Στο πρώτο ραντεβού ένας άντρας απαίτησε να χάσω επτά κιλά για να «του ταιριάζω»: στο επόμενο ραντεβού εμφανίστηκα με μια μεζούρα για να του μετρήσω κάτι 😲😢
Τα δύο πρώτα ραντεβού με τον Μάρκο κύλησαν ήρεμα και μάλιστα ευχάριστα. Ένα μικρό εστιατόριο, απαλός φωτισμός, φερόταν ευγενικά: τραβούσε την καρέκλα, άκουγε προσεκτικά, έκανε ερωτήσεις. Μιλούσε με αυτοπεποίθηση, πολύ — για τη δουλειά, τα πρότζεκτ, τους συνεργάτες. Ήταν μάνατζερ σε μια διεθνή κατασκευαστική εταιρεία, οδηγούσε καλό αυτοκίνητο, ντυνόταν ακριβά και ήταν φανερό ότι είχε συνηθίσει να εντυπωσιάζει.
Τότε ήμουν 45 ετών. Δεν είμαι μοντέλο και ποτέ δεν υπήρξα, αλλά έχω μια φυσιολογική σχέση με τον εαυτό μου. Πηγαίνω στο γυμναστήριο, προσπαθώ να μη τρώω ό,τι να ’ναι, φροντίζω τον εαυτό μου. Ύψος 1,70, νούμερο 46. Ένιωθα άνετα με το σώμα μου και πριν γνωρίσω τον Μάρκο δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να υπάρχει κάτι «λάθος» με μένα.
Η συζήτηση που δεν περίμενα έγινε στο τρίτο ραντεβού, ενώ καθόμασταν σε ένα καφέ. Εκείνος έπινε καφέ, εγώ τσάι. Η κουβέντα κυλούσε εύκολα, μέχρι που ο Μάρκος ξαφνικά σώπασε και με κοίταξε υπερβολικά προσεκτικά, αξιολογώντας με.
— Μου αρέσεις, είπε. — Είσαι όμορφη.
Χαμογέλασα, νομίζοντας ότι θα ακολουθούσε κομπλιμέντο.
— Απλώς έχω μπροστά μου πολλά σημαντικά γεγονότα. Επαγγελματικά δείπνα, δεξιώσεις, επενδυτές. Εκεί όλα πρέπει να φαίνονται… σωστά.
— Δηλαδή; ρώτησα.
— Ε, λοιπόν… δίστασε λίγο, — η γυναίκα δίπλα σε έναν άντρα του επιπέδου μου πρέπει να δείχνει άψογη. Είσαι καλή, πραγματικά. Αλλά αν έχανες λίγο βάρος… πέντε με επτά κιλά — θα ήταν ιδανικό.
Για ένα δευτερόλεπτο έμεινα άφωνη. Μετά τον κοίταξα πιο προσεκτικά. Το πουκάμισο που ήταν ξεκάθαρα στενό. Την κοιλιά που τη μάζευε ασυναίσθητα όταν σηκωνόταν. Το πηγούνι που, όταν έσκυβε προς το κινητό, γινόταν διπλό.
— Δηλαδή, είπα ήρεμα, για να στέκομαι απλώς δίπλα σου πρέπει επειγόντως να αλλάξω το σώμα μου;
— Γιατί το παίρνεις έτσι; χαμογέλασε συγκαταβατικά. — Μου αρέσει η τάξη. Το ιδανικό. Είναι και για το καλό σου.
Δεν καβγάδισα. Είπα ότι θα το σκεφτώ, επικαλέστηκα κούραση και γύρισα σπίτι. Αλλά μέσα μου ένιωθα άβολα και άδεια.
Στο τέταρτο ραντεβού πήγα παρ’ όλα αυτά. Όχι γιατί το ήθελα, αλλά γιατί αποφάσισα να βάλω τα πράγματα στη θέση τους. Πριν από τη συνάντηση μπήκα σε ένα κατάστημα και αγόρασα μια απλή μεζούρα. Την έβαλα στην τσάντα μου και πήγα στο εστιατόριο.
