Κάθε βράδυ ο σύζυγός μου περίμενε μέχρι να αποκοιμηθώ και μετά σηκωνόταν αθόρυβα και πήγαινε στο δωμάτιο της 8χρονης κόρης μου. Στην αρχή πίστευα τις εξηγήσεις του, αλλά μια μέρα έκρυψα εκεί μια κάμερα και, όταν είδα τι συνέβαινε δίπλα στο κρεβάτι της μετά τα μεσάνυχτα, τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν από τον τρόμο 😲😱
Μετά το διαζύγιό μου από τον πρώτο μου σύζυγο, εγώ και η κόρη μου, η Σοφία, ζήσαμε μόνες μας για αρκετά χρόνια. Το διαζύγιο ήταν δύσκολο και περισσότερο απ’ όλα ανησυχούσα για το παιδί μου, γι’ αυτό για πολύ καιρό δεν σκεφτόμουν καν μια νέα σχέση.
Ύστερα γνώρισα τον Ντάνιελ. Ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερός μου, εργαζόταν ως μηχανικός και έδινε την εντύπωση ενός πολύ ήρεμου και αξιόπιστου ανθρώπου. Το σημαντικότερο ήταν ότι ποτέ δεν προσπάθησε να αντικαταστήσει τον πατέρα της Σοφίας και δεν την ανάγκασε να τον αποκαλεί μπαμπά.
Μάλλον γι’ αυτό ακριβώς η κόρη μου δέθηκε γρήγορα μαζί του.
Δύο χρόνια αργότερα παντρευτήκαμε και για κάποιο διάστημα μου φαινόταν ότι επιτέλους όλα είχαν μπει σε τάξη. Σύντομα όμως η Σοφία άρχισε να έχει περίεργα προβλήματα με τον ύπνο.
Μπορούσε να ξυπνήσει μέσα στη νύχτα και να τρέξει σε μένα λέγοντας ότι κάποιος περπατούσε δίπλα στο κρεβάτι της. Μερικές φορές την έβρισκα καθισμένη στο πάτωμα κοντά στην πόρτα. Αρκετές φορές μάλιστα ξυπνούσε στον διάδρομο και δεν θυμόταν καθόλου πώς είχε βρεθεί εκεί.
Νόμιζα ότι επρόκειτο απλώς για συνηθισμένους παιδικούς φόβους ή υπνοβασία.
Όμως πριν από περίπου έναν μήνα παρατήρησα κάτι ακόμη παράξενο.
Σχεδόν κάθε βράδυ ο Ντάνιελ σηκωνόταν από το κρεβάτι μας γύρω στη μία ή στις δύο τη νύχτα.
Την πρώτη φορά τον ρώτησα πού πήγαινε και ο σύζυγός μου απάντησε ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί και ήθελε να καθίσει λίγο στο σαλόνι. Μια άλλη φορά είπε ότι πήγαινε να πιει νερό.
Δεν έβλεπα τίποτα ύποπτο σε αυτό, μέχρι που ένα βράδυ ξύπνησα γύρω στις τρεις και διαπίστωσα ότι πάλι δεν ήταν δίπλα μου.
Κατέβηκα κάτω, αλλά στο σαλόνι δεν υπήρχε κανείς. Η κουζίνα ήταν επίσης άδεια. Καθώς επέστρεφα στην κρεβατοκάμαρα, άκουσα μια χαμηλή φωνή από το δωμάτιο της Σοφίας.
Η πόρτα ήταν ελαφρώς ανοιχτή.
Κοίταξα προσεκτικά μέσα και είδα τον Ντάνιελ δίπλα στο κρεβάτι της. Η Σοφία κοιμόταν, ενώ εκείνος καθόταν δίπλα της και της κρατούσε το χέρι.
— Τι κάνεις εδώ; — ρώτησα.
Ο σύζυγός μου προφανώς δεν περίμενε να με δει.
— Ξύπνησε πάλι και έκλαιγε. Την άκουσα και ήρθα να την ηρεμήσω.
Η εξήγηση φαινόταν απολύτως φυσιολογική, όμως κάτι άλλο με προβλημάτισε. Αν η Σοφία ξυπνούσε πράγματι σχεδόν κάθε βράδυ, γιατί εκείνος δεν μου το είχε αναφέρει ούτε μία φορά το πρωί;
Την επόμενη μέρα ρώτησα την κόρη μου:
— Σοφία, ο Ντάνιελ έρχεται συχνά σε σένα τη νύχτα;
Έμεινε σιωπηλή για μερικά δευτερόλεπτα και μετά είπε:
— Σχεδόν πάντα.
