Καμία νοσοκόμα δεν ήθελε να φροντίσει τον αρχηγό της μαφίας που ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο: δεν επέτρεπε ούτε καν να τον βοηθήσουν να πλυθεί και έδιωχνε τους πάντες από το σπίτι. Όμως μια μέρα εμφανίστηκε μια νέα φροντίστρια και έκανε κάτι που άφησε τον επικίνδυνο άντρα για πρώτη φορά εντελώς σοκαρισμένο 😱
— Σου είπα να μη με αγγίζεις!
Ο βαρύς μεταλλικός δίσκος έπεσε στο πάτωμα με εκκωφαντικό θόρυβο.
Η νοσοκόμα τινάχτηκε και απομακρύνθηκε γρήγορα από το αναπηρικό αμαξίδιο.
— Μα ο γιατρός είπε ότι πρέπει να κάνετε μπάνιο. Από την επέμβαση έχουν ήδη περάσει…
— Δε με νοιάζει καθόλου τι είπε ο γιατρός. Έξω!
Η γυναίκα δεν αντέτεινε τίποτα. Άρπαξε την τσάντα της και έφυγε σχεδόν τρέχοντας από την τεράστια έπαυλη.
Ήταν ήδη η έκτη νοσοκόμα μέσα σε δύο εβδομάδες.
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού λεγόταν Μάρκο Βιτάλε. Μόλις λίγους μήνες πριν, και μόνο το όνομά του έκανε τους ανθρώπους να χαμηλώνουν τη φωνή τους. Είχε υπό τον έλεγχό του δεκάδες μαγαζιά στην πόλη, μετακινούνταν μόνο με σωματοφύλακες και είχε συνηθίσει κάθε εντολή του να εκτελείται αμέσως.
Αλλά μια νύχτα άλλαξε τα πάντα.
Το αυτοκίνητο του Μάρκο δέχτηκε πυρά σε έναν επαρχιακό δρόμο. Ο οδηγός σκοτώθηκε ακαριαία, όμως οι γιατροί κατάφεραν να σώσουν τον ίδιο. Μία από τις σφαίρες είχε τραυματίσει τη σπονδυλική του στήλη.
Ο Μάρκο επέζησε, όμως πλέον σχεδόν δεν αισθανόταν τα πόδια του.
Οι γιατροί μιλούσαν με προσοχή για αποκατάσταση και δεν έδιναν ακριβείς προβλέψεις. Ίσως με τον καιρό να μπορούσε να σταθεί όρθιος με τη βοήθεια κάποιου. Ίσως και όχι.
Για έναν άνθρωπο που σε όλη του τη ζωή είχε συνηθίσει να ελέγχει τους άλλους, η εξάρτηση από ξένα χέρια ήταν πιο τρομακτική κι από τον ίδιο τον πόνο.
Ο Μάρκο μισούσε ιδιαίτερα τις στιγμές που χρειαζόταν βοήθεια για συνηθισμένα πράγματα.
Αρνιόταν τα μασάζ, διέκοπτε τις θεραπείες και κάποτε πέταξε ακόμη και τα φάρμακα στον τοίχο.
Όμως το χειρότερο ήταν το μπάνιο. Ο Μάρκο δεν επέτρεπε κατηγορηματικά σε κανέναν να τον βοηθήσει να πλυθεί.
Κάθε νέα νοσοκόμα λάμβανε την ίδια προειδοποίηση από τον γιατρό: μετά την επέμβαση, το δέρμα του έπρεπε να παρακολουθείται προσεκτικά, διαφορετικά θα μπορούσαν να εμφανιστούν σοβαρές επιπλοκές.
Αλλά μόλις κάποιος πλησίαζε το αναπηρικό αμαξίδιο δίπλα στο μπάνιο, ο Μάρκο μετατρεπόταν σε εντελώς διαφορετικό άνθρωπο.
Φώναζε, έβριζε και καλούσε την ασφάλεια.
Στο τέλος, ακόμη και το ιδιωτικό γραφείο, στο οποίο η οικογένεια πλήρωνε τεράστια ποσά, αρνήθηκε να στείλει νέο προσωπικό.
Τότε ο γιατρός βρήκε μια κοπέλα που λεγόταν Άννα.
Είχε εργαστεί αρκετά χρόνια σε κέντρο αποκατάστασης με ασθενείς μετά από σοβαρούς τραυματισμούς. Την είχαν προειδοποιήσει εκ των προτέρων για το ποιος ήταν ο Μάρκο και γιατί οι προηγούμενες νοσοκόμες είχαν φύγει.
