Μόλις γύρισα σπίτι, η γειτόνισσα με σταμάτησε ακριβώς έξω από την πόρτα και μου είπε σιγανά: «Πες στον άντρα σου να μην κάνει τόσο θόρυβο, ενοχλεί τους πάντες». Μα πώς ήταν δυνατόν, αφού ζούσα μόνη και δεν είχα κανέναν; 😧
Την επόμενη μέρα δεν πήγα στη δουλειά και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι, περιμένοντας τον μυστηριώδη άγνωστο. Στις 11:50 η πόρτα άνοιξε αθόρυβα, και μετά…. 😱
Μόλις γύρισα σπίτι, η γειτόνισσα με σταμάτησε ακριβώς έξω από την πόρτα και μου είπε σιγανά:
— Δεν ξέρω ποιος μένει στο σπίτι σου, αλλά αυτός ο άντρας ενοχλεί όλο τον όροφο εδώ και αρκετές μέρες. Μιλάει δυνατά, μετακινεί έπιπλα και μερικές φορές βάζει τη μουσική τόσο δυνατά που ακούγεται μέσα από τον τοίχο.
Στην αρχή δεν κατάλαβα καν για τι πράγμα μιλούσε.
— Ποιος άντρας; Εγώ μένω μόνη.
Η γειτόνισσα με κοίταξε σαν να νόμιζε ότι αστειευόμουν.
— Δεν τον έχω δει, αλλά τον ακούω σχεδόν κάθε μέρα. Συνήθως κοντά στο μεσημέρι. Μερικές φορές φωνάζει κάτι και μετά περπατάει για πολλή ώρα μέσα στο διαμέρισμα. Χθες μάλιστα μετακινούσε κάτι βαρύ για περίπου είκοσι λεπτά.
Ένα παγωμένο ρίγος διέτρεξε την πλάτη μου.
Ζούσα σε εκείνο το διαμέρισμα σχεδόν έναν χρόνο και δεν είχα δώσει κλειδιά σε κανέναν. Οι γονείς μου βρίσκονταν σε άλλη πόλη, δεν είχα κοντινούς φίλους στην περιοχή και κατά τη διάρκεια της ημέρας ήμουν πάντα στη δουλειά.
Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι η γειτόνισσα απλώς είχε μπερδέψει το διαμέρισμα. Μόλις μπήκα μέσα, τα έλεγξα όλα.
Τα παράθυρα ήταν κλειστά. Η εξώπορτα ήταν άθικτη. Τα πράγματά μου βρίσκονταν στη θέση τους. Κανείς δεν είχε αγγίξει τα χρήματα ή τα έγγραφα.
Όμως τότε παρατήρησα κάτι παράξενο.
Στην κουζίνα, μια κούπα που το πρωί είχα αφήσει μέσα στο ντουλάπι βρισκόταν δίπλα στον νεροχύτη. Θυμόμουν πολύ καλά ότι δεν την είχα χρησιμοποιήσει εδώ και αρκετές μέρες.
Και από το ψυγείο έμοιαζε να λείπει κάτι. Δεν μπορούσα να πω ακριβώς τι, οπότε αποφάσισα ότι μάλλον απλώς έβαζα ιδέες στο μυαλό μου.
Εκείνη τη νύχτα σχεδόν δεν κοιμήθηκα.
Κάθε μικρός θόρυβος μου φαινόταν ύποπτος. Αρκετές φορές σηκώθηκα, άναψα τα φώτα και έλεγξα τα δωμάτια.
Το πρωί αποφάσισα να κάνω ένα μικρό πείραμα.
Ντύθηκα όπως συνήθως, βγήκα από την πολυκατοικία γύρω στις οκτώ το πρωί και πέρασα επίτηδες μπροστά από τα παράθυρα των γειτόνων, ώστε όλοι να δουν ότι πήγαινα στη δουλειά.
Ύστερα άφησα το αυτοκίνητο πίσω από τη διπλανή πολυκατοικία και επέστρεψα είκοσι λεπτά αργότερα.
Μπήκα στο διαμέρισμα από μια εφεδρική είσοδο προς την αυλή, την οποία σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούσα.
Ήθελα να κρυφτώ έτσι ώστε αυτός ο άνθρωπος, αν πράγματι υπήρχε, να μην με αντιληφθεί.
Στο υπνοδωμάτιο υπήρχε ένα μεγάλο κρεβάτι με ψηλή βάση. Ξάπλωσα από κάτω, έβαλα το κινητό στο αθόρυβο και σκεπάστηκα με τη μακριά άκρη του καλύμματος.
Τις πρώτες δύο ώρες δεν συνέβη τίποτα. Είχα ήδη αρχίσει να νιώθω ανόητη. Σκεφτόμουν ότι ίσως η γειτόνισσα είχε πράγματι κάνει λάθος και εγώ απλώς βρισκόμουν ξαπλωμένη στο πάτωμα αντί να είμαι στη δουλειά.
Όμως περίπου στις έντεκα και σαράντα άκουσα την κλειδαριά να κάνει ένα απαλό κλικ.
Σταμάτησα αμέσως να αναπνέω.
Η πόρτα άνοιξε χωρίς χτυπήματα, χωρίς καμία προσπάθεια παραβίασης. Κάποιος είχε μπει με δικό του κλειδί.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ακούστηκαν βήματα.
