«Μην ανακατεύεσαι σε υποθέσεις που δεν σε αφορούν!» — έτσι απάντησε ο αντισυνταγματάρχης σε μια νεαρή λοχία που προσπαθούσε να καταγγείλει τη σκληρή κακομεταχείριση μέσα στη στρατιωτική μονάδα. Δεν είχε ιδέα τι μοιραίο λάθος έκανε ταπεινώνοντάς την 😮
Το πρωί στη στρατιωτική μονάδα ξεκίνησε όπως συνήθως. Οι στρατιώτες παρατάσσονταν στο προαύλιο, οι αξιωματικοί έτρεχαν να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους και η νεαρή λοχίας Άννα επέστρεφε από τους θαλάμους αφού είχε ολοκληρώσει έναν έλεγχο των εγκαταστάσεων.
Όμως, στον δρόμο, η κοπέλα έγινε κατά λάθος μάρτυρας ενός περιστατικού που δεν έπρεπε να δει.
Πίσω από ένα από τα κτίρια, αρκετοί παλαιότεροι στρατιώτες είχαν περικυκλώσει έναν νεοσύλλεκτο. Ο νεαρός στεκόταν με σκυμμένο το κεφάλι, ενώ ένας από τους στρατιώτες τον έσπρωχνε στο στήθος και τον ανάγκαζε να εκτελεί εξευτελιστικές εντολές. Οι υπόλοιποι γελούσαν και βιντεοσκοπούσαν τη σκηνή με τα κινητά τους.
Η Άννα παρενέβη αμέσως.
— Σταματήστε αμέσως! — διέταξε η κοπέλα.
Οι στρατιώτες απομακρύνθηκαν απρόθυμα, αλλά από τα πρόσωπά τους φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν τη φοβούνταν καθόλου.
Ο νεοσύλλεκτος έδειχνε τρομοκρατημένος. Στο πρόσωπό του υπήρχε μια φρέσκια μελανιά και τα χέρια του έτρεμαν εμφανώς.
Η Άννα κατάλαβε ότι κάτι τέτοιο συνέβαινε εδώ και πολύ καιρό.
Αποφάσισε να αναφέρει αμέσως τα πάντα στη διοίκηση.
Λίγα λεπτά αργότερα βρισκόταν ήδη έξω από το γραφείο του αντισυνταγματάρχη.
Αφού χτύπησε την πόρτα, μπήκε μέσα.
Ο αντισυνταγματάρχης καθόταν σε έναν καναπέ, χαλαρός, με τα πόδια πάνω στο γραφείο. Δεν σηκώθηκε καν όταν την είδε να μπαίνει.
— Επιτρέπεται να σας μιλήσω; — ρώτησε η κοπέλα.
— Μίλα, αφού ήρθες μέχρι εδώ, — απάντησε ενοχλημένος ο αξιωματικός.
Η Άννα περιέγραψε λεπτομερώς όλα όσα είχε μόλις δει.
Με κάθε λέξη που έλεγε, το πρόσωπο του αντισυνταγματάρχη γινόταν όλο και πιο εκνευρισμένο.
Όταν τελείωσε, ο άνδρας απλώς χαμογέλασε ειρωνικά.
— Και για αυτό εισέβαλες στο γραφείο μου;
— Πρόκειται για σοβαρή παραβίαση του κανονισμού, κύριε αντισυνταγματάρχα.
— Σοβαρή παραβίαση; Είσαι στον στρατό μόνο λίγους μήνες και ήδη νομίζεις ότι μπορείς να διδάξεις τους πάντες;
— Ζητώ απλώς να διερευνηθεί το θέμα.
Ο αντισυνταγματάρχης σηκώθηκε απότομα.
— Άκουσέ με προσεκτικά. Αν τρέχεις και παραπονιέσαι για κάθε στρατιώτη, δεν θα αντέξεις πολύ εδώ.
— Αλλά κακομεταχειρίζονται ανθρώπους.
— Και αυτό δεν σε αφορά καθόλου.
— Με αφορά. Έχω υποχρέωση να το αναφέρω.
Ο άνδρας γέλασε.
— Τι σωστή που βρέθηκε. Νομίζεις ότι είσαι η πρώτη; Αύριο θα τα έχεις ήδη ξεχάσει όλα αυτά.
— Αν δεν κάνετε τίποτα, θα αναγκαστώ να τηλεφωνήσω στον στρατηγό Αλέξανδρο Βορόντσοφ.
Για μια στιγμή επικράτησε σιωπή στο γραφείο.
