Στο πρώτο ραντεβού ο άντρας με αποκάλεσε χοντρή και αξιολύπητη και με ταπείνωσε μπροστά σε όλο το εστιατόριο — αλλά η εκδίκησή μου τον έκανε να μετανιώσει για όλα 😨😢
Τον γνώρισα σε έναν ιστότοπο γνωριμιών. Μου φάνηκε ακριβώς ο άντρας που περίμενα τόσο καιρό: καλλιεργημένος, ευγενικός, ικανός να γράφει όμορφα λόγια και να γοητεύει με τα μηνύματα του.
Μπορούσαμε να μιλάμε ώρες ατελείωτες, και έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει στην οθόνη του τηλεφώνου, ξαναδιαβάζοντας τα μηνύματά του. Μαζί του ένιωθα σημαντική, ξεχωριστή.
Όταν τελικά με κάλεσε σε ραντεβού, δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ετοιμάστηκα προσεκτικά: φόρεσα το καλύτερό μου φόρεμα, έφτιαξα τα μαλλιά μου, έκανα μακιγιάζ. Μου φαινόταν ότι αυτή η βραδιά θα άλλαζε τη ζωή μου.
Μπήκα στο εστιατόριο με ένα ελαφρύ χαμόγελο, προσπαθώντας να δείχνω σίγουρη. Αλλά μόλις τον είδα στο τραπέζι, όλα άλλαξαν. Δεν με υποδέχτηκε με χαρά ή ζεστασιά, αλλά με ένα μακρύ, περιφρονητικό βλέμμα που με σκάναρε από κάτω μέχρι πάνω. Στα μάτια του υπήρχε ψυχρότητα και αηδία, σαν να μην έβλεπε μπροστά του μια γυναίκα, αλλά κάτι αποκρουστικό.
Ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν, αλλά πλησίασα το τραπέζι προσπαθώντας να μην δείξω τίποτα. Εκείνος όμως ούτε καν προσπάθησε να κρύψει τη στάση του.
— Τι είναι αυτά που φοράς; — στραβομουτσούνιασε, κοιτώντας το φόρεμά μου. — Σου φαίνονται τα πλαινά, φαίνεται η κοιλιά σου. Δεν ντρέπεσαι;
Πάγωσα, ήταν σαν κάτι να έσπασε μέσα στο στήθος μου.
— Έβαλα το καλύτερο που έχω, — απάντησα σιγανά.
Ξέσπασε σε δυνατό γέλιο, τόσο που γύρισαν να μας κοιτάξουν οι διπλανοί.
— Αυτό είναι το καλύτερό σου; Θεέ μου, δεν θέλω καν να φανταστώ τα υπόλοιπα κουρέλια σου.
Στεκόμουν εκεί με δάκρυα στα μάτια, κι εκείνος δεν σταματούσε:
— Γιατί μου έγραψες; Νομίζεις ότι άντρες σαν εμένα βγαίνουν με γυναίκες σαν εσένα; Στο λέω κατευθείαν: δεν πρόκειται να πληρώσω για σένα. Μου έφτασε να σε δω από κοντά — και ήδη το μετανιώνω.
Μιλούσε δυνατά, κοφτά, δηλητηριώδη, επίτηδες για να τον ακούσουν όλοι γύρω. Τα λόγια του χτυπούσαν πιο δυνατά κι από χαστούκια. Δεν μπορούσα να πιστέψω: ήταν αυτός ο ίδιος άντρας με τον οποίο μιλούσα τα βράδια; Αυτός που έγραφε για ρομαντισμό, όνειρα και ότι του αρέσω; Μπροστά μου καθόταν ένας άλλος άνθρωπος — σκληρός και αηδιαστικός.
— «Αγάπη μου, μου λείπεις, θέλω να σε δω…» — με μιμήθηκε με αηδιαστική φωνή. — Και γι’ αυτό ήθελες να συναντηθούμε; Για να κοιτάξω τη θλιβερή σου μούρη; Με αηδιάζει να κάθομαι δίπλα σου!
Τη στιγμή εκείνη κάτι έκανε «κλικ» μέσα μου. Στη θέση των δακρύων ήρθε ο θυμός. Δεν ήθελα πια να είμαι το θύμα του. Και ξαφνικά, έκανα κάτι για το οποίο δεν μετανιώνω καθόλου. 😨😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ένας σερβιτόρος περνούσε με έναν δίσκο όπου κάπνιζε ένα μπολ με κόκκινη, καυτερή τομ γιάμ. Το άρπαξα απότομα από τον δίσκο και, πριν προλάβει να καταλάβει τι γίνεται, το άδειασα όλο πάνω στο κεφάλι του.
Ακούστηκαν ουρλιαχτά, φωνές — εκείνος πετάχτηκε πάνω κρατώντας το πρόσωπό του, και όλη η αίθουσα γέμισε με μυρωδιά από καυτερά μπαχαρικά. Οι άνθρωποι πάγωσαν, κι ύστερα ακούστηκε ένα γελάκι.
Ίσιωσα το κορμί μου, μάζεψα όλη μου την περηφάνια και, κοιτώντας τον αφ’ υψηλού, είπα ψυχρά:
— Ο κύριος θα πληρώσει για όλα.
Ύστερα σήκωσα το κεφάλι και βγήκα από το εστιατόριο αργά και με αυτοπεποίθηση, αφήνοντάς τον με το βρεγμένο κοστούμι του, κάτω από τα γέλια και τα έκπληκτα βλέμματα των θαμώνων.
