Ο μπαμπάς μου έλεγε συνεχώς ότι μύριζα άσχημα και με ανάγκαζε να κάνω ντους με το σαπούνι που μου έδινε – μέχρι που μια μέρα ανακάλυψα ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σαπούνι

Ο μπαμπάς μου έλεγε συνεχώς ότι μύριζα άσχημα και με ανάγκαζε να κάνω ντους με το σαπούνι που μου έδινε – μέχρι που μια μέρα ανακάλυψα ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σαπούνι 😲😲

Ο μπαμπάς επέμενε πάντα στο ίδιο: «Μυρίζεις φρικτά, πήγαινε κάνε ένα κρύο ντους. Ιδού το σαπούνι – μόνο αυτό.» Ακολουθούσα τις εντολές του χωρίς να κάνω ερωτήσεις. Το κρύο νερό έκοβε το δέρμα μου και η μυρωδιά εκείνου του κομματιού ήταν τόσο έντονη που μου γύριζε το κεφάλι.

Μέρα με τη μέρα ένιωθα χειρότερα: αδυναμία, ξηρό δέρμα, αϋπνίες… Η μαμά σιωπούσε. Πάντα σιωπούσε, κάτι που ήταν περίεργο – πριν μοιραζόμασταν τα πάντα μεταξύ μας.

Πλενόμουν τρεις φορές τη μέρα, αλλά ο πατέρας μου έλεγε συνεχώς ότι μυρίζω ακόμα άσχημα.

Μια βραδιά ήρθε ο φίλος μου. Δεν άντεξα και ρώτησα:

— Πες μου ειλικρινά… μυρίζω άσχημα;

Γέλασε, νομίζοντας ότι ήταν αστείο, αλλά βλέποντας το σοβαρό μου πρόσωπο, είπε όχι. Τέλος, του είπα τι συνέβαινε στο σπίτι μας. Λίγα λεπτά αργότερα πήγε στο μπάνιο και γύρισε χλωμός σαν τοίχος, τρέμοντας, κρατώντας ένα κομμάτι σαπούνι.

— Ποιος σου το έδωσε;! — η φωνή του έτρεμε.

— Ο μπαμπάς… Τι έγινε;

Έβαλε τα χέρια στο κεφάλι του:

— Αυτό δεν είναι σαπούνι! Γιατί πλύθηκες με αυτό; Αυτό είναι… 😱😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇

— Το χρησιμοποιούν για να θεραπεύουν και να απωθούν τα παράσιτα. Είναι βιομηχανικό προϊόν, όχι για ανθρώπους!

Ο κόσμος θόλωσε μπροστά στα μάτια μου.

— Τι εννοείς;.. — τα λόγια κόλλησαν στο λαιμό μου.

Γύρισε προσεκτικά το σαπούνι στα χέρια του, δείχνοντας τα μικρά γράμματα στο πίσω μέρος της συσκευασίας.

— Κοίτα. Μαύρα σε λευκό: «Επεξεργασία με φυτοφάρμακα». Δεν είναι περίεργο που αισθάνεσαι άσχημα.

Καθόμουν στην άκρη της κρύας μπανιέρας, η πλακιδωτή επιφάνειά της φαινόταν να με τραβάει προς τα κάτω. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που μόλις άκουγα τα λόγια του.

Οργή, προδοσία, φόβος – όλα ανακατεύτηκαν μέσα μου σε έναν κόμπο. Γιατί με ανάγκαζε ο πατέρας να χρησιμοποιώ αυτό; Γιατί η μαμά σιωπούσε;

Ο φίλος μου κάθισε δίπλα μου και με αγκάλιασε προσεκτικά στους ώμους.

— Θα τα λύσουμε όλα, καταλαβαίνεις; — είπε χαμηλόφωνα. — Δεν θα το ξαναχρησιμοποιήσεις ποτέ. Θα μάθω τα πάντα.

Αλλά το βλέμμα του έλεγε περισσότερα από όσα οι λέξεις. Φαινόταν ανήσυχος… και κάτι ακόμα. Ήξερε σαφώς περισσότερα από όσα έλεγε.