Μια νεαρή κοπέλα μέσα στο αεροπλάνο πετούσε συνεχώς τα μακριά μαλλιά της πάνω από την πλάτη του καθίσματός της, με αποτέλεσμα να καταλήγουν κατευθείαν μέσα στον καφέ και στο φαγητό μου. Υπέμεινα τη συμπεριφορά της για σχεδόν μία ώρα, αλλά στη συνέχεια έκανα κάτι τόσο σκληρό, που όλοι οι επιβάτες του αεροπλάνου έμειναν εντελώς σοκαρισμένοι 😨😱
Είμαι εβδομήντα τριών ετών και εκείνη την ημέρα ταξίδευα με αεροπλάνο για να επισκεφτώ την εγγονή μου, η οποία είχε μόλις αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Είχαμε να ιδωθούμε σχεδόν έξι μήνες, γι’ αυτό ανυπομονούσα πολύ για τη συνάντησή μας και της είχα ετοιμάσει ακόμη κι ένα μικρό δώρο.
Κάθισα στη θέση μου δίπλα στον διάδρομο, ακούμπησα την τσάντα μου στα γόνατά μου και έβγαλα ένα βιβλίο.
Μπροστά μου καθόταν μια νεαρή ξανθιά, περίπου είκοσι πέντε ετών. Είχε πολύ μακριά ξανθά μαλλιά, που έφταναν σχεδόν μέχρι τη μέση της. Η κοπέλα φωτογράφιζε συνεχώς τον εαυτό της, διόρθωνε το χτένισμά της και μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο, όσο το αεροπλάνο βρισκόταν ακόμη στο έδαφος.
Όταν απογειωθήκαμε, ξαφνικά πέταξε όλα τα μαλλιά της πάνω από την πλάτη του καθίσματός της. Κρέμονταν ακριβώς μπροστά στο πρόσωπό μου και σχεδόν άγγιζαν το πτυσσόμενο τραπεζάκι μου.
Στην αρχή αποφάσισα να μη μιλήσω, επειδή σκέφτηκα ότι η κοπέλα απλώς δεν είχε προσέξει πού είχαν καταλήξει τα μαλλιά της.
Όμως, όταν η αεροσυνοδός μού έφερε έναν καφέ και ένα μικρό πρωινό, μερικές μακριές τούφες κατέληξαν κατευθείαν μέσα στο φλιτζάνι μου.
— Δεσποινίς, με συγχωρείτε, θα μπορούσατε να μαζέψετε τα μαλλιά σας; Έπεσαν μέσα στον καφέ μου.
Η ξανθιά γύρισε το κεφάλι της και με κοίταξε σαν να της είχα ζητήσει κάτι τρομερό.
— Και λοιπόν; Απλώς μαλλιά είναι, καθαρά είναι.
— Δεν αμφιβάλλω γι’ αυτό, αλλά δεν μου είναι καθόλου ευχάριστο να επιπλέουν ξένα μαλλιά μέσα στο ρόφημά μου.
— Θεέ μου, πόσο παράξενοι είναι οι γέροι! Καλά, θα τα μαζέψω τώρα.
Εκνευρισμένη, έφερε τα μαλλιά της μπροστά και ξαναπήρε το κινητό της.
Ζήτησα από την αεροσυνοδό να μου αντικαταστήσει τον καφέ και αποφάσισα να ξεχάσω αυτή τη δυσάρεστη συζήτηση.
Όμως, περίπου δέκα λεπτά αργότερα, τα μαλλιά της βρίσκονταν ξανά πάνω στο τραπεζάκι μου. Αυτή τη φορά ακουμπούσαν κατευθείαν στο πιάτο με το φαγητό μου.
— Με συγχωρείτε, αλλά πετάξατε πάλι τα μαλλιά σας προς τα πίσω. Θα μπορούσατε να τα κρατήσετε μπροστά σας;
Η κοπέλα γύρισε απότομα.
— Άκου να σου πω, γιαγιά, μήπως μπορείς επιτέλους να σταματήσεις να με ενοχλείς; Πλήρωσα το εισιτήριό μου όσο κι εσύ!
— Φυσικά, αγαπητή μου, αλλά πλήρωσες για τη δική σου θέση, όχι για τη δική μου.
Ο άντρας που καθόταν δίπλα μου χαμογέλασε συγκρατημένα, και η ξανθιά το πρόσεξε.
— Εσύ γιατί γελάς; — του πέταξε απότομα και ύστερα στράφηκε πάλι προς το μέρος μου. — Απλώς ζηλεύεις επειδή εγώ έχω όμορφα, πυκνά μαλλιά, ενώ εσύ έχεις τρεις τρίχες όλες κι όλες στο κεφάλι σου!
Ένιωσα τα μάγουλά μου να καίνε, αλλά προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.
— Κάποτε θα γεράσεις κι εσύ, αγαπητή μου. Ελπίζω τότε οι άνθρωποι να σου μιλούν με περισσότερο σεβασμό.
— Εγώ στην ηλικία σου σκοπεύω να φαίνομαι φυσιολογική και όχι σαν γριά μάγισσα!
Δεν απάντησα τίποτα, παρόλο που τα λόγια της με είχαν πληγώσει βαθιά.