Η Άννα δέχτηκε με έναν μόνο όρο:
— Αν με προσβάλει, οι φύλακες δεν θα επέμβουν. Διαφορετικά, δεν θα μπορέσω να δουλέψω.
Την επόμενη μέρα έφτασε στην έπαυλη.
Όταν η Άννα μπήκε για πρώτη φορά στο μπάνιο, ο Μάρκο καθόταν ήδη δίπλα σε μια τεράστια λευκή μπανιέρα.
Στα γόνατά του βρισκόταν μια πετσέτα και στην πόρτα, όπως πάντα, στεκόταν ένας σωματοφύλακας.
Ο Μάρκο κοίταξε τη νέα νοσοκόμα και χαμογέλασε ειρωνικά.
— Άλλη μία;
— Έτσι φαίνεται.
— Σου είπαν πόσο άντεξαν εδώ οι προκάτοχοί σου;
— Μου είπαν.
— Τότε μπορείς να πάρεις αμέσως τα χρήματα για την πρώτη μέρα και να φύγεις.
Η Άννα δεν απάντησε. Όμως λίγο αργότερα έκανε κάτι που άφησε τον πιο επικίνδυνο άντρα εντελώς σοκαρισμένο 😳😱 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Έλεγξε τη θερμοκρασία του νερού και ετοίμασε καθαρές πετσέτες. Ο Μάρκο ένιωσε αμέσως ένταση.
— Τι κάνεις;
— Ετοιμάζω το μπάνιο.
— Δε θα πλυθώ.
— Εντάξει.
Η απάντηση ήταν τόσο απροσδόκητη που ο άντρας σώπασε. Η Άννα έκλεισε το νερό.
— Τότε σήμερα δεν θα κάνουμε μπάνιο.
Ο Μάρκο την κοίταξε καχύποπτα. Προφανώς περίμενε καβγά.
Αλλά η κοπέλα απλώς μάζεψε τις πετσέτες και βγήκε έξω.
Την επόμενη μέρα συνέβη το ίδιο.
Και την τρίτη μέρα ο Μάρκο αποφάσισε να τη δοκιμάσει.
— Γέμισε τη μπανιέρα.
Η Άννα άρχισε σιωπηλά να τη γεμίζει.
Όταν όλα ήταν έτοιμα, ο άντρας έδειξε την πόρτα.
— Τώρα φύγε.
— Εντάξει.
Έκλεισε ξανά το νερό.
— Περίμενε.
Η Άννα γύρισε.
— Και πώς θα μπω εκεί μέσα;
— Με κανέναν τρόπο.
Ο Μάρκο συνοφρυώθηκε.
— Τι σημαίνει «με κανέναν τρόπο»;
— Μου απαγορεύσατε να σας αγγίξω. Εκτελώ την εντολή σας.
Ο σωματοφύλακας στην πόρτα χαμήλωσε σχεδόν ανεπαίσθητα το κεφάλι του, κρύβοντας ένα χαμόγελο.
Ο Μάρκο τού έριξε ένα τέτοιο βλέμμα, που ο άντρας σοβάρεψε αμέσως.
— Νομίζεις ότι είσαι πολύ έξυπνη;
— Όχι. Απλώς είστε ενήλικος άνθρωπος. Δεν πρόκειται να σας βγάλω με τη βία τα ρούχα και να σας μεταφέρω στη μπανιέρα.
Μετά από αυτά τα λόγια, ο Μάρκο σώπασε ξαφνικά.
Η Άννα πλησίασε περισσότερο.
— Αλλά αν μου ζητήσετε βοήθεια, θα σας βοηθήσω.
Το πρόσωπο του άντρα άλλαξε.
— Δεν ζητάω ποτέ τίποτα από κανέναν.
— Το πρόσεξα.
— Έξω.
Η Άννα έφυγε. Όμως αυτή τη φορά ο Μάρκο δεν φώναξε. Το βράδυ, ο γιατρός είπε στην κοπέλα κάτι που οι προηγούμενες νοσοκόμες δεν γνώριζαν.
Μετά τον τραυματισμό του, ο Μάρκο πέρασε αρκετές εβδομάδες στο νοσοκομείο σχεδόν αναίσθητος. Άγνωστοι άνθρωποι έκαναν τα πάντα για εκείνον. Όταν συνήλθε και κατάλαβε ότι δεν μπορούσε ούτε να σηκωθεί μόνος του από το κρεβάτι, ένιωσε αβοήθητος για πρώτη φορά στη ζωή του.
