Στη 1:30 τη νύχτα, το τηλέφωνό μου άρχισε ξαφνικά να χτυπά πάνω στο κομοδίνο. Όταν απάντησα, ένας αστυνομικός με ενημέρωσε ότι ο σύζυγός μου είχε σκοτωθεί σε τροχαίο δυστύχημα. Μα πώς ήταν δυνατόν, αφού εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας μου κοιμόταν ήρεμα δίπλα μου; 😱
Στη 1:30 τη νύχτα, το τηλέφωνό μου άρχισε ξαφνικά να χτυπά πάνω στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι. Τρόμαξα, γιατί σχεδόν κανείς δεν με καλούσε ποτέ τέτοια ώρα. Δίπλα μου κοιμόταν ήρεμα ο σύζυγός μου, ο Mark. Ήταν ξαπλωμένος στο πλάι, σχεδόν κολλημένος πάνω μου, και δεν κουνήθηκε καθόλου παρά τον δυνατό ήχο του τηλεφώνου.
Πήρα το τηλέφωνο και είδα έναν άγνωστο αριθμό.
— Παρακαλώ;
— Μιλάω με την Anna Harris; — ρώτησε μια αντρική φωνή.
— Ναι.
— Εδώ αστυνομία. Λυπάμαι πολύ που πρέπει να σας το ανακοινώσω μέσα στη νύχτα, αλλά το αυτοκίνητο που είναι καταχωρημένο στο όνομα του συζύγου σας ενεπλάκη σε σοβαρό τροχαίο. Ο άντρας που βρισκόταν στο τιμόνι πέθανε επί τόπου.
Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινα εντελώς σιωπηλή.
Ύστερα γύρισα αργά το κεφάλι μου προς τον Mark.
Ήταν εκεί. Ζωντανός. Τα μάτια του ήταν κλειστά και το στήθος του ανέβαινε και κατέβαινε ήρεμα.
— Κάνετε λάθος, — είπα σιγανά. — Ο άντρας μου είναι ξαπλωμένος δίπλα μου αυτή τη στιγμή.
Στην άλλη άκρη της γραμμής ακολούθησε μια παράξενη παύση.
— Κυρία, σας παρακαλώ, μην τον ξυπνήσετε.
Με αυτά τα λόγια πάγωσα ολόκληρη.
— Τι;
— Σηκωθείτε από το κρεβάτι, βγείτε από το υπνοδωμάτιο και, αν μπορείτε, φύγετε από το διαμέρισμα. Μην πείτε στον άντρα που είναι δίπλα σας για τι πράγμα μιλάμε.
Ήμουν έτοιμη να σηκωθώ, όταν ο Mark ξαφνικά κουνήθηκε.
Άνοιξε τα μάτια του και με κοίταξε.
— Ποιος τηλεφωνεί;
Ένιωσα το στόμα μου να στεγνώνει.
— Λάθος αριθμός.
Ο Mark παρατήρησε το πρόσωπό μου για μερικά δευτερόλεπτα και μετά χαμογέλασε.
— Τότε ξάπλωσε πάλι.
Όμως μετά από αυτά τα λόγια δεν ξανάκλεισε τα μάτια του.
Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, δύο περιπολικά σταμάτησαν έξω από το σπίτι μας.
Ο Mark ντύθηκε ήρεμα και βγήκε μαζί μου. Έδειξε τα έγγραφά του, απάντησε στις ερωτήσεις και μάλιστα έδειχνε λίγο ενοχλημένος.
— Μάλλον έκλεψαν το αυτοκίνητο, — είπε. — Το είχα αφήσει το βράδυ στο υπόγειο γκαράζ.
Οι αστυνομικοί μας ζήτησαν να πάμε μαζί τους. Ήδη τα ξημερώματα βρεθήκαμε στο νεκροτομείο. Πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι βρίσκονταν τα προσωπικά αντικείμενα του άντρα που είχε σκοτωθεί στο δυστύχημα: ένα δερμάτινο πορτοφόλι, ένα ρολόι και μια βέρα.
Όταν είδα το ρολόι, τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Είχα χαρίσει στον Mark ακριβώς ένα τέτοιο ρολόι για την τέταρτη επέτειο του γάμου μας. Ύστερα πήρα τη βέρα. Στο εσωτερικό της ήταν χαραγμένα δύο γράμματα: A και M.
Τα αρχικά μου και τα αρχικά του συζύγου μου. Γύρισα απότομα.
Ο Mark στεκόταν πίσω μου, εντελώς ήρεμος.
— Κάποιος μπορεί να έκλεψε τα πράγματά μου, — είπε. — Ίσως μαζί με το αυτοκίνητο.
