Ο γιος μου δεν σταματούσε να κλαίει σχεδόν δύο ώρες, παρόλο που τον είχα ταΐσει, του είχα αλλάξει την πάνα, τον είχα κρατήσει στην αγκαλιά μου, είχα προσπαθήσει να τον κοιμίσω και πλέον δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Όταν όμως τελικά του έβγαλα όλα τα ρούχα, είδα κάτι που κυριολεκτικά μου πάγωσε τα χέρια 😨
Εκείνο το βράδυ όλα ξεκίνησαν εντελώς φυσιολογικά.
Ο γιος μου ήταν οκτώ μηνών. Συνήθως, πριν κοιμηθεί, τον τάιζα, τον κρατούσα λίγο στην αγκαλιά μου, μετά τον έβαζα στην κούνια του και μέσα σε λίγα λεπτά ηρεμούσε.
Όμως εκείνη τη μέρα όλα ήταν διαφορετικά. Στην αρχή απλώς άρχισε να γκρινιάζει. Νόμιζα ότι ήταν κουρασμένος, επειδή κατά τη διάρκεια της ημέρας σχεδόν δεν είχε κοιμηθεί.
Τον πήρα στην αγκαλιά μου, τον έσφιξα πάνω μου και άρχισα να περπατώ αργά μέσα στο δωμάτιο.
— Όλα είναι καλά, η μαμά είναι εδώ, — του έλεγα σιγανά.
Συνήθως η φωνή μου τον βοηθούσε σχεδόν αμέσως, όμως το μωρό συνέχιζε να κλαίει. Μετά από λίγα λεπτά το κλάμα έγινε ακόμη πιο έντονο.
Έλεγξα την πάνα — ήταν καθαρή. Του πρόσφερα γάλα — ήπιε μερικές γουλιές και γύρισε το κεφάλι. Άγγιξα το μέτωπό του — δεν είχε πυρετό. Κοίταξα την κοιλίτσα του και του έκανα μασάζ, πιστεύοντας ότι ίσως τον ενοχλούσαν αέρια.
Τίποτα δεν βοηθούσε. Για λίγο ηρεμούσε, αλλά μετά από μερικά δευτερόλεπτα άρχιζε ξανά να ουρλιάζει.
Είχα ήδη αρχίσει να αγχώνομαι.
Το πιο τρομακτικό σε τέτοιες στιγμές είναι ότι ένα τόσο μικρό παιδί δεν μπορεί να σου πει ακριβώς πού πονάει. Το κοιτάζεις και απλώς περνούν από το μυαλό σου δεκάδες πιθανές αιτίες.
Μήπως η κοιλιά; Τα δόντια; Η κούραση; Ζεσταίνεται; Κρυώνει;
Τον έγδυσα ακόμη και τελείως, αφήνοντάς του μόνο το μπλουζάκι και την πάνα, για να ελέγξω το δέρμα του.
Στην πλάτη δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε στην κοιλιά. Τα χέρια του έμοιαζαν φυσιολογικά. Ύστερα τον έντυσα ξανά.
Πέρασε σχεδόν άλλη μία ώρα. Ο γιος μου είχε ήδη βραχνιάσει από το κλάμα και εγώ ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα μαζί του.
Κάποια στιγμή τον έβαλα στο κρεβάτι και αποφάσισα να ελέγξω τα πάντα ξανά από την αρχή, κυριολεκτικά κάθε εκατοστό του σώματός του.
Και όταν τελικά του έβγαλα τις κάλτσες, πάγωσα κυριολεκτικά από τον τρόμο. Τώρα μοιράζομαι την ιστορία μου, ώστε και άλλοι γονείς να ξέρουν ότι μερικές φορές μπορεί να συμβεί και ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ 😰😢 Τη συνέχεια της ιστορίας μου την έγραψα στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Και τότε πρόσεξα κάτι παράξενο.
Το ένα ποδαράκι έμοιαζε λίγο πιο πρησμένο από το άλλο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς ιδέα μου.
Άγγιξα προσεκτικά το πατουσάκι του και το μωρό άρχισε αμέσως να κλαίει ακόμη πιο δυνατά. Τότε ήταν που για πρώτη φορά κοίταξα προσεκτικά το πόδι του.
Του έβγαλα γρήγορα την κάλτσα και πάγωσα. Ένα από τα δαχτυλάκια του ποδιού του ήταν κόκκινο και πολύ πρησμένο.
Γύρω του είχε τυλιχτεί σχεδόν αόρατα μια λεπτή, μακριά τρίχα. Μια δική μου τρίχα.
Είχε σφίξει τόσο πολύ που είχε κυριολεκτικά χωθεί μέσα στο ευαίσθητο δέρμα του μωρού. Η τρίχα ήταν τόσο λεπτή που στην αρχή δεν μπορούσα καν να καταλάβω τι ακριβώς έβλεπα. Σχεδόν χανόταν πάνω στο δέρμα.
Ένιωσα τρομερές ενοχές. Είχα ελέγξει τον γιο μου πολλές φορές, τον είχα γδύσει, είχα αγγίξει την κοιλιά του, είχα κοιτάξει τα χέρια του, αλλά για κάποιον λόγο δεν είχα καν σκεφτεί να του βγάλω τις κάλτσες.
Μου φαίνονταν μαλακές και πίστευα ότι δεν θα μπορούσαν με κανέναν τρόπο να του προκαλέσουν πόνο.
Προσπάθησα προσεκτικά να αφαιρέσω την τρίχα, αλλά ήταν πολύ σφιχτή. Φοβήθηκα μήπως κάνω τα πράγματα χειρότερα, γι’ αυτό φώναξα αμέσως τον άντρα μου και μαζί καταφέραμε να ελευθερώσουμε προσεκτικά το δαχτυλάκι.
Μετά από λίγο ο γιος μου άρχισε να ηρεμεί.
Ακόμα αναφιλητά έκλαιγε, αλλά εκείνο το τρομερό ασταμάτητο κλάμα είχε σταματήσει.
Καθόμουν δίπλα του και κοιτούσα το μικρό πρησμένο ποδαράκι του, χωρίς να μπορώ να πιστέψω ότι η αιτία δύο ωρών ταλαιπωρίας ήταν μια απλή τρίχα.
Αργότερα έμαθα ότι αυτό πράγματι μπορεί να συμβεί στα μωρά. Μια τρίχα μπορεί κατά λάθος να μπει μέσα σε μια κάλτσα ή σε κάποιο ρούχο, να τυλιχτεί γύρω από ένα δαχτυλάκι και σταδιακά να σφίγγει όλο και περισσότερο.
