Οι μαθητές κορόιδευαν τη νέα δασκάλα, προσπαθούσαν να την κάνουν να κλάψει, αλλά λίγα λεπτά αργότερα συνέβη κάτι απροσδόκητο 😢😲
Στην Γ΄ Λυκείου δεν υπήρχε σταθερός καθηγητής λογοτεχνίας εδώ και καιρό. Ο ένας πήρε άδεια πατρότητας, η άλλη δεν άντεξε ούτε μήνα. Όταν εμφανίστηκε η Άννα — νέα, ήρεμη, περιποιημένη — τα παιδιά αντάλλαξαν ματιές:
«Άλλη μία… Δεν θα μείνει πολύ».
Το πρώτο μάθημα ξεκίνησε αμέσως με μια δοκιμασία.
— Λοιπόν, ανοίξτε τα τετράδιά σας… — άρχισε η δασκάλα.
— Δεν φέραμε! — φώναξε κάποιος από το πίσω θρανίο. Γέλια.
— Μήπως πρώτα να μας συστηθείτε και μετά να αρχίσετε το μάθημα; — είπε ειρωνικά ένας άλλος.
— Καλά. Είμαι η Άννα… — είπε ήρεμα εκείνη.
— Μυρίζει σαν άρωμα του περασμένου αιώνα και φοράει γυαλιά σαν της γιαγιάς! — Τα γέλια δυνάμωσαν.
Κάποιος άνοιξε στο κινητό ήχους γαϊδουριού. Η τάξη ξεκαρδίστηκε. Όσο εκείνη εξηγούσε στον πίνακα, ένας από τους μαθητές της πέταξε ένα χάρτινο αεροπλανάκι στην πλάτη.
Η δασκάλα γύρισε.
— Μήπως θα κλάψεις και θα φύγεις, όπως η προηγούμενη; — ψιθύρισε ένας, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να τον ακούσει.
Κάποιος χασμουρήθηκε δυνατά και έριξε θεατρικά το βιβλίο του στο πάτωμα.
Και τότε, η Άννα έκανε κάτι που δεν περίμενε κανείς. Κάθισε στην άκρη του γραφείου και ήσυχα, σχεδόν σαν να ήταν κάτι καθημερινό, είπε… Όλη η τάξη πάγωσε με τα λόγια της… Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Ξέρετε, δεν ήμουν πάντα δασκάλα. Ακριβώς πριν από έναν χρόνο, δούλευα στην ογκολογική πτέρυγα για εφήβους. Ήταν παιδιά στην ηλικία σας. Μερικά ονειρεύονταν απλώς να προλάβουν την αποφοίτηση. Για αυτούς όλα είχαν σημασία: βιβλία, ποιήματα, απλή επικοινωνία.
— Ένα αγόρι, 17 χρονών. Διάγνωση — σάρκωμα. Διαβάζαμε μαζί βιβλία, γιατί εκείνος δεν μπορούσε πια να μιλήσει.
Η τάξη άρχισε να ησυχάζει.
— Κρατούσε το βιβλίο, ακόμα κι όταν τα δάχτυλά του δεν τον υπάκουαν. Μου είπε: «Κρίμα που παλιά δεν αγαπούσα τα βιβλία. Τώρα θα έδινα τα πάντα απλώς για να… κάθομαι σε ένα κανονικό μάθημα. Χωρίς ορούς».
Η σιωπή στην τάξη έγινε αισθητή.
— Ένα κορίτσι από άλλο δωμάτιο — συνέχισε η δασκάλα — ονειρευόταν να πάει στο σχολείο. Απλώς να κάθεται σε μια τάξη με άλλους. Εσείς, παιδιά… Ζείτε το όνειρό τους, κι όμως φέρεστε σαν να σας χρωστάει κάτι η ζωή.
— Δεν πρόκειται να σας λυπηθώ, ούτε να σας παρακαλέσω. Ξέρω την αξία αυτών των πραγμάτων. Και αν θέλετε να τη μάθετε — συνεχίστε έτσι.
Σηκώθηκε, τακτοποίησε τα τετράδια πάνω στο γραφείο, ίσιωσε τα γυαλιά της και άνοιξε το παρουσιολόγιο. Το υπόλοιπο μάθημα δεν ακούστηκε ούτε ψίθυρος στην τάξη.
