Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, η πεθερά μου μου έφερνε ένα ποτήρι ζεστό γάλα και επέμενε να το πιω μέχρι την τελευταία σταγόνα. Εγώ το θεωρούσα απλώς μια συνηθισμένη ένδειξη φροντίδας, μέχρι που μια μέρα είδα τυχαία τι έβαζε μέσα στο ποτήρι μου πριν μπει στην κρεβατοκάμαρα 😨
Εγώ και ο άντρας μου είχαμε παντρευτεί μόλις πρόσφατα και στην αρχή μέναμε στο σπίτι των γονιών του. Στην αρχή είχα καλή σχέση με την πεθερά μου.
Μου έλεγε συνέχεια:
— Τώρα είσαι κι εσύ κόρη μου.
Και τα βράδια, για κάποιο λόγο, με φρόντιζε ιδιαίτερα.
Γύρω στις δέκα έμπαινε στην κρεβατοκάμαρά μας με ένα ποτήρι ζεστό γάλα.
— Πιες το πριν κοιμηθείς. Θα κοιμηθείς καλύτερα.
Δεν μου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα το γάλα, αλλά ντρεπόμουν να αρνηθώ.
Η πεθερά μου συνήθως στεκόταν δίπλα μου και περίμενε.
— Πιες το όλο, μην αφήσεις τίποτα.
Τις πρώτες μέρες δεν παρατήρησα τίποτα περίεργο.
Μετά όμως άρχισα να καταλαβαίνω ότι μετά από αυτό το γάλα μου συνέβαινε κάτι ασυνήθιστο. Αποκοιμιόμουν κυριολεκτικά μέσα σε είκοσι λεπτά. Και μάλιστα τόσο βαθιά, που το πρωί μερικές φορές δεν θυμόμουν καν πότε είχε γυρίσει ο άντρας μου από τη δουλειά και είχε ξαπλώσει δίπλα μου.
Μια φορά μου είπε μάλιστα έκπληκτος:
— Χθες προσπάθησα να σε ξυπνήσω. Δεν αντιδρούσες καθόλου.
Το πήρα στην πλάκα. Νόμιζα ότι ήμουν απλώς κουρασμένη. Όμως αυτό συνέβαινε σχεδόν κάθε βράδυ. Και μετά άρχισα να ξυπνάω με βαρύ κεφάλι.
Ρώτησα τον άντρα μου, αλλά εκείνος απάντησε:
— Εγώ δεν παρατήρησα τίποτα περίεργο, μην τα φαντάζεσαι.
Ένα βράδυ όλα άλλαξαν. Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και διάβαζα ένα περιοδικό, όταν άκουσα τα βήματα της πεθεράς μου στον διάδρομο. Ήξερα ήδη: τώρα θα μου έφερνε πάλι το γάλα της.
Αλλά αυτή τη φορά, για κάποιο λόγο, σταμάτησε μπροστά στην πόρτα.
Ύστερα γύρισε και πήγε πίσω στην κουζίνα. Μου κίνησε την περιέργεια. Σηκώθηκα αθόρυβα από το κρεβάτι και την ακολούθησα.
Στην κουζίνα ήταν αναμμένο μόνο ένα μικρό φως πάνω από την κουζίνα. Η πεθερά μου στεκόταν με την πλάτη γυρισμένη προς εμένα. Μπροστά της βρισκόταν εκείνο το ίδιο ποτήρι με γάλα. Και τότε την είδα να βγάζει από την τσέπη της ένα μικρό κουτάκι.
Το άνοιξε. Πήρε ένα χάπι. Το έλιωσε με ένα κουτάλι σχεδόν μέχρι να γίνει σκόνη. Και μετά έριξε τη σκόνη κατευθείαν στο ποτήρι μου και ανακάτεψε καλά.
Πάγωσα ολόκληρη.
Πρόλαβα να επιστρέψω στην κρεβατοκάμαρα κυριολεκτικά λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει η πόρτα.
Η πεθερά μου μπήκε χαμογελώντας όπως πάντα.
— Ορίστε, πιες.
Πήρα το ποτήρι. Αλλά για πρώτη φορά δεν ήπια ούτε μια γουλιά.
— Θα πάω πρώτα να πλυθώ.
— Θα πλυθείς μετά, — είπε ξαφνικά απότομα. — Το γάλα θα κρυώσει.