Μετά από αυτά τα λόγια άρχισα να νιώθω πραγματικά άβολα.
Δεν ήθελα να κατηγορήσω τον σύζυγό μου χωρίς αποδείξεις, γι’ αυτό εκείνο το βράδυ τοποθέτησα μια μικρή κάμερα στο ράφι με τα βιβλία, έτσι ώστε να φαίνεται το κρεβάτι και το μεγαλύτερο μέρος του δωματίου.
Για τρεις νύχτες δεν συνέβη τίποτα ασυνήθιστο.
Την τέταρτη νύχτα άνοιξα την καταγραφή και κυριολεκτικά πάγωσα μπροστά στην οθόνη. Ποτέ δεν περίμενα κάτι τέτοιο από τον άνθρωπο που αγαπούσα 😨😱 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Γύρω στις 02:17 η πόρτα του δωματίου άνοιξε αργά.
Όμως ο Ντάνιελ δεν μπήκε μέσα.
Πρώτα σηκώθηκε από το κρεβάτι η ίδια η Σοφία.
Τα μάτια της ήταν ανοιχτά, αλλά κινούνταν σαν να κοιμόταν. Το κορίτσι πλησίασε την ντουλάπα, έβγαλε ένα παλιό κουτί από το κάτω συρτάρι και κάθισε στο πάτωμα.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μπήκε στο δωμάτιο ο Ντάνιελ.
Πλησίασε αμέσως τη Σοφία, της πήρε το κουτί και προσπάθησε να την ξαναβάλει στο κρεβάτι.
Όμως η κόρη μου ξαφνικά τον έπιασε από το χέρι και είπε σιγανά:
— Με φώναξε πάλι.
Παρακολούθησα αυτή τη στιγμή αρκετές φορές, επειδή δεν καταλάβαινα για ποια μιλούσε. Ύστερα η Σοφία έδειξε με το δάχτυλο την ντουλάπα.
Ο Ντάνιελ άνοιξε το κουτί, έβγαλε από μέσα μια παλιά φωτογραφία και την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα, πριν τη βάλει γρήγορα ξανά στη θέση της.
Το πρωί περίμενα μέχρι να φύγει η Σοφία για το σχολείο, έβαλα το λάπτοπ μπροστά στον σύζυγό μου και έπαιξα την καταγραφή.
— Τώρα θα μου τα πεις όλα.
Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα και μετά έφερε εκείνο το κουτί.
Μέσα βρίσκονταν πράγματα της μητέρας μου, η οποία είχε πεθάνει όταν η Σοφία ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Μετά τον θάνατό της είχα βάλει το κουτί στην άκρη και με τον καιρό το είχα ξεχάσει εντελώς.
Όμως λίγες εβδομάδες νωρίτερα η Σοφία το είχε βρει κατά λάθος.
Ο Ντάνιελ παραδέχτηκε ότι η κόρη μου είχε αρχίσει να ξυπνάει τη νύχτα, να βγάζει τη φωτογραφία της γιαγιάς της και να της μιλάει. Μερικές φορές το έκανε ενώ κοιμόταν και μετά δεν θυμόταν τίποτα.
Αρκετές φορές είχε θελήσει να μου το πει, αλλά η Σοφία τού είχε ζητήσει να μην το κάνει.
— Είπε ότι θα αρχίσεις να κλαις αν το μάθεις — εξήγησε ο σύζυγός μου.
Και ακριβώς αυτό το σημείο με εξόργισε περισσότερο απ’ όλα.
Όχι επειδή ο Ντάνιελ είχε κάνει κάτι κακό στην κόρη μου, αλλά επειδή ένας ενήλικας είχε συμφωνήσει να κρατήσει κρυφό από μένα κάτι που σχετιζόταν με τη νυχτερινή συμπεριφορά της.
Την ίδια μέρα πήγαμε τη Σοφία στον γιατρό και αργότερα απευθυνθήκαμε σε έναν ειδικό στον παιδικό ύπνο. Μετά από αρκετές συζητήσεις διαπιστώθηκε ότι η κόρη μου είχε βιώσει πολύ δύσκολα τον θάνατο της γιαγιάς της, παρόλο που σχεδόν ποτέ δεν μιλούσε γι’ αυτό, και ότι τα νυχτερινά επεισόδια είχαν ενταθεί αφού βρήκε τα πράγματά της.
