«Έξω από εδώ, γυναίκα! Στη δική μου διμοιρία δεν υπάρχει χώρος για άτομα σαν εσένα!» — φώναξε απότομα ο καπετάνιος σε μια νεαρή στρατιώτισσα, αλλά δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί ποια στεκόταν μπροστά του 😱😱
Στον θάλαμο επικρατούσε μια αποπνικτική μυρωδιά υγρασίας, ιδρώτα και παλιάς καπνίλας. Η σκόνη σκέπαζε το πάτωμα σε παχύ στρώμα, τα σκουριασμένα κρεβάτια έτριζαν με κάθε κίνηση, και οι στρατιώτες, καθισμένοι σε μια γωνιά, έμοιαζαν με χαμένες σκιές. Οι στολές τους ήταν κουρελιασμένες, οι μπότες σχισμένες, και στα πρόσωπά τους φαινόταν κούραση και αδιαφορία.
Η Άννα, μόλις πέρασε το κατώφλι, ένιωσε την οργή να φουντώνει μέσα της. Περίμενε να δει δυνατούς και περήφανους υπερασπιστές της πατρίδας, μα αντί γι’ αυτό αντίκρισε ανθρώπους βυθισμένους στη φτώχεια και στην απελπισία.
Προχώρησε αποφασιστικά προς τον καπετάνιο.
— «Γιατί οι στρατιώτες σας ζουν σε τέτοιες συνθήκες;» ρώτησε κοφτά. «Πού είναι οι στολές, το κανονικό φαγητό; Γιατί ο θάλαμος μοιάζει με χοιροστάσιο;»
Ο καπετάνιος συνοφρυώθηκε και, καταλαβαίνοντας πως μπροστά του είχε μόνο ένα ανυπεράσπιστο κορίτσι, χαμογέλασε ειρωνικά:
— «Και ποια είσαι εσύ που κάνεις ερωτήσεις; Δεν φοβάσαι μήπως χάσεις τη δουλειά σου;»
— «Δεν φοβάμαι», απάντησε σταθερά η Άννα. «Με αηδιάζει να φοράω σχισμένες μπότες και να τρώω φαγητό που θα ντρεπόταν κανείς να δώσει ακόμα και σε γουρούνια. Αυτό αφορά εμένα και τους συντρόφους μου. Ήρθαμε εδώ για να υπηρετήσουμε, όχι για να επιβιώσουμε.»
Ο καπετάνιος έκανε ένα απότομο βήμα προς το μέρος της, την άρπαξε από τον γιακά και ούρλιαξε με κακία:
— «Έξω από εδώ, γυναίκα! Στη δική μου διμοιρία δεν υπάρχει χώρος για άτομα σαν εσένα!»
Αλλά ο καπετάνιος ούτε μπορούσε να φανταστεί ότι μπροστά του δεν βρισκόταν ένα συνηθισμένο κορίτσι… 😱😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Η Άννα τον κοίταξε ήρεμα στα μάτια και είπε:
— «Κάνεις λάθος. Ήρθα εδώ ακριβώς για σένα.»
Ο καπετάνιος ανοιγόκλεισε τα μάτια μπερδεμένος.
— «Τι; Ποια είσαι εσύ που μιλάς έτσι σε ανώτερο;»
Εκείνη έβγαλε μια ταυτότητα και την έβαλε μπροστά στη μύτη του.
— «Υπολοχαγός εσωτερικών ερευνών. Έχουν γίνει πολλές καταγγελίες εις βάρος σας. Οι στρατιώτες σας πεινάνε και περπατούν με κουρέλια, γιατί τα χρήματα που προορίζονταν για τη μονάδα καταλήγουν στις τσέπες σας. Είστε κλέφτης και προδότης.»
— «Δεν έχεις αποδείξεις», μουρμούρισε ο καπετάνιος, μα η φωνή του έτρεμε.
— «Κάνεις λάθος», απάντησε ψυχρά η Άννα. «Έχω τα πάντα: έγγραφα, καταθέσεις, μεταφορές χρημάτων. Δεν είστε πια καπετάνιος.»
Με αυτά τα λόγια, του έσκισε τα γαλόνια από τους ώμους. Εκείνη τη στιγμή μπήκαν δύο στρατιωτικοί αστυνομικοί. Ο καπετάνιος προσπάθησε να ξεφύγει, μα τον ακινητοποίησαν και του πέρασαν χειροπέδες.
Οι στρατιώτες που κάθονταν μέχρι τότε στη γωνία, ζωντάνεψαν για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Στα μάτια τους άστραψε ελπίδα.
Η Άννα τους κοίταξε και είπε με αποφασιστικότητα:
— «Από εδώ και πέρα θα έχετε μια νέα ζωή. Εδώ δεν υπάρχει πια χώρος για προδότες.»