Λίγη ώρα αργότερα, μια αεροσυνοδός πέρασε από κοντά μας και της ζήτησα να με βοηθήσει να λύσω το πρόβλημα. Εκείνη εξήγησε ευγενικά στην κοπέλα ότι τα μαλλιά της δεν έπρεπε να ενοχλούν τους άλλους επιβάτες και της ζήτησε να τα μαζέψει. Η ξανθιά γύρισε τα μάτια της προς τα πάνω, αλλά υπάκουσε.
Ωστόσο, μόλις η αεροσυνοδός απομακρύνθηκε, η κοπέλα μάζεψε επιδεικτικά τα μαλλιά της με τα χέρια και τα ξαναπέταξε πάνω από την πλάτη του καθίσματος.
— Δεσποινίς, το κάνετε επίτηδες!
Εκείνη γύρισε και ξέσπασε σε δυνατά γέλια.
— Και τι θα μου κάνεις, γιαγιάκα;
Ύστερα έβγαλε το κινητό της, άνοιξε την μπροστινή κάμερα και άρχισε να φτιάχνει το χτένισμά της.
— Κοίτα τι μαλλιά έχω! Ο κόσμος πληρώνει μια περιουσία για τέτοια μαλλιά. Εσύ μόνο να τα ονειρεύεσαι μπορείς!
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν είχα καμία πρόθεση να ανεχτώ άλλο μια τέτοια συμπεριφορά.
Έκλεισα ήρεμα το βιβλίο μου, ακούμπησα τον χαλασμένο καφέ στο τραπεζάκι και άνοιξα την τσάντα μου.
Μέσα υπήρχε ένα μικρό αντικείμενο που έπαιρνα πάντα μαζί μου στα ταξίδια. Το έβγαλα και κοίταξα προσεκτικά τις μακριές ξανθές τούφες που κρέμονταν από το κάθισμα ακριβώς μπροστά μου.
Η κοπέλα ήταν απασχολημένη με το κινητό της και δεν υποψιαζόταν καν τι ετοιμαζόμουν να κάνω.
Και όταν, λίγα λεπτά αργότερα, γύρισε και είδε τι είχε συμβεί στα υπέροχα μαλλιά της, η κραυγή της ακούστηκε ακόμη και από τους επιβάτες στην άλλη άκρη του αεροπλάνου.
— ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ;! ΤΡΕΛΑΘΗΚΕΣ;! ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΩΣ!
Τώρα θα σας διηγηθώ τη συνέχεια της ιστορίας μου και ελπίζω πραγματικά στη στήριξή σας 😱😳 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Έβγαλα από την τσάντα μου ένα μικρό ψαλιδάκι μανικιούρ και έκοψα προσεκτικά τις τούφες που κρέμονταν από το κάθισμά της και έφταναν μέχρι το τραπεζάκι μου.
Τώρα πάνω στο τραπεζάκι βρισκόταν μια μεγάλη τούφα ξανθών μαλλιών, ενώ το χτένισμα της κοπέλας στο πίσω μέρος του κεφαλιού της είχε γίνει αισθητά πιο κοντό και ανομοιόμορφο.
Η κοπέλα έπιασε το κεφάλι της και άρχισε να ουρλιάζει:
— ΜΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕΣ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ! ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΕΧΩ ΞΟΔΕΨΕΙ ΓΙ’ ΑΥΤΑ;!
— Όχι, αγαπητή μου, — απάντησα ήρεμα. — Αλλά τουλάχιστον τώρα δεν επιπλέουν μέσα στον καφέ μου.
Ακούγοντας τις φωνές, μια αεροσυνοδός έτρεξε κοντά μας. Όταν είδε τα μαλλιά πάνω στο τραπεζάκι, αρχικά τα έχασε, αλλά στη συνέχεια μου ζήτησε αυστηρά να βάλω το ψαλίδι στην άκρη.
Η ξανθιά απαιτούσε να καλέσουν την αστυνομία, να προσγειώσουν αμέσως το αεροπλάνο και να με συλλάβουν επιτόπου.
Δεν μπήκα σε αντιπαράθεση και εξήγησα ήρεμα όλα όσα είχαν συμβεί από την αρχή της πτήσης.
Οι άλλοι επιβάτες επιβεβαίωσαν τα λόγια μου, αν και η αεροσυνοδός εξήγησε ότι το να κόβεις τα μαλλιά κάποιου άλλου χωρίς την άδειά του ήταν επίσης εντελώς απαράδεκτο.
Η κοπέλα αναγκάστηκε να μετακινηθεί σε μια άδεια θέση σε άλλη σειρά, ενώ εγώ επιτέλους πήρα έναν καινούργιο καφέ.
Το υπόλοιπο της πτήσης κύλησε ήρεμα, αν και καταλάβαινα ότι είχα αντιδράσει υπερβολικά και ότι θα μπορούσα να είχα λύσει το πρόβλημα με διαφορετικό τρόπο.
Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε, η ξανθιά πέρασε δίπλα μου, πιέζοντας θυμωμένα την τσάντα της πάνω στο κεφάλι της.
Και ο άντρας που καθόταν δίπλα μου είπε χαμηλόφωνα:
— Δεν ξέρω, γιαγιά, αν κάνατε το σωστό, αλλά τώρα αυτή η κοπέλα σίγουρα θα μάθει να κρατάει τα μαλλιά της στον δικό της χώρο.
Εγώ απλώς κούνησα το κεφάλι μου και κατευθύνθηκα προς την έξοδο, όπου με περίμενε ήδη η αγαπημένη μου εγγονή.