Καθόμασταν δίπλα στο παράθυρο. Ο Μάρκος παρήγγειλε κρέας και κρασί. Εγώ μια σαλάτα, γιατί είχα ήδη φάει.
— Χαίρομαι που με άκουσες, είπε με ικανοποίηση. — Η γυναίκα πρέπει να αναδεικνύει τον άντρα.
— Συμφωνώ, έγνεψα. — Σε ένα ζευγάρι η αντιστοιχία είναι σημαντική.
Σφίχτηκε.
— Με ποια έννοια;
Έβγαλα από την τσάντα τη μεζούρα και την ακούμπησα στο τραπέζι. Ο Μάρκος την κοίταξε σαν να είχα βγάλει μαχαίρι.
— Τι είναι αυτό;
— Ένα πολύ απλό εργαλείο. Σήκω, σε παρακαλώ. Πρέπει να μετρήσω κάτι. 😲😨
Αυτό που έκανα μετά το περιέγραψα στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Σοβαρολογείς; Υπάρχει κόσμος.
— Όλα καλά, έχουμε ξεχωριστό τραπέζι. Σήκω. Είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου άντρας, έτσι δεν είναι;
Σηκώθηκε απρόθυμα.
— Σήκωσε τα χέρια.
Ήρεμα πέρασα τη μεζούρα γύρω από τη μέση του. Κοίταξα τα νούμερα.
— Εκατόν ένα εκατοστά, Μάρκο.
— Και λοιπόν; προσπάθησε να μαζέψει την κοιλιά.
— Και λοιπόν, είπα, ότι σύμφωνα με τα ιατρικά πρότυπα, για τους άντρες οτιδήποτε πάνω από τα ενενήντα τέσσερα είναι ήδη κίνδυνος για την υγεία.
Μάζεψα τη μεζούρα και τον κοίταξα στα μάτια.
— Αν μιλάμε για στάνταρ και κύρος, πρέπει να είναι αμοιβαία. Για μένα είναι σημαντικό ο άντρας δίπλα μου να είναι υγιής, δραστήριος και να φροντίζει τον εαυτό του. Για να ανταποκριθείς στο επίπεδο ζωής μου, θα πρέπει να χάσεις τουλάχιστον δέκα εκατοστά.
Γύρω μας απλώθηκε απόλυτη σιωπή. Το πρόσωπό του πρώτα κοκκίνισε και μετά χλόμιασε.
— Καταλαβαίνεις τι λες; ψιθύρισε με οργή. — Εγώ είμαι άντρας. Εγώ βγάζω χρήματα.
— Κι εγώ είμαι γυναίκα, απάντησα. — Και εγώ βγάζω χρήματα. Αλλά δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να λέει στον σύντροφό μου πώς πρέπει να είναι, ειδικά όταν εγώ η ίδια απέχω από το ιδανικό.
Άρχισε να λέει ότι είμαι αγενής, ότι με τέτοιο χαρακτήρα θα μείνω μόνη, ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα από τη ζωή.
Φώναξα τον σερβιτόρο και πλήρωσα μόνο τη δική μου παραγγελία.
— Μπορείς να κρατήσεις τη μεζούρα, είπα σηκώνοντας. — Είναι χρήσιμο πράγμα. Όταν θα είσαι έτοιμος να ανταποκριθείς στις ίδιες απαιτήσεις που θέτεις στους άλλους, — μη με πάρεις τηλέφωνο.
Βγήκα από το εστιατόριο με ένα αίσθημα ελαφρότητας. Σαν να μην είχα ξεφορτωθεί περιττά κιλά, αλλά ξένες προσδοκίες, αλαζονεία και επιβεβλημένα συμπλέγματα.
