Επιτέλους τελείωσαν οι βροχές. Ο αέρας έγινε φρέσκος, ο ήλιος βγήκε πίσω από τα σύννεφα, και αποφάσισα — ήρθε η ώρα να ανοίξω τα παράθυρα και να βάλω λίγη τάξη 😲 Ήταν κλειστά για τόσο πολύ καιρό — για να είμαι ειλικρινής, για αρκετούς μήνες. Άνοιξα το φύλλο του παραθύρου και… έμεινα άφωνη 😨😱
Κατά μήκος της εσωτερικής άκρης του πλαισίου ήταν σκορπισμένες δεκάδες μικρές κίτρινες μπαλίτσες. Έμοιαζαν περίεργες — σαν μικροσκοπικά αυγά εντόμων ή ξένα σφαιρίδια, κολλημένα σε κάθε σχισμή και εσοχή 😬 Από την έκπληξη τράβηξα το χέρι μου πίσω. Προσπάθησα να τις σκουπίσω με ένα βρεγμένο πανί, αλλά ήταν πολύ σκληρές 😱 Και μόλις τότε κατάλαβα τι ήταν… Συνέχεια στο άρθρο κάτω από τη φωτογραφία 👇👇
Η περιέργεια, όπως πάντα, υπερίσχυσε. Πίεσα μία — ήταν σκληρή, σχεδόν σαν πλαστικό, και κούφια μέσα. Δεν μπορούσα να τις βγάλω εύκολα — γλιστρούσαν, ήταν μικρές και πεισματικά δεν έφευγαν.
Έπρεπε να σταματήσω και να καταλάβω με τι είχα να κάνω. Λίγες αναζητήσεις αργότερα, όλα έγιναν ξεκάθαρα — ήταν μπαλίτσες πυριτικού πηκτώματος.
Αυτές που βρίσκονται συνήθως σε μικρά σακουλάκια με την ένδειξη “Do Not Eat”. Μόνο που δεν προήλθαν από σακουλάκι, αλλά από φθαρμένη μονωτική ταινία ανάμεσα στα τζάμια.
Όταν η περιμετρική στεγανοποίηση καταστρέφεται, το απορροφητικό υλικό αρχίζει να χύνεται — κυριολεκτικά πέφτει προς τα έξω.
Αυτό σημαίνει ότι η εσωτερική στεγανότητα του παραθύρου έχει χαθεί. Και αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει σε υγρασία στα τζάμια, μούχλα και απώλεια θερμομόνωσης.
Τώρα κάθομαι και σκέφτομαι — πρέπει να αλλάξω ολόκληρο το παράθυρο ή υπάρχει ακόμα κάποια λύση; Σας έχει τύχει; Τι κάνατε;
