Ο στρατιώτης ήταν σίγουρος ότι η γυναίκα γιατρός ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο του συντρόφου του και προσπάθησε να την τιμωρήσει μπροστά σε όλους τους στρατιώτες, αλλά αυτό που έκανε η γυναίκα άφησε τους πάντες σε σοκ 😨😱
Η ιατρική σκηνή βρισκόταν ακριβώς στη μέση του δάσους, όπου ακόμη και τη μέρα ήταν σκοτεινά και υγρά. Απ’ έξω ακούγονταν συνεχώς περίεργοι, πνιχτοί ήχοι — ίσως ο άνεμος έσπαγε κλαδιά, ή κάπου μακριά ακούγονταν κραυγές που προκαλούσαν ανατριχίλα. Εκεί έφερναν τους τραυματίες, και σχεδόν κάθε άνθρωπος που έμπαινε σε αυτή τη σκηνή είχε ήδη δει πάρα πολλά.
Μέσα μύριζε φάρμακα, μέταλλο και κούραση. Σειρές από πτυσσόμενα κρεβάτια απλώνονταν κατά μήκος των τοίχων· σε μερικά στρατιώτες που βογκούσαν χαμηλά, άλλοι απλώς κοιτούσαν το ταβάνι χωρίς να ανοιγοκλείνουν τα μάτια. Μόλις πριν από μία ώρα, ο διοικητής τους πέθανε εκεί. Όλα έγιναν γρήγορα — ένα σοβαρό τραύμα, απώλεια αίματος, και ακόμη και όλες οι προσπάθειες δεν ήταν αρκετές.
Αλλά σε ένα τέτοιο μέρος κανείς δεν μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό του να πενθήσει για πολύ. Εκεί ήξεραν πολύ καλά μια απλή αλήθεια: σήμερα στέκεσαι όρθιος, και σε μία ώρα μπορεί να είσαι ξαπλωμένος σε αυτό το ίδιο κρεβάτι.
Εκείνη περπατούσε ανάμεσα στα κρεβάτια ήρεμα και συγκεντρωμένα. Η μόνη γυναίκα στη μονάδα, η γιατρός, στην οποία όλοι είχαν ήδη συνηθίσει. Στα χέρια της κρατούσε ένα τάμπλετ, έλεγχε τις ενδείξεις, ρύθμιζε τους ορούς, μιλούσε ήσυχα στους τραυματίες. Στο πρόσωπό της δεν υπήρχαν ούτε δάκρυα ούτε πανικός — μόνο κούραση και συγκέντρωση.
Και ξαφνικά η σιωπή διακόπηκε απότομα.
Το ύφασμα της σκηνής άνοιξε με θόρυβο και μέσα όρμησε ένας στρατιώτης. Ψηλός, δυνατός, ένας από τους καλύτερους στη μονάδα. Όλοι τον γνώριζαν. Δεν ήταν απλώς μαχητής — ήταν το δεξί χέρι του διοικητή και ο πιο κοντινός του φίλος.
Τα βήματά του ήταν βαριά και απότομα. Προχώρησε κατευθείαν προς το μέρος της, σφίγγοντας τις γροθιές του.
— Εσύ, είπε δυνατά, σχεδόν φωνάζοντας. — Εσύ φταις.
Στη σκηνή επικράτησε ακόμη μεγαλύτερη σιωπή. Ακόμη και όσοι βογκούσαν από τον πόνο σώπασαν.
Η γιατρός σήκωσε το βλέμμα της από το τάμπλετ και τον κοίταξε ήρεμα.
— Για τι πράγμα μιλάς; ρώτησε χαμηλόφωνα.
— Μην προσποιείσαι, είπε, κάνοντας ένα ακόμη βήμα. — Δεν μπορούσε να πεθάνει από ένα τέτοιο τραύμα. Κάτι έκανες λάθος. Ή δεν έκανες τίποτα.
Μερικοί στρατιώτες στο πλάι αντάλλαξαν βλέμματα, αλλά κανείς δεν επενέβη. Όλοι καταλάβαιναν ότι είχε φτάσει στα όριά του.
— Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν, απάντησε εκείνη ήρεμα. — Το τραύμα ήταν πιο σοβαρό απ’ ό,τι φαινόταν. Εσωτερικές βλάβες, ισχυρή…
— Φτάνει! τη διέκοψε. — Ήμουν εκεί όταν τον έφεραν. Ήταν συνειδητός. Μιλούσε μαζί μου. Και μία ώρα μετά είχε ήδη πεθάνει. Πώς είναι αυτό δυνατό;
Μιλούσε όλο και πιο δυνατά, η φωνή του έσπαγε. Δεν ήταν πια απλώς κατηγορία — ήταν πόνος που δεν έβρισκε διέξοδο.
