Ο άντρας μου κάθε βράδυ κλεινόταν στο μπάνιο για δύο ώρες: ένα βράδυ πήρα έναν φακό, πήγα να ελέγξω και πίσω από τα πλακάκια βρήκα μια τρύπα – μέσα υπήρχαν περίεργες σακούλες… 😱😱
Τον τελευταίο καιρό ο άντρας μου φερόταν όλο και πιο παράξενα. Στην αρχή νόμιζα ότι είχε ερωμένη. Έβγαινε τα βράδια και στο σπίτι έμενε σιωπηλός για πολλή ώρα, σαν να σκεφτόταν κάτι. Όμως μετά κατάλαβα: δεν επρόκειτο για άλλη γυναίκα.
Κάθε μέρα κλεινόταν στο μπάνιο. Κλείδωνε την πόρτα, άνοιγε το νερό για να καλύψει τους θορύβους και μπορούσε να μείνει εκεί μέσα δύο ώρες συνεχόμενα. Δεν έπαιρνε ποτέ το τηλέφωνό του, άρα σίγουρα δεν μιλούσε με κανέναν. Τον ρώτησα πολλές φορές:
— Τι κάνεις εκεί μέσα τόση ώρα;
Και πάντα έπαιρνα την ίδια απότομη απάντηση:
— Τίποτα, δεν σε αφορά.
Η περιέργεια μεγάλωνε – και μαζί της η ανησυχία. Τι έκρυβε; Γιατί φερόταν τόσο παράξενα;
Ένα βράδυ, όταν αποκοιμήθηκε, αποφάσισα να ρισκάρω. Πήρα έναν φακό για να μη ανάψω το φως και τον ξυπνήσω, και πήγα αθόρυβα στο μπάνιο. Όλα έδειχναν τελείως φυσιολογικά. Καθαρά πλακάκια, λευκή μπανιέρα, γνώριμη μυρωδιά σαπουνιού.
Όμως τότε πρόσεξα κάτι περίεργο.
Στον τοίχο, πίσω από τη λεκάνη, υπήρχαν γρατζουνιές και ρωγμές. Κι όμως, μόλις είχαμε ανακαινίσει το μπάνιο – από πού εμφανίστηκαν;
Άγγιξα ένα πλακάκι. Κουνιόταν. Μια κίνηση – και το κομμάτι έπεσε στο πάτωμα, αποκαλύπτοντας μια μαύρη τρύπα στον τοίχο. Έμεινα ακίνητη, με την καρδιά να χτυπά δυνατά. Μέσα ήταν κάτι κρυμμένο. Έβαλα το χέρι και έβγαλα μια πλαστική σακούλα. Μετά κι άλλη μία.
Τα χέρια μου έτρεμαν. Έσκισα το πλαστικό – και λίγο έλειψε να λιποθυμήσω από τον τρόμο 😲😱 Μέσα υπήρχαν… (Συνεχίζεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇)
Μέσα υπήρχαν γυναικεία κοσμήματα: δαχτυλίδια, βραχιόλια, κολιέ… αλλά όλα ήταν λερωμένα με καφέ-κόκκινες κηλίδες. Ξεραμένο αίμα. Σε ένα δαχτυλίδι είχε κολλήσει ακόμη κι ένας τούφος ξένων μαλλιών.
Με έπιασε ναυτία. Αργότερα έμαθα ότι ο άντρας μου έφερνε αυτά τα αντικείμενα από τα σημεία εγκλημάτων. Δεν ξέρω πόσες γυναίκες έγιναν θύματά του, αλλά κάθε κόσμημα ήταν ένα τρόπαιο, μια υπενθύμιση των φρικτών του πράξεων.
Γρήγορα, σχεδόν πανικόβλητη, ξανάβαλα όλα στις σακούλες, τα έκρυψα στην τρύπα και επανέφερα το πλακάκι.
Εκείνη τη νύχτα δεν έκλεισα μάτι. Ξάπλωνα δίπλα του, άκουγα την ήρεμη αναπνοή του, ενώ μπροστά στα μάτια μου εμφανίζονταν ξανά τα κοσμήματα λεκιασμένα με αίμα. Κατάλαβα: ο άνθρωπος που κοιμόταν δίπλα μου ήταν τέρας.
Το επόμενο πρωί δεν του είπα τίποτα. Μάζεψα τα πράγματά μου, έκλεισα την πόρτα και έφυγα κατευθείαν στην αστυνομία. Δεν τον ξαναείδα ποτέ, αλλά πιστεύω ότι σίγουρα συνελήφθη.