Το σώμα είχε υποστεί τόσο σοβαρές ζημιές από το δυστύχημα, που ήταν αδύνατο να αναγνωριστεί το πρόσωπο. Ένιωσα να αδιαθετώ.
Τότε ο Mark πλησίασε και μου έπιασε το χέρι.
— Anna, κοίταξέ με. Εγώ είμαι.
Άρχισε να μου λέει πράγματα που μόνο ο άντρας μου θα μπορούσε να ξέρει. Πώς είχαμε γνωριστεί στα γενέθλια μιας φίλης μου. Πώς στο πρώτο μας ραντεβού είχα χύσει κατά λάθος καφέ πάνω στο λευκό μου φόρεμα και είχα τρέξει στην τουαλέτα επειδή ντρεπόμουν.
Πώς μετά ο Mark μου είχε αγοράσει ένα σοκολατένιο γλυκό, παρόλο που του είχα πει πολλές φορές ότι δεν ήθελα κάτι γλυκό.
Πράγματι, δεν είχαμε πει ποτέ σε κανέναν αυτές τις λεπτομέρειες.
Ηρέμησα λίγο. Αλλά αυτό το παράξενο συναίσθημα δεν εξαφανίστηκε. Όταν επιστρέψαμε σπίτι, άρχισα να παρατηρώ μικρές λεπτομέρειες.
Ο Mark ήταν πάντα δεξιόχειρας. Σε οκτώ χρόνια γάμου δεν τον είχα δει ποτέ να κρατά μια κούπα με το αριστερό χέρι. Όμως εκείνο το πρωί έβαλε καφέ με το αριστερό. Μετά πήρε και το τηλέφωνό του με το ίδιο χέρι.
Είπα στον εαυτό μου ότι απλώς δεν είχα κοιμηθεί όλη τη νύχτα και άρχιζα να βλέπω παράξενα πράγματα εκεί όπου δεν υπήρχαν.
Στις 9:40 με κάλεσε ο ντετέκτιβ.
— Πήραμε το βίντεο από την κάμερα του υπόγειου γκαράζ σας, — είπε. — Το αυτοκίνητό σας βγήκε χθες στις 22:18.
— Άρα πράγματι το έκλεψαν.
— Κι εμείς αυτό σκεφτήκαμε στην αρχή.
Κοίταξα τον Mark. Στεκόταν δίπλα στο παράθυρο με την πλάτη γυρισμένη προς εμένα.
— Όμως μετά ελέγξαμε μια άλλη κάμερα, — συνέχισε ο ντετέκτιβ. — Την κάμερα δίπλα στο ασανσέρ.
Πάγωσα.
— Και;
Στην άλλη άκρη της γραμμής ακολούθησε ξανά μια σύντομη παύση. Και μετά άκουσα κάτι πραγματικά τρομακτικό 😨😳 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Πέντε λεπτά πριν βγει το αυτοκίνητο από το γκαράζ, ο σύζυγός σας κατέβηκε εκεί μόνος του.
Δεν απάντησα.
— Και αυτό δεν είναι καν το πιο παράξενο, κυρία Harris.
Ο Mark γύρισε αργά το κεφάλι του προς το μέρος μου.
— Η κάμερα δείχνει καθαρά το πρόσωπό του. Μπήκε στο αυτοκίνητό σας και έφυγε μόνος του.
Ένιωσα το τηλέφωνο να αρχίζει να γλιστρά από το χέρι μου.
Γιατί και ο άντρας δίπλα στο παράθυρο είχε ακούσει αυτά τα λόγια.
Και για πρώτη φορά όλη εκείνη τη νύχτα, η ήρεμη έκφρασή του εξαφανίστηκε.
Με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και είπε πολύ σιγανά:
— Anna, κλείσε το τηλέφωνο.
Πλησίασε περισσότερο και μου είπε ήρεμα ότι ο άνθρωπος μέσα στο κατεστραμμένο αυτοκίνητο ήταν πράγματι ο Mark, αλλά όχι ο Mark που εγώ γνώριζα. Αποδείχθηκε ότι ο σύζυγός μου είχε έναν δίδυμο αδελφό, την ύπαρξη του οποίου μου έκρυβε και τα οκτώ χρόνια του γάμου μας.
Ο πραγματικός Mark σκοτώθηκε στο δυστύχημα, ενώ ο άντρας που είχε περάσει όλη τη νύχτα ξαπλωμένος δίπλα μου ήταν ο αδελφός του. Το πιο τρομακτικό ήταν ότι ήξερε πάρα πολλά για εμένα, επειδή ο Mark τού περιέγραφε για χρόνια κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας.
