Παντρεύτηκα την αδελφή του καλύτερού μου φίλου, όμως την πρώτη νύχτα του γάμου μας μου ζήτησε να σβήσω όλα τα φώτα στο δωμάτιο και δεν με άφησε ούτε καν να ανοίξω το φερμουάρ του νυφικού της. Όταν όμως τελικά έβγαλε το φόρεμα, έμεινα τρομοκρατημένος από αυτό που είδα… 😲
Από παιδί ήμουν ερωτευμένος με την αδελφή του καλύτερού μου φίλου. Ενώ τα άλλα αγόρια έτρεχαν πίσω από διάφορα κορίτσια, εγώ κοιτούσα πάντα μόνο εκείνη. Ήταν καλή, ήρεμη και πολύ όμορφη, κι εγώ, για κάποιον λόγο, ήμουν βέβαιος ότι μια μέρα θα γινόταν γυναίκα μου. Τότε αυτό έμοιαζε με παιδικό όνειρο, όμως κάθε χρόνο τα αισθήματά μου γίνονταν όλο και πιο δυνατά.
Όταν μεγαλώσαμε, της εξομολογήθηκα επιτέλους την αγάπη μου. Προς μεγάλη μου χαρά, αποδείχθηκε ότι κι εκείνη ένιωθε εδώ και καιρό το ίδιο για μένα. Λίγους μήνες αργότερα της έκανα πρόταση γάμου και δέχτηκε αμέσως.
Μόνο ένας άνθρωπος δεν συμμεριζόταν καθόλου τη χαρά μας.
Ο αδελφός της, ο καλύτερός μου φίλος.
Όταν έμαθε ότι αποφασίσαμε να παντρευτούμε, άλλαξε απότομα. Δεν αστειευόταν πια μαζί μου, ήταν συνεχώς αγχωμένος και μου είπε αρκετές φορές ξεκάθαρα ότι θα ήταν καλύτερα να μη βιαστούμε με τον γάμο.
— Είσαι σίγουρος ότι το θέλεις αυτό; — με ρώτησε μια μέρα.
— Φυσικά. Την αγαπώ.
Έμεινε για πολλή ώρα σιωπηλός και ύστερα αναστέναξε βαριά.
— Απλώς… αν ήξερες τα πάντα, ίσως να άλλαζες γνώμη.
Δεν καταλάβαινα για τι πράγμα μιλούσε. Μου φαινόταν πως απλώς δεν ήθελε να δει την αδελφή του να παντρεύεται. Πολλοί αδελφοί συμπεριφέρονται έτσι, γι’ αυτό δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στα λόγια του.
Την ημέρα του γάμου έδειχνε ακόμη πιο σκοτεινός. Ενώ οι καλεσμένοι διασκέδαζαν, εκείνος σχεδόν δεν μιλούσε σε κανέναν και κοιτούσε συνεχώς την αδελφή του σαν να ανησυχούσε πάρα πολύ.
Πριν φύγουμε, με πλησίασε.
— Μη φοβηθείς.
Ήταν παράξενα λόγια, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν τον ρώτησα τίποτα περισσότερο.
Αργά το βράδυ ανεβήκαμε στο δωμάτιο των νεόνυμφων. Έκλεισα την πόρτα, χαμογέλασα και πήγα να ανάψω τα πορτατίφ δίπλα στο κρεβάτι για να γίνει πιο ζεστή η ατμόσφαιρα.
Όμως η γυναίκα μου με σταμάτησε ξαφνικά.
— Όχι. Σβήσε όλα τα φώτα.
— Γιατί; Έτσι κι αλλιώς είναι σχεδόν σκοτεινά.
Με κοίταξε με φοβισμένα μάτια.
— Σε παρακαλώ. Όλα.
Προσπάθησα να αστειευτώ.
— Ντρέπεσαι;
Όμως ξαφνικά σοβάρεψε πολύ.
— Αν δεν σβήσεις το φως, θα πάω σε άλλο δωμάτιο.
Παραξενεύτηκα με την αντίδρασή της, αλλά παρ’ όλα αυτά έκανα αυτό που μου ζήτησε. Το δωμάτιο βυθίστηκε σχεδόν στο απόλυτο σκοτάδι.
