για την πράξη της 😱
Από την αρχή της σχέσης μας, η πεθερά μου ήταν αντίθετη μαζί μου.
Δεν της άρεσε κυριολεκτικά τίποτα σε εμένα. Πίστευε πως ο γιος της άξιζε μια κοπέλα από πλούσια οικογένεια και όχι μια απλή δασκάλα, όπως ήμουν εγώ.
Σε κάθε μας συνάντηση έβρισκε έναν λόγο να με πληγώσει. Μερικές φορές ήταν καυστικά σχόλια, άλλες φορές κοροϊδίες και κάποιες φορές ξεκάθαρες ταπεινώσεις μεταμφιεσμένες σε καλές συμβουλές.
Στην αρχή προσπαθούσα να μην δίνω σημασία. Μου φαινόταν πως με τον καιρό θα με συνήθιζε. Όμως τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα.
Όταν ανακοινώσαμε τον αρραβώνα μας, η πεθερά μου δεν προσπαθούσε καν να κρύψει τη δυσαρέσκειά της. Χαμογελούσε μπροστά στον γιο της, αλλά μόλις εκείνος έβγαινε από το δωμάτιο, το πρόσωπό της άλλαζε αμέσως.
— Ποτέ δεν θα γίνεις μέλος της οικογένειάς μας, μου είπε κάποτε χαμηλόφωνα.
Το είπα στον αρραβωνιαστικό μου, αλλά εκείνος απλώς ανασήκωσε τους ώμους.
— Τα παίρνεις πολύ κατάκαρδα. Η μαμά απλώς κάνει πλάκα.
Άκουγα αυτή τη φράση όλο και πιο συχνά.
«Απλώς κάνει πλάκα.»
«Μην δίνεις σημασία.»
«Έτσι είναι ο χαρακτήρας της.»
Με τον καιρό κατάλαβα ότι ο μελλοντικός μου σύζυγος θα έβρισκε πάντα μια δικαιολογία για τη συμπεριφορά της.
Όμως ο γάμος είχε ήδη οργανωθεί, οι προσκλήσεις είχαν σταλεί και οι καλεσμένοι είχαν προσκληθεί, γι’ αυτό ήλπιζα ότι τουλάχιστον εκείνη την ημέρα όλα θα κυλούσαν ήρεμα.
Πόσο λάθος έκανα.
Αποφασίσαμε να κάνουμε τον γάμο πάνω σε ένα πολυτελές γιοτ. Το βράδυ το κατάστρωμα ήταν στολισμένο με φωτάκια, έπαιζε μουσική, οι καλεσμένοι έβγαζαν φωτογραφίες μπροστά στο ηλιοβασίλεμα και εγώ επιτέλους άρχισα να πιστεύω ότι αυτή η μέρα μπορούσε να γίνει ευτυχισμένη.
Μετά την τελετή όλοι σήκωσαν τα ποτήρια τους.
Η πεθερά μου με πλησίασε χαμογελώντας.
— Ας βγάλουμε μια όμορφη αναμνηστική φωτογραφία, είπε.
Γύρισα προς τον φωτογράφο.
Εκείνη τη στιγμή η γυναίκα σήκωσε απότομα το ποτήρι της και άδειασε όλο το κόκκινο κρασί κατευθείαν πάνω στο φόρεμά μου.
Οι κόκκινες κηλίδες απλώθηκαν αμέσως πάνω στο λευκό ύφασμα. Στο κατάστρωμα επικράτησε σιωπή. Για λίγα δευτερόλεπτα. Και μετά ακούστηκαν γέλια.
Πρώτη γέλασε η ίδια η πεθερά μου. Μετά οι φίλες της. Έπειτα οι καλεσμένοι. Μερικοί μάλιστα άρχισαν να καταγράφουν το περιστατικό με τα κινητά τους.
Στεκόμουν στη μέση του καταστρώματος κοιτάζοντας το κατεστραμμένο φόρεμά μου. Αυτό που με σόκαρε περισσότερο δεν ήταν η πράξη της πεθεράς μου. Ήταν η αντίδραση του αρραβωνιαστικού μου. Και εκείνος γελούσε.
Όχι τόσο δυνατά όσο οι άλλοι, αλλά γελούσε.
Έπειτα με κοίταξε και είπε:
— Μην θυμώνεις. Είναι απλώς ένα αστείο.
Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα μου σαν να έσπασε και ξαφνικά έκανα κάτι που έκανε την πεθερά μου να μετανιώσει πικρά για την πράξη της 😲😲 Η συνέχεια αυτής της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇
Κοίταξα αργά την πεθερά μου. Εξακολουθούσε να γελάει.
Τότε πλησίασα ακριβώς μπροστά της.
— Σας φαίνεται πραγματικά αστείο; ρώτησα ήρεμα.
— Φυσικά. Έπρεπε να δεις το πρόσωπό σου, απάντησε η γυναίκα και ξέσπασε πάλι σε γέλια.
Έγνεψα καταφατικά.
Ύστερα, απροσδόκητα, της έπιασα το χέρι.
Η πεθερά μου δεν πρόλαβε καν να καταλάβει τι συνέβαινε.
Με μια απότομη κίνηση την τράβηξα προς την άκρη του γιοτ.
Ένα δευτερόλεπτο αργότερα η γυναίκα έπεσε στο νερό ουρλιάζοντας.
Στο κατάστρωμα επικράτησε ξανά σιωπή.
Αυτή τη φορά κανείς δεν γελούσε.
Οι καλεσμένοι κοιτούσαν κάτω τρομοκρατημένοι. Κάποιοι έτρεξαν προς το κιγκλίδωμα.
Ο αρραβωνιαστικός μου χλώμιασε και φώναξε:
— Τι κάνεις εκεί;
Γύρισα αργά προς όλους τους παρευρισκόμενους.
— Τι συνέβη; ρώτησα ήρεμα. — Δεν είναι απλώς ένα αστείο;
Κανείς δεν απάντησε.
Κοίταξα τον αρραβωνιαστικό μου.
— Γιατί δεν γελάει κανείς; Ή διασκεδάζετε μόνο όταν ταπεινώνουν εμένα;
Οι άνθρωποι άρχισαν να χαμηλώνουν το βλέμμα.
Μερικοί καλεσμένοι έδειχναν φανερά αμήχανοι.
Ακόμη και εκείνοι που λίγα λεπτά νωρίτερα γελούσαν πιο δυνατά από όλους.
Στο μεταξύ η πεθερά μου πάλευε μέσα στο νερό δίπλα στο γιοτ και φώναζε για βοήθεια.
Της πέταξαν αμέσως ένα σωσίβιο, οπότε δεν διέτρεχε κανέναν κίνδυνο.
Όμως το ακριβό μακιγιάζ της είχε καταστραφεί, το χτένισμά της είχε χαλάσει και το φόρεμά της είχε μουσκέψει εντελώς.
Έβγαλα το δαχτυλίδι από το δάχτυλό μου και το ακούμπησα στην παλάμη του αρραβωνιαστικού μου.
— Ευχαριστώ που μου έδειξες σήμερα με ποιανού το μέρος είσαι πραγματικά.
Μετά από αυτά τα λόγια γύρισα την πλάτη μου και κατευθύνθηκα προς τη σκάλα αποβίβασης.
Πίσω μου ακούγονταν φωνές, αναστάτωση και αγανακτισμένες διαμαρτυρίες, αλλά δεν γύρισα ξανά να κοιτάξω.
Εκείνο το βράδυ έχασα έναν γάμο. Όμως διατήρησα τον σεβασμό προς τον εαυτό μου.