Την κοίταξα κατευθείαν στα μάτια.
— Θα το πιω.
Έμεινε εκεί για λίγα δευτερόλεπτα ακόμα και μετά τελικά βγήκε.
Έριξα γρήγορα το γάλα στη γλάστρα δίπλα στο παράθυρο και ξάπλωσα ξανά.
Μισή ώρα αργότερα έσβησα το φως και προσποιήθηκα ότι κοιμόμουν.
Πέρασε περίπου μία ώρα. Το σπίτι βυθίστηκε στη σιωπή. Εκείνο το βράδυ ο άντρας μου δούλευε μέχρι αργά.
Και ξαφνικά η πόρτα της κρεβατοκάμαράς μας άνοιξε πολύ αργά.
Δεν κουνήθηκα.
Η πεθερά μου μπήκε στο δωμάτιο. Όταν κατάλαβα γιατί ακριβώς είχε έρθει στο δωμάτιό μας και τι ακριβώς έβαζε στο ποτήρι μου, τρόμαξα αφάνταστα. Την ίδια μέρα κάλεσα την αστυνομία και έφυγα τρέχοντας από αυτό το σπίτι 😰😱 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Η πεθερά μου δεν ήταν μόνη.
Δίπλα της στεκόταν ένας εντελώς άγνωστος άντρας περίπου σαράντα πέντε ετών. Φορούσε ένα σκούρο μπουφάν και κοιτούσε νευρικά γύρω του.
Ένιωσα τα πάντα μέσα μου να σφίγγονται.
Η πεθερά μου πλησίασε πιο κοντά στο κρεβάτι, με κοίταξε και είπε χαμηλόφωνα στον άντρα:
— Ορίστε, κοιμάται. Τα χρήματα πρώτα.
Μετά από αυτά τα λόγια δεν μπορούσα πια να μείνω ξαπλωμένη ήρεμα.
Σηκώθηκα απότομα στο κρεβάτι.
— Τι συμβαίνει εδώ?!
Ο άντρας έκανε πίσω τρομαγμένος.
Η πεθερά μου χλώμιασε.
— Εσύ… γιατί δεν κοιμάσαι;
— Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος?! Τι χρήματα είναι αυτά?!
Άρχισα να φωνάζω τόσο δυνατά, που μάλλον με άκουσαν ακόμα και οι γείτονες.
Η πεθερά μου προσπάθησε να πλησιάσει.
— Ηρέμησε, τα κατάλαβες όλα λάθος.
— Μην με πλησιάζετε!
Άρπαξα το τηλέφωνο από το κομοδίνο.
Ο άγνωστος άντρας κατευθύνθηκε αμέσως προς την πόρτα.
— Εγώ φεύγω. Δεν ανακατεύομαι σε αυτό.
— Σταθείτε! — φώναξα. — Καλώ την αστυνομία!
Η πεθερά μου προσπάθησε να μου αρπάξει το τηλέφωνο, αλλά την έσπρωξα και έτρεξα από την κρεβατοκάμαρα στον διάδρομο.
Τα χέρια μου έτρεμαν τόσο πολύ, που μετά βίας κατάφερα να σχηματίσω τον αριθμό.
Λίγα λεπτά αργότερα έφτασε η αστυνομία στο σπίτι.
Ο άντρας δεν πρόλαβε να φύγει. Οι αστυνομικοί τον συνέλαβαν ακριβώς κοντά στην εξώπορτα.
Και όταν τους είπα για το γάλα και τα χάπια, ένας από τους αστυνομικούς πήρε αμέσως το ποτήρι και το κουτάκι που η πεθερά μου δεν είχε προλάβει ακόμη να κρύψει.
Μέχρι σήμερα δεν ξέρω τι ακριβώς σκόπευε να κάνει εκείνο το βράδυ και γιατί χρειαζόταν αυτόν τον άντρα, αν και έχω τρομερές υποψίες.
Αλλά ένα πράγμα το κατάλαβα με απόλυτη βεβαιότητα.
Όλα τα προηγούμενα βράδια επίσης, όταν στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι μου με ένα ποτήρι γάλα και μου έλεγε γλυκά: «Πιες, θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς», δεν ήταν καθόλου ένδειξη φροντίδας.
