Πηγαίναμε με την αδερφή μου, όταν ξαφνικά είδαμε έναν άντρα στη μέση του δρόμου: πάτησα φρένο, ο άντρας πλησίαζε αργά το αυτοκίνητο, και στα χέρια του κρατούσε… 😱😱
Εγώ και η αδερφή μου πηγαίναμε στους γονείς μας — μένουν αρκετές ώρες μακριά. Εγώ οδηγούσα και εκείνη καθόταν δίπλα. Μιλούσαμε, σχεδιάζαμε το σαββατοκύριακο, ακούγαμε μουσική — όλα έμοιαζαν φυσιολογικά.
Αλλά ξαφνικά… ακριβώς στη μέση του δρόμου είδαμε έναν άντρα. Στεκόταν ακίνητος και ήταν μόνος.
Έδειχνε γύρω στα τριάντα. Δεν κινιόταν, στεκόταν με την πλάτη σε μας, σαν να περίμενε κάτι. Πάτησα απότομα φρένο για να αποφύγω τη σύγκρουση. Τον κοιτάξαμε και οι δύο με απορία.
Ο άντρας γύρισε αργά. Μας κοίταξε κατευθείαν… και χαμογέλασε. Αλλά δεν ήταν ένα ζεστό ή φιλικό χαμόγελο. Ήταν ανησυχητικό, σχεδόν τρομακτικό.
Ενστικτωδώς, κλείδωσα όλες τις πόρτες και πήρα το κινητό στο χέρι, έτοιμη να καλέσω την αστυνομία. Άρχισε να πλησιάζει αργά το αυτοκίνητο, χωρίς να παίρνει τα μάτια του από πάνω μας, διατηρώντας αυτό το παράξενο χαμόγελο. Είχαμε παγώσει — κανείς γύρω, άδειος δρόμος, μόνο εμείς και εκείνος.
Και τότε η αδερφή μου ψιθύρισε τρομοκρατημένη:
— Κοίτα… στα χέρια του…
Κοίταξα — και πάγωσα. Στο χέρι του κρατούσε… 😱😱 (Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇)
Στο χέρι του αγνώστου υπήρχε μια γυναικεία τσάντα.
Ήρθε στο παράθυρό μου και μου έκανε νόημα να το κατεβάσω. Φυσικά και δεν το έκανα.
— Τι θέλετε; — η φωνή μου έτρεμε.
— Βρήκα μια γυναικεία τσάντα, — είπε ήρεμα. — Είναι δική σας;
— Μας δουλεύει; — ψιθύρισε η αδερφή μου. — Ποια τσάντα; Πώς γίνεται να είναι δική μας;
— Όχι, — απάντησα κοφτά και πάτησα γκάζι. Φύγαμε χωρίς να κοιτάξουμε πίσω.
Αγαπητά κορίτσια, σας παρακαλώ: να είστε προσεκτικές.
Με τρομάζει η σκέψη τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν τότε είχα κατεβάσει το παράθυρο. Ή αν δεν είχαμε φύγει εγκαίρως. Ίσως κάποια άλλη στη θέση μας να έλεγε: “Κι αν όντως είναι η τσάντα της;”
Ή να ντρεπόταν να φύγει. Αλλά δεν πρέπει να ντρεπόμαστε, ούτε να δικαιολογούμε περίεργες συμπεριφορές.
Ακόμα κι αν όντως ήθελε να επιστρέψει την τσάντα — γιατί στεκόταν στη μέση του δρόμου; Πώς ήξερε ποιος είναι στο αυτοκίνητο; Γιατί κοίταξε εμάς;
Πάρα πολλά ερωτήματα.
Και με τρομάζει να σκεφτώ ποιες θα μπορούσαν να είναι οι απαντήσεις. Απλώς ζούμε σε έναν επικίνδυνο κόσμο.