Ο άντρας πήγε ήρεμα στην κουζίνα.
Άκουσα το ψυγείο να ανοίγει. Ύστερα άνοιξε η βρύση. Μετά από λίγα λεπτά άναψε η τηλεόραση.
Όλα έμοιαζαν σαν να είχε επιστρέψει σπίτι ένας άνθρωπος που ζούσε εκεί εδώ και πολλά χρόνια.
Εγώ ήμουν ξαπλωμένη κάτω από το κρεβάτι και δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Περίπου δέκα λεπτά αργότερα η τηλεόραση έκλεισε.
Τα βήματα κατευθύνθηκαν προς το υπνοδωμάτιο.
Ο άντρας μπήκε στο δωμάτιο και σταμάτησε μπροστά στην ντουλάπα.
— Φυσικά, πάλι τα άφησε όλα όπως να ’ναι, — είπε εκνευρισμένος.
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Μιλούσε για μένα.
Ύστερα ο άντρας είπε το όνομά μου.
Έκλεισα το στόμα μου με την παλάμη για να μην μου ξεφύγει κατά λάθος κανένας ήχος.
Άνοιξε την ντουλάπα, έβγαλε μερικά ρούχα και άρχισε να τα μετακινεί από το ένα ράφι στο άλλο.
Μετά πλησίασε το κρεβάτι.
Οι μπότες του πέρασαν πάνω από το πάτωμα ακριβώς μπροστά από το πρόσωπό μου.
Κάθισε πάνω στο κρεβάτι.
Το στρώμα βούλιαξε ελαφρά.
Και μετά έκανε κάτι που με έκανε να παγώσω εντελώς από τον τρόμο 😳😨
Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Για μερικά λεπτά ο άντρας απλώς καθόταν και μετά ξαφνικά έβγαλε το τηλέφωνό του και κάλεσε κάποιον.
— Ναι, τώρα είμαι σπίτι, — είπε ήρεμα. — Εκείνη, όπως πάντα, είναι στη δουλειά.
Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια.
Κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είχε μπει κατά λάθος στο διαμέρισμα. Ήξερε πολύ καλά το πρόγραμμά μου.
Όταν ο άντρας πήγε στο μπάνιο, έβγαλα προσεκτικά το τηλέφωνό μου και έστειλα στη γειτόνισσα ένα σύντομο μήνυμα, ζητώντας της να καλέσει την αστυνομία.
Περίπου δεκαπέντε λεπτά αργότερα άρχισαν να χτυπούν δυνατά την πόρτα.
Ο άντρας στην αρχή πάγωσε και μετά κινήθηκε γρήγορα προς τον διάδρομο.
Άκουσα συνομιλία, ύστερα φωνές και θόρυβο.
Μόνο τότε τόλμησα να βγω από κάτω από το κρεβάτι.
Δύο αστυνομικοί κρατούσαν ήδη τον άγνωστο.
Όταν με είδε, το πρόσωπό του άλλαξε.
Αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν ο πρώην ιδιοκτήτης του διαμερίσματος.
Πριν από μερικά χρόνια είχε πουλήσει το σπίτι στη γυναίκα από την οποία το νοίκιαζα τώρα, αλλά με κάποιον τρόπο είχε κρατήσει ένα παλιό σετ κλειδιών.
Αποδείχθηκε επίσης ότι ο άντρας υπέφερε εδώ και πολλά χρόνια από σοβαρή ψυχική διαταραχή. Για κάποιο διάστημα έκανε θεραπεία, αλλά αργότερα σταμάτησε να παίρνει τα φάρμακα που του είχαν συνταγογραφηθεί και σχεδόν δεν επικοινωνούσε με κανέναν.
Σύμφωνα με τους συγγενείς του, τους τελευταίους μήνες η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί αισθητά και ο ίδιος ήταν πεπεισμένος ότι το διαμέρισμα εξακολουθούσε να του ανήκει και ότι εκείνος έπρεπε να ελέγχει τι συνέβαινε μέσα σε αυτό.
Το πιο παράξενο όμως δεν ήταν καν αυτό.
Οι αστυνομικοί βρήκαν στο αυτοκίνητό του ένα κουτί με πράγματα από το διαμέρισμά μου.
Μέσα υπήρχαν μερικά κοσμήματα, σημειώσεις μου, μια βούρτσα μαλλιών και ακόμη και ένα μπλουζάκι που εδώ και μήνες θεωρούσα χαμένο.
Ερχόταν εκεί εδώ και μήνες.
Αποδείχθηκε ότι στην αρχή ο άντρας έμπαινε απλώς πού και πού για να δει το διαμέρισμα, επειδή κάποτε είχε ζήσει ο ίδιος εκεί.
Ύστερα άρχισε να μένει όλο και περισσότερο.
Χρησιμοποιούσε την κουζίνα, έκανε ντους, έβλεπε τηλεόραση και έψαχνε τα πράγματά μου.
Και μετά από κάποιο διάστημα άρχισε να παίρνει μικρά αντικείμενα που, όπως έλεγε, «έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα πρόσεχε».
Μετά από εκείνο το περιστατικό μετακόμισα μέσα σε λίγες μόνο μέρες.