— Μερικές φορές αυτό αρκεί, είπε εκείνη. — Μερικές φορές μία ώρα είναι αρκετή για να…
— Όχι, τον έκοψε απότομα. — Είναι δικό σου λάθος.
Πλησίασε σχεδόν κολλητά. Η ανάσα του ήταν βαριά, τα μάτια του γεμάτα θυμό.
— Έπρεπε να τον σώσεις. Ήταν υποχρέωσή σου.
Εκείνη δεν έκανε ούτε ένα βήμα πίσω.
— Δεν υπόσχομαι τίποτα σε κανέναν, απάντησε ήρεμα. — Κάνω ό,τι μπορώ.
— Δεν ήταν αρκετό, ψιθύρισε με θυμό.
Στη σκηνή κάποιος είπε χαμηλόφωνα: «Σταμάτα…», αλλά ο στρατιώτης δεν άκουγε πια.
— Δεν φαίνεται καν να σε νοιάζει, είπε. — Περπατάς εδώ σαν να μην συνέβη τίποτα. Φροντίζεις τους άλλους σαν να μην έγινε τίποτα.
Για μια στιγμή, στα λόγια του υπήρχε σχεδόν μίσος.
— Ίσως απλώς δεν σε νοιάζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει;
Μερικοί στη σκηνή ένιωσαν ένταση. Κάποιος είχε ήδη σηκωθεί από το κρεβάτι, σαν να ήταν έτοιμος να επέμβει.
Αλλά η γιατρός στεκόταν ακόμη ήρεμη.
— Με νοιάζει, είπε χαμηλόφωνα.
— Τότε γιατί δεν πενθείς; φώναξε σχεδόν. — Γιατί συνεχίζεις να δουλεύεις σαν να μην σήμαινε τίποτα για σένα;
Σήκωσε απότομα το χέρι του, σαν να επρόκειτο να τη χτυπήσει.
Και εκείνη τη στιγμή όλα φάνηκαν να σταματούν. Και μετά συνέβη κάτι που άφησε όλους στη σκηνή σε απόλυτο σοκ 😨😱 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Η γυναίκα δεν προστατεύτηκε, δεν υποχώρησε, δεν φώναξε. Απλώς τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και είπε:
— Ο διοικητής σας ήταν ο αρραβωνιαστικός μου.
Στη σκηνή επικράτησε νεκρική σιωπή.
— Αρραβωνιαστήκαμε πρόσφατα, συνέχισε, και η φωνή της παρέμενε ήρεμη, αλλά για πρώτη φορά υπήρχε κάτι ζωντανό μέσα της. — Μετά από αυτή την αποστολή σκοπεύαμε να παντρευτούμε.
Ο στρατιώτης πάγωσε. Το χέρι του ήταν ακόμη σηκωμένο, αλλά δεν κινιόταν πλέον.
— Δεν μπορούσα να επιτρέψω καμία αμέλεια, είπε εκείνη. — Τον αγαπούσα. Πάλεψα για εκείνον μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Κανείς δεν κινήθηκε.
— Και όπως βλέπεις, πρόσθεσε, έχει περάσει μόνο μία ώρα. Μόνο μία ώρα. Και εγώ στέκομαι εδώ και συνεχίζω να δουλεύω. Να σώζω άλλους.
Έκανε ένα μικρό βήμα μπροστά.
— Γιατί δεν έχω χρόνο για πένθος.
Ο στρατιώτης κατέβασε αργά το χέρι του. Το πρόσωπό του άλλαξε. Ο θυμός εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί. Έκανε ένα βήμα πίσω.
— Εγώ… η φωνή του έτρεμε. — Δεν το ήξερα.
Εκείνη δεν απάντησε.
Κατέβασε το βλέμμα του.
— Συγγνώμη, είπε χαμηλόφωνα.
Στη σκηνή κανείς δεν είπε λέξη.
Ο στρατιώτης γύρισε και βγήκε αργά έξω. Χωρίς φωνές, χωρίς θυμό. Σαν ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος.
Και εκείνη ξανακοίταξε το τάμπλετ, έκανε μια σημείωση και συνέχισε να περπατά ανάμεσα στα κρεβάτια. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