Ακριβώς μετά από αυτό άρχισε να αρνείται κάθε βοήθεια.
Η Άννα κατάλαβε: δεν επρόκειτο καθόλου για κακό χαρακτήρα. Ο Μάρκο δεν φοβόταν το μπάνιο. Φοβόταν μήπως κάποιος τον δει αδύναμο.
Την επόμενη μέρα ενήργησε εντελώς διαφορετικά.
Όταν ήρθε η ώρα για την προσωπική υγιεινή, η Άννα έφερε στο μπάνιο μια ειδική σανίδα μεταφοράς, μια χειρολαβή στήριξης και μερικά βοηθήματα από το κέντρο αποκατάστασης.
Ο Μάρκο ρώτησε αμέσως:
— Τι είναι όλα αυτά;
— Σήμερα δεν θα σας πλύνω εγώ.
— Τότε γιατί τα έφερες όλα αυτά;
— Θα τα κάνετε όλα μόνος σας.
Ο άντρας γέλασε.
— Με κοροϊδεύεις; Δεν μπορώ ούτε να σταθώ όρθιος.
— Και δεν χρειάζεται να σταθείτε όρθιος.
Η Άννα έβαλε το αμαξίδιο δίπλα στη μπανιέρα και άρχισε να εξηγεί πώς ένας άνθρωπος με περιορισμένη κινητικότητα μπορούσε να μετακινηθεί μόνος του, με ελάχιστη υποστήριξη.
Ο Μάρκο απέτυχε στην πρώτη προσπάθεια. Θύμωσε. Απέτυχε και στη δεύτερη. Στην τρίτη, το χέρι του γλίστρησε από τη χειρολαβή. Ο σωματοφύλακας έκανε αμέσως ένα βήμα μπροστά, αλλά η Άννα σήκωσε την παλάμη της.
— Δεν χρειάζεται.
Ο Μάρκο ανέπνεε βαριά.
— Φτάνει. Πάρε τα όλα από εδώ.
Αλλά για πρώτη φορά η κοπέλα δεν υπάκουσε.
— Άλλη μία φορά.
— Είπα φτάνει!
— Κι εγώ άκουσα ότι ο Μάρκο Βιτάλε δεν τα παρατά ποτέ μετά από τρεις προσπάθειες.
Ο άντρας σήκωσε αργά τα μάτια του προς εκείνη. Η Άννα είχε ήδη αποφασίσει ότι θα την έδιωχναν κι εκείνη. Όμως ο Μάρκο έπιασε απρόσμενα τη χειρολαβή.
— Φέρε το αμαξίδιο πιο κοντά.
Λίγα λεπτά αργότερα, τα κατάφερε.
Για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του, μετακινήθηκε μόνος του από το αναπηρικό αμαξίδιο σε ένα ειδικό κάθισμα δίπλα στη μπανιέρα. Ο Μάρκο πάγωσε. Κοίταζε τα ίδια του τα χέρια σαν να είχε συμβεί ένα θαύμα. Η Άννα τοποθέτησε ήρεμα μια πετσέτα δίπλα του.
— Από εδώ και πέρα θα τα καταφέρετε χωρίς εμένα.
Και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.
— Άννα.
Εκείνη σταμάτησε.
— Τι;
Ο Μάρκο έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα, σαν τα επόμενα λόγια να του κόστιζαν περισσότερο από ολόκληρη την προπόνηση.
— Μείνε κοντά στην πόρτα. Σε περίπτωση που… χρειαστώ βοήθεια.
Ήταν το πρώτο αίτημα που είχε διατυπώσει εδώ και πολλούς μήνες. Τις επόμενες μέρες, το μπάνιο μετατράπηκε στον χώρο της καθημερινής του προπόνησης.
Ο Μάρκο εξακολουθούσε να εκνευρίζεται. Μερικές φορές έβριζε. Αρκετές φορές ζητούσε να σταματήσουν οι ασκήσεις.
Αλλά η Άννα δεν έκανε ποτέ ξανά για εκείνον αυτό που μπορούσε να προσπαθήσει να κάνει μόνος του.
Σιγά σιγά, ο άντρας έμαθε να μετακινείται, να φορά το πάνω μέρος των ρούχων του και να χρησιμοποιεί μόνος του ορισμένα βοηθήματα.
Άλλαξε και η στάση του απέναντι στο προσωπικό.
Παρέμεινε αυστηρός, αλλά δεν ταπείνωνε πια κανέναν.
