Μετά την κηδεία της νεαρής συζύγου ενός εγκληματικού αρχηγού, όταν όλοι οι συγγενείς και οι καλεσμένοι είχαν φύγει, ο νεκροθάφτης ετοιμαζόταν ήδη να αποχωρήσει, όταν ξαφνικά άκουσε έναν παράξενο τριγμό να έρχεται από κάτω από τη γη 😲
Στην αρχή νόμισε πως του φάνηκε και έκανε ένα βήμα προς την έξοδο, όμως ο ήχος επαναλήφθηκε — αυτή τη φορά πιο καθαρά. Και ύστερα συνέβη κάτι για το οποίο στην πόλη μιλούσαν για πολύ καιρό 😢😱
Αυτή την ιστορία μού την είπε η γιαγιά μου. Έλεγε πως συνέβη πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια, αλλά ακόμη τη θυμόταν με τρεμάμενη φωνή.
Τότε, στην πόλη τους εργαζόταν ένας νεκροθάφτης — ένας άντρας όχι πια νέος, ήσυχος και κλειστός στον εαυτό του. Τον έλεγαν Τόμας. Σπάνια μιλούσε με κάποιον, έκανε τη δουλειά του σιωπηλά και πάντα έμενε στο νεκροταφείο περισσότερο από τους άλλους. Έλεγαν πως μετά τον θάνατο της γυναίκας του σχεδόν δεν γύριζε ποτέ στο σπίτι.
Εκείνη τη μέρα έθαβαν μια νεαρή γυναίκα — τη σύζυγο ενός τοπικού εγκληματικού αρχηγού. Κανείς δεν πρόφερε το όνομά της δυνατά. Ακόμη και στην κηδεία, οι άνθρωποι μιλούσαν ψιθυριστά, λες και φοβούνταν πως η νεκρή μπορούσε να τους ακούσει.
Ο σύζυγος περπατούσε μπροστά από την πομπή. Το πρόσωπό του — πέτρινο. Ούτε δάκρυα, ούτε υστερίες. Γύρω του — σωματοφύλακες, ακριβά αυτοκίνητα, ξένοι άνθρωποι με το ίδιο άδειο βλέμμα.
Ο Τόμας κατάλαβε αμέσως: αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη κηδεία. Είχε δει πολλά στη ζωή του και ήξερε ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι πολύ πλούσιοι και ότι η συμφορά πάντα τους ακολουθεί.
Όταν η νεαρή γυναίκα θάφτηκε και όλοι έφυγαν, το νεκροταφείο άδειασε. Ο ήλιος ήδη έδυε, το χιόνι έτριζε απαλά κάτω από τα πόδια. Ο Τόμας έμεινε, όπως πάντα. Ίσιωσε τον τάφο, έλεγξε τον σταυρό, στάθηκε για λίγο — και ετοιμάστηκε να φύγει.
Είχε σχεδόν φτάσει στην πύλη, όταν άκουσε έναν παράξενο ήχο.
Σιγανό. Σχεδόν ανεπαίσθητο. Έναν τριγμό.
Στάθηκε. Τα απέδωσε όλα στον άνεμο. Έκανε ένα βήμα — όμως ο ήχος επαναλήφθηκε. Πιο καθαρά.
Και τότε συνέβη κάτι για το οποίο οι ντόπιοι μιλούσαν για πολύ καιρό και προσπαθούσαν να συνέλθουν από όσα έγιναν 😢😲 Η συνέχεια της ιστορίας ειπώθηκε στα σχόλια 👇👇
Ο Τόμας γύρισε αργά. Η καρδιά του βούλιαξε. Ο ήχος ερχόταν από την πλευρά του φρέσκου τάφου εκείνης της γυναίκας.
Στάθηκε για πολλή ώρα, χωρίς να τολμά να πλησιάσει. Ύστερα, τελικά, γύρισε πίσω. Κάθισε, κόλλησε το αυτί του στο χώμα — και άκουσε έναν αδύναμο στεναγμό.
Δεν σκέφτηκε ούτε φώναξε κανέναν. Απλώς πήρε το φτυάρι και άρχισε να σκάβει.
Όταν άνοιξε το καπάκι του φερέτρου, είδε ότι η γυναίκα ήταν ζωντανή. Ανέπνεε. Με το ζόρι.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο θάνατός της ήταν σκηνοθετημένος. Ο σύζυγος είχε προβλήματα με πολύ επικίνδυνους ανθρώπους. Του είπαν ξεκάθαρα πως η οικογένεια βρισκόταν σε κίνδυνο. Για να σώσει τη γυναίκα του, σκηνοθέτησε τον θάνατό της. Οι γιατροί δωροδοκήθηκαν, τα έγγραφα πλαστογραφήθηκαν, η κηδεία στήθηκε.
Στη γυναίκα της χορήγησαν ένα φάρμακο. Έπρεπε να συνέλθει τουλάχιστον μετά από μία ώρα. Οι άνθρωποι του συζύγου θα την έπαιρναν τη νύχτα και θα την εξαφάνιζαν. Όμως κάτι πήγε στραβά.
Ξύπνησε νωρίτερα από το αναμενόμενο. Και αν δεν ήταν ο νεκροθάφτης, απλώς δεν θα προλάβαιναν να τη σώσουν.
Τι συνέβη μετά — κανείς δεν το ξέρει με βεβαιότητα. Λένε ότι την ίδια νύχτα αρκετά αυτοκίνητα έφυγαν από την πόλη. Και λίγες μέρες αργότερα, εκείνος ο εγκληματικός αρχηγός εξαφανίστηκε. Μαζί με τη σύζυγό του.
Η γιαγιά μου πάντα τελείωνε αυτή την ιστορία με τον ίδιο τρόπο:
— Δεν τους ξαναείδα ποτέ. Ούτε εκείνον. Ούτε εκείνη. Μόνο ο νεκροθάφτης συνέχισε για πολύ καιρό να περπατά στο νεκροταφείο και να κάνει τον σταυρό του περνώντας μπροστά από εκείνον τον τάφο. Παρόλο που ήταν άδειος εδώ και καιρό.