Γύρισε αργά την πλάτη της προς το μέρος μου και προσπάθησε μόνη της να ανοίξει το μακρύ φερμουάρ του νυφικού της. Προφανώς δυσκολευόταν, γιατί τα δάχτυλά της δεν μπορούσαν να το φτάσουν.
Πλησίασα.
— Άφησέ με να σε βοηθήσω.
Μόλις όμως άγγιξα το φερμουάρ, πετάχτηκε απότομα μακριά.
— Όχι!
Σχεδόν ούρλιαξε, καλύπτοντας την πλάτη της με τα χέρια.
Τα έχασα.
— Τι συμβαίνει;
Δεν απάντησε.
— Με τρομάζεις.
Συνέχισε να σωπαίνει.
— Τι μου κρύβεις;
Μόνο τότε μου επέτρεψε να ανοίξω το φερμουάρ του νυφικού της. Όταν το ύφασμα γλίστρησε αργά από τους ώμους της, είδα κάτι που με άφησε εντελώς άφωνο. 😳 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ύστερα από αυτά τα λόγια κατέβασε αργά το κεφάλι. Μου φάνηκε ότι ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα τη χαμηλή φωνή της.
— Αν μετά από αυτό θελήσεις να φύγεις… θα το καταλάβω.
Απομάκρυνε αργά τα χέρια της.
— Άνοιξε το φόρεμα.
Τα δάχτυλά μου έτρεμαν καθώς άνοιγα το φερμουάρ.
Όταν το ύφασμα κατέβηκε από τους ώμους της, πάγωσα.
Ολόκληρη η πλάτη της ήταν καλυμμένη με παλιές ουλές από εγκαύματα. Σχεδόν δεν υπήρχε ούτε ένα σημείο του δέρματός της χωρίς βαθιά σημάδια. Ήταν φανερό ότι εκείνα τα τραύματα είχαν δημιουργηθεί πολλά χρόνια πριν.
Για μερικά δευτερόλεπτα δεν μπορούσα να πω ούτε λέξη.
Εκείνη άρχισε να κλαίει σιγανά.
— Τώρα καταλαβαίνεις γιατί ο αδελφός μου ήταν αντίθετος με τον γάμο μας…
Τη ρώτησα προσεκτικά:
— Τι σου συνέβη;
Έμεινε για πολλή ώρα σιωπηλή και ύστερα άρχισε να διηγείται.
Όταν ήταν μόλις δέκα χρονών, ξέσπασε τη νύχτα φωτιά στο σπίτι τους. Το παιδικό δωμάτιο τυλίχτηκε στις φλόγες και ο μικρότερος αδελφός της δεν μπορούσε να βγει έξω. Εκείνη δεν έφυγε. Αντίθετα, όρμησε ξανά μέσα στη φωτιά για να τον σώσει. Κατάφερε να τον σπρώξει έξω από το παράθυρο, αλλά η ίδια υπέστη πολύ σοβαρά εγκαύματα. Οι γιατροί πάλευαν επί μήνες για να της σώσουν τη ζωή και στη συνέχεια χρειάστηκε να υποβληθεί σε δεκάδες επεμβάσεις.
— Ο αδελφός μου πάντα πίστευε ότι αυτό συνέβη εξαιτίας του — είπε μέσα στα δάκρυά της. — Ένιωθε ένοχος σε όλη του τη ζωή. Γι’ αυτό φοβόταν πως, όταν θα έβλεπες τις ουλές μου, δεν θα ήθελες πια να είσαι μαζί μου.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα επιτέλους την παράξενη συμπεριφορά του.
Δεν προσπαθούσε καθόλου να καταστρέψει τον γάμο μας.
Απλώς ήθελε να προστατεύσει την αδελφή του από έναν ακόμη πόνο.
Πλησίασα τη γυναίκα μου, την αγκάλιασα προσεκτικά και είπα:
— Σε αγάπησα πολύ πριν από αυτόν τον γάμο. Και σε αγαπώ ακριβώς το ίδιο και τώρα. Οι ουλές δεν αλλάζουν τίποτα.
Για πρώτη φορά όλο εκείνο το βράδυ, χαμογέλασε.
