Ήθελαν να με κατεβάσουν από το αεροπλάνο λόγω του περιττού μου βάρους: έπρεπε να βάλω στη θέση τους αυτούς τους άκαρδους ανθρώπους 😢😢
Είμαι 63 ετών και μια ζωή μάθαινα να αγαπώ και να αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είναι. Μια ασθένεια επηρέασε τον μεταβολισμό μου και η αύξηση του βάρους δεν ήταν δική μου επιλογή. Όμως οι άνθρωποι δεν θέλουν πάντα να το καταλάβουν αυτό.
Έχω συνηθίσει τα στραβά βλέμματα, το να με κρίνουν άγνωστοι λες και το σώμα μου είναι έκθεμα σε βιτρίνα. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να το αντέξεις στο αεροπλάνο, όπου ούτως ή άλλως υπάρχει λίγος χώρος και όλοι θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να σε κοιτάζουν από πάνω μέχρι κάτω.
Εκείνη την ημέρα πετούσα όπως πάντα. Είχα αγοράσει το εισιτήριό μου εκ των προτέρων και διάλεξα θέση στο παράθυρο για να μην ενοχλώ κανέναν. Κάθισα, έδεσα προσεκτικά τη ζώνη μου, έβαλα την τσάντα κάτω από το κάθισμα και ετοιμάστηκα για την πτήση.
Όμως μετά από λίγα λεπτά, εμφανίστηκε δίπλα μου μια νέα κοπέλα περίπου 25 ετών, όμορφη, περιποιημένη, με κομψό κοστούμι. Με κοίταξε και αμέσως έκανε μια γκριμάτσα.
— Τέλεια, — είπε δυνατά, χωρίς καν να προσπαθήσει να είναι ευγενική. — Πάλι μια χοντρή που έπιασε τη μισή θέση. Δεν πρόκειται να ταξιδέψω έτσι!
Ένιωσα ένα τσίμπημα πόνου μέσα μου. Αλλά στην αρχή σιώπησα. Η κοπέλα συνέχισε:
— Οι χοντροί πρέπει να μένουν σπίτι, όχι να πετάνε με αεροπλάνο, — μου πέταξε κατάμουτρα. — Δεν σκέφτεστε καθόλου τους άλλους;
Μετά κάλεσε τη συνοδό. Με αλαζονικό ύφος με έδειξε:
— Αυτή η γυναίκα πιάνει πολύ χώρο! Κατεβάστε την, αλλιώς θα κάνω μήνυση στην αεροπορική σας!
Ο κόσμος άρχισε να γυρίζει να κοιτάζει. Η συνοδός με κοίταξε σαν να μην ήξερε πώς να μου ζητήσει να κατέβω από το αεροπλάνο. Ένιωσα να κοκκινίζω από την ταπείνωση. Αλλά εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου, και έκανα κάτι που δεν μετάνιωσα ποτέ 😨😲 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Σηκώθηκα αργά, γύρισα προς τη συνοδό και την κοπέλα και είπα δυνατά, να το ακούσει όλο το αεροπλάνο:
— Έχω κάθε δικαίωμα να βρίσκομαι εδώ. Έχω πληρώσει κανονικά το εισιτήριό μου. Το βάρος μου είναι αποτέλεσμα ασθένειας, όχι τεμπελιάς ή λαιμαργίας, όπως νομίζετε. Και δεν είμαι υποχρεωμένη να δίνω εξηγήσεις για το σώμα μου σε κανέναν.
Αν δεν σας φτάνει ο χώρος, μπορείτε να αγοράσετε δύο θέσεις ή να μετακινηθείτε. Το να ζητάτε να με κατεβάσουν είναι διάκριση. Και αν η αεροπορική σας κάνει το χατίρι, θα κινηθώ εγώ νομικά — για παραβίαση των νομίμων δικαιωμάτων μου.
Έκανα μια παύση και την κοίταξα στα μάτια, χωρίς να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα:
— Τα λόγια σας με προσβάλλουν ως άνθρωπο. Με προσβάλατε δημόσια και είμαι έτοιμη να σας κυνηγήσω νομικά. Αν δεν σταματήσετε, θα καλέσω αμέσως την αστυνομία εδώ.
Στο αεροπλάνο έπεσε σιωπή. Η κοπέλα ξαφνικά μαράζωσε, το γεμάτο αυτοπεποίθηση πρόσωπό της άλλαξε. Η συνοδός έγνεψε αμήχανα και μουρμούρισε:
— Κυρία μου, φυσικά έχετε δικαίωμα να ταξιδέψετε. Θα φροντίσω για την επιβάτισσα αυτή.
Τελικά την κοπέλα την μετέφεραν σε άλλη θέση, πιο μακριά. Εγώ έμεινα στο παράθυρο, και πολλοί επιβάτες μετά μου χαμογέλασαν υποστηρικτικά, ενώ μια γυναίκα μου είπε χαμηλόφωνα:
— Σας ευχαριστώ για αυτά που είπατε. Είστε πολύ γενναία.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα περηφάνια. Δεν φταίω για το σώμα μου. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να με κάνει απόβλητη.
