Για οκτώ χρόνια ο σεΐχης βασάνιζε τις γυναίκες του, έσπαγε τη θέλησή τους και τις αποκαλούσε ιδιοκτησία του – μέχρι που στη ζωή του εμφανίστηκε μια νεαρή φοιτήτρια και έκανε κάτι τρομερό 😱😱
Για οκτώ χρόνια ο σεΐχης ζούσε σαν να ήταν ολόκληρος ο κόσμος το παιχνίδι του. Ο πλούτος, η δύναμη και οι αμέτρητοι πόροι τον είχαν μετατρέψει σε άνθρωπο που θεωρούσε τον εαυτό του κύριο όχι μόνο της γης και των παλατιών, αλλά και των ανθρώπινων πεπρωμένων.
Κάθε χρόνο το χαρέμι του μεγάλωνε με καινούργια κορίτσια – καλλονές απ’ όλο τον κόσμο. Κάποιες έρχονταν με τη θέλησή τους, γοητευμένες από τον πλούτο και τη λάμψη, άλλες τις έφερνε με τη βία ή με δόλο.
Όμως ο σεΐχης δεν τις αγαπούσε. Τις κατέστρεφε.
Για εκείνον κάθε γυναίκα δεν ήταν σύζυγος, αλλά πράγμα, ιδιοκτησία. Στην πλάτη καθεμιάς άφηνε ένα κόκκινο σημάδι – σύμβολο ότι ανήκαν σε αυτόν.
Δεν ήταν στολίδι: το σημάδι σήμαινε ότι είχαν χάσει για πάντα την ελευθερία τους. Καμιά από τις γυναίκες δεν είχε δικαίωμα να φύγει από το χαρέμι ή να επικοινωνήσει με τους συγγενείς της.
Έτσι πέρασαν πολλά χρόνια. Μα μια μέρα εμφανίστηκε εκείνη.
Μια νεαρή φοιτήτρια, όμορφη και περήφανη. Τόλμησε να αρνηθεί τον σεΐχη. Και αυτό έγινε για εκείνον πρόκληση.
Αποφάσισε να την αποκτήσει με κάθε κόστος. Είχε χρήματα, γνωριμίες και απεριόριστη δύναμη. Σύντομα η κοπέλα τα έχασε όλα: τη διέγραψαν από το πανεπιστήμιο, το σπίτι του πατέρα της κατασχέθηκε, η μητέρα της έμεινε χωρίς φάρμακα και η ίδια έχασε τη δουλειά της.
Δεν της άφησαν επιλογή. Για να σώσει την οικογένειά της, αναγκάστηκε να τον παντρευτεί.
Ο σεΐχης πίστευε ότι την είχε λυγίσει, όπως όλες τις άλλες. Δεν ήξερε όμως ότι σύντομα θα συνέβαινε κάτι φρικτό 😱😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Αφού η κοπέλα αναγκάστηκε να μπει στο χαρέμι, ο σεΐχης ήταν βέβαιος ότι την είχε νικήσει. Στην πραγματικότητα όμως εκείνη είχε διαλέξει άλλη τακτική.
Έμαθε να υπομένει – και σχεδίαζε. Έτσι πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.
Στο μεταξύ είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του σεΐχη.
Στο χαρέμι εργαζόταν μια γριά υπηρέτρια. Στην αρχή η κοπέλα τη ρωτούσε μόνο για αθώα αφεψήματα, τάχα για τον πόνο ή τον ύπνο.
Ύστερα άρχισε να ενδιαφέρεται για σπάνια φυτά της ερήμου.
Έτσι έμαθε για τα «δάκρυα του σκορπιού» – μια σκόνη που φτιαχνόταν από ξεραμένο δηλητήριο ερημόβιων σκορπιών. Σε απειροελάχιστη δόση ήταν αόρατη, μα όταν έμπαινε στο σώμα, παρέλυε την καρδιά. Τα συμπτώματα έμοιαζαν με φυσικό καρδιακό επεισόδιο.
Υπήρχε όμως ένα ακόμα πρόβλημα: το φαγητό και το ποτό του σεΐχη τα έλεγχαν πάντα οι προσωπικοί του υπηρέτες. Οποιαδήποτε απόπειρα δηλητηρίασης θα αποκαλυπτόταν.
Ήξερε: αν έκανε λάθος, δεν θα πέθαινε μόνο εκείνη, αλλά και η μητέρα της και ακόμη κι ο πατέρας της. Άρχισε λοιπόν να ψάχνει άλλον δρόμο.
Της ήρθε μια ιδέα που στην αρχή την τρόμαξε: έπρεπε να μεταφέρει το δηλητήριο την ώρα της ερωτικής πράξης.
Κι έμαθε και για ένα αντίδοτο, που γινόταν από τη ρίζα ενός πικρού φυτού, της «δάκρυ του Αδάμ».
Το ετοίμαζε κρυφά και το έπινε σε μικρές δόσεις, ώσπου το σώμα της συνήθισε.
Εκείνη τη νύχτα ο σεΐχης ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος. Έπινε κρασί, γελούσε και, όπως πάντα, απολάμβανε την εξουσία του.
Όταν έμειναν μόνοι, εκείνη έκανε κάτι που δεν περίμενε: τον φίλησε πρώτη. Πολύ. Εκείνη τη στιγμή, ένας μικροσκοπικός κόκκος της σκόνης, κρυμμένος στο μάγουλό της, πέρασε στο στόμα του μαζί με το σάλιο.
Ο σεΐχης δεν κατάλαβε τίποτα. Λίγα λεπτά αργότερα το πρόσωπό του άλλαξε. Προσπάθησε να σηκωθεί, μα τα πόδια του δεν τον υπάκουαν.
Γρήγορα σωριάστηκε στο πάτωμα, λαχανιασμένος. Οι υπηρέτες έτρεξαν – μα ήταν αργά. Κανείς δεν υποψιάστηκε την κοπέλα: όλοι πίστεψαν ότι ο σεΐχης πέθανε από καρδιακή προσβολή.
Κι εκείνη ήξερε: από εδώ και πέρα, δεν θα κατέστρεφε ποτέ ξανά καμία ζωή.