Και ύστερα ο αντισυνταγματάρχης ξέσπασε σε δυνατά γέλια.
— Τον στρατηγό; Μη με κάνεις να γελάω. Δεν θα απαντήσει καν στην κλήση σου και σίγουρα δεν θα έρθει εδώ για ένα τόσο ανόητο ζήτημα.
Ο αντισυνταγματάρχης πλησίασε.
— Και τώρα να το θυμάσαι. Μην ανακατεύεσαι σε υποθέσεις που δεν σε αφορούν. Κάνε τη δουλειά σου και σταμάτα να παριστάνεις τη σωτήρα.
Μετά από αυτά τα λόγια άνοιξε επιδεικτικά την πόρτα του γραφείου.
— Μπορείς να φύγεις.
Η Άννα τον κοίταξε σιωπηλά και βγήκε έξω.
Ο αντισυνταγματάρχης συνέχισε να χαμογελά ειρωνικά για λίγα δευτερόλεπτα και ύστερα επέστρεψε στις υποθέσεις του.
Όμως μισή ώρα αργότερα συνέβη κάτι που άφησε ολόκληρη τη μονάδα σε απόλυτο σοκ 😱 Η συνέχεια αυτής της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇
Ξαφνικά ακούστηκε σε όλη τη μονάδα διαταγή για έκτακτη αναφορά.
Οι αξιωματικοί βγήκαν τρέχοντας από τα γραφεία τους και οι στρατιώτες παρατάχθηκαν βιαστικά στο προαύλιο.
Κανείς δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε.
Λίγα λεπτά αργότερα, μια αυτοκινητοπομπή με αρκετά μαύρα αυτοκίνητα μπήκε στη μονάδα.
Όταν από το πρώτο όχημα κατέβηκε ο στρατηγός Αλέξανδρος Βορόντσοφ, ήταν σαν να πέρασε ηλεκτρικό ρεύμα μέσα από τις γραμμές των στρατιωτών.
Κανείς δεν περίμενε μια τέτοια επίσκεψη.
Ο αντισυνταγματάρχης έσπευσε να υποδεχθεί τον ανώτερο διοικητή.
Στο πρόσωπό του εμφανίστηκε το συνηθισμένο του χαμόγελο αυτοπεποίθησης.
Όμως λίγα δευτερόλεπτα αργότερα αυτό το χαμόγελο εξαφανίστηκε.
Γιατί ο στρατηγός πέρασε δίπλα του χωρίς να σταματήσει.
Κατευθύνθηκε κατευθείαν προς τη νεαρή λοχία που στεκόταν στην παράταξη.
Ο αντισυνταγματάρχης παρακολουθούσε έκπληκτος.
Ο στρατηγός στάθηκε μπροστά στην κοπέλα.
— Άννα, είσαι καλά; — τη ρώτησε.
Ένας ψίθυρος έκπληξης απλώθηκε στο προαύλιο.
Η κοπέλα έγνεψε ήρεμα.
— Ναι, όλα είναι καλά.
— Με ενημέρωσαν για την κλήση σου. Ήρθα αμέσως.
Το πρόσωπο του αντισυνταγματάρχη χλώμιασε.
Άρχισε σιγά-σιγά να καταλαβαίνει τι συνέβαινε.
Ο στρατηγός γύρισε προς τη διοίκηση της μονάδας.
— Τώρα θέλω να ακούσω προσωπικά όλα όσα συμβαίνουν εδώ.
Κανείς δεν είπε λέξη.
Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα, ο στρατηγός πρόσθεσε:
— Και κάτι ακόμα. Για όσους δεν το γνωρίζουν. Η λοχίας Άννα Βορόντσοβα είναι κόρη μου.
Στο προαύλιο επικράτησε τέτοια σιωπή που μπορούσε κανείς να ακούσει τον άνεμο.
Ο αντισυνταγματάρχης έμεινε ακίνητος.
Τώρα κατάλαβε γιατί ο στρατηγός είχε φτάσει μόλις μισή ώρα μετά το τηλεφώνημα.
Όμως κάτι άλλο τον φόβιζε ακόμη περισσότερο.
Ο στρατηγός δεν είχε έρθει επειδή η κοπέλα ήταν κόρη του.
Είχε έρθει επειδή γνώριζε τον χαρακτήρα της.
Αν η Άννα κατήγγελλε μια αδικία, αυτό σήμαινε ότι το πρόβλημα υπήρχε πραγματικά.
Εκείνη την ημέρα ξεκίνησε μια εκτεταμένη επιθεώρηση σε ολόκληρη τη στρατιωτική μονάδα.
