Ο οδηγός του σχολικού λεωφορείου παρατήρησε ότι ένας από τους μαθητές δεν έμπαινε στο σχολείο, αλλά κατευθυνόταν προς το δάσος· αποφάσισε να ακολουθήσει το αγόρι και σοκαρίστηκε από αυτό που είδε 😲😨
Το πρωινό λεωφορείο σταμάτησε μπροστά στο σχολείο και οι πόρτες άνοιξαν με ένα απαλό σφύριγμα. Τα παιδιά άρχισαν να κατεβαίνουν το ένα μετά το άλλο. Κάποια γελούσαν, άλλα μάλωναν, και μερικά αγόρια σπρώχνονταν με τους ώμους και σχεδόν έτρεχαν προς την είσοδο του σχολείου.
Ο οδηγός καθόταν στο τιμόνι και παρακολουθούσε αυτό το συνηθισμένο πρωινό χάος από τον καθρέφτη. Πάντα πρόσεχε ώστε κανείς να μη σκοντάψει στα σκαλοπάτια και όλα τα παιδιά να φτάσουν με ασφάλεια μέχρι την είσοδο. Μερικές φορές σήκωνε το χέρι και χαμογελούσε.
— Καλή μέρα, παιδιά.
Μερικά παιδιά του κουνούσαν το χέρι πίσω, ενώ ένα κορίτσι με ένα τεράστιο σακίδιο σχεδόν έχασε την ισορροπία του πηδώντας στο πεζοδρόμιο. Ο οδηγός παρακολουθούσε με το βλέμμα του κάθε παιδί μέχρι να χαθεί πίσω από τις πόρτες του σχολείου.
Τελευταίος κατέβηκε από το λεωφορείο ένα αγόρι περίπου έξι ετών. Μικρόσωμος, με σκούρο μπουφάν και σακίδιο στην πλάτη. Τον έλεγαν Άλεξ.
Κατέβηκε αργά τα σκαλοπάτια και στάθηκε για μια στιγμή κοντά στην πόρτα του λεωφορείου, σαν να μην βιαζόταν να προχωρήσει. Έπειτα έκανε μερικά βήματα μπροστά, κοίταξε το κτίριο του σχολείου όπου είχαν ήδη χαθεί τα άλλα παιδιά και στάθηκε μπροστά στην είσοδο.
Ο οδηγός ετοιμαζόταν να κλείσει τις πόρτες όταν παρατήρησε ότι ο Άλεξ δεν έμπαινε μέσα. Ο οδηγός συνοφρυώθηκε.
Την τελευταία εβδομάδα είχε ήδη παρατηρήσει κάτι περίεργο. Κάθε πρωί ο Άλεξ κατέβαινε τελευταίος από το λεωφορείο, στεκόταν λίγο κοντά στην είσοδο και μετά εξαφανιζόταν κάπου. Ο οδηγός νόμιζε τότε ότι το αγόρι απλώς έπαιρνε έναν άλλο δρόμο ή συναντούσε κάποιον φίλο.
Μερικές φορές έπιανε τον εαυτό του να σκέφτεται ότι ίσως δεν ήταν δική του υπόθεση. Άλλωστε ήταν απλώς ο οδηγός του σχολικού λεωφορείου, όχι δάσκαλος ούτε γονιός.
Αλλά εκείνη τη μέρα κάτι του φάνηκε λάθος.
Ο Άλεξ περπατούσε με σιγουριά κατά μήκος του φράχτη και ξαφνικά έστριψε σε ένα μονοπάτι που οδηγούσε στο δάσος.
Εντελώς μόνος.
Ο οδηγός έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα ακόμη στο τιμόνι κοιτάζοντας τη μικρή φιγούρα ανάμεσα στα δέντρα. Έπειτα όμως αποφάσισε να κατέβει από το λεωφορείο και να τον ακολουθήσει.
Αποφάσισε απλώς να δει πού πήγαινε το αγόρι.
Μετά από λίγα λεπτά είδε κάτι που τον έκανε να παγώσει από το σοκ 😢😱 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Το μονοπάτι προχωρούσε βαθύτερα μέσα στο δάσος. Τα φθινοπωρινά φύλλα θρόιζαν απαλά κάτω από τα πόδια. Μετά από λίγα λεπτά ο οδηγός είδε τον μαθητή.
Ο Άλεξ καθόταν πάνω σε ένα πεσμένο δέντρο. Το σακίδιό του ήταν δίπλα του και εκείνος κοιτούσε το έδαφος.
Όταν το αγόρι άκουσε βήματα, τινάχτηκε και σήκωσε γρήγορα το κεφάλι.
— Άλεξ… — είπε ήρεμα ο οδηγός. — Γιατί δεν είσαι στο σχολείο;
Το αγόρι δεν απάντησε αμέσως. Χαμήλωσε τα μάτια και έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα.
Ύστερα είπε σιγανά:
— Έρχομαι εδώ κάθε μέρα.
Ο οδηγός κάθισε αργά σε έναν άλλο κορμό δίπλα του.
— Κάθε μέρα;
Ο Άλεξ έγνεψε καταφατικά.
Είπε ότι το πρωί κατεβαίνει από το λεωφορείο μαζί με όλους, περιμένει μέχρι να μπουν τα άλλα παιδιά στο σχολείο και μετά πηγαίνει στο δάσος. Εκεί κάθεται μέχρι το μεσημέρι ή περπατά ανάμεσα στα δέντρα. Όταν τελειώνουν τα μαθήματα και το λεωφορείο επιστρέφει για να πάρει τα παιδιά, επιστρέφει στη στάση και ανεβαίνει μαζί με όλους.
Στο σπίτι όλοι νομίζουν ότι ήταν στο σχολείο. Ο Άλεξ μιλούσε χαμηλόφωνα και μερικές φορές μπερδευόταν με τις λέξεις, αλλά σιγά σιγά όλα έγιναν ξεκάθαρα.
Στην τάξη τον κορόιδευαν συνεχώς. Μερικά αγόρια γελούσαν μαζί του, τον έσπρωχναν, έκρυβαν τα πράγματά του και μερικές φορές τον πρόσβαλλαν επίτηδες μπροστά σε όλους. Μια φορά τα πράγματα τελείωσαν ιδιαίτερα άσχημα. Τον πλήγωσαν πολύ στο διάλειμμα, και οι δάσκαλοι απλώς είπαν ότι τα παιδιά πρέπει να λύσουν μόνα τους τις διαφορές τους.
Μετά από αυτό ο Άλεξ απλώς δεν μπορούσε να αναγκάσει τον εαυτό του να μπει ξανά στο σχολείο.
Όταν το αγόρι τελείωσε να μιλά, ο οδηγός τον κοίταξε για πολλή ώρα και κάτι μέσα του σφίχτηκε δυσάρεστα.
Την επόμενη μέρα όλα πήγαν διαφορετικά.
Όταν το λεωφορείο σταμάτησε μπροστά στο σχολείο και τα παιδιά άρχισαν να κατεβαίνουν, ο οδηγός βγήκε κι εκείνος από την καμπίνα. Περίμενε μέχρι μερικά αγόρια από την τάξη του Άλεξ να μείνουν κοντά στο λεωφορείο και τα φώναξε ήρεμα.
Η συζήτηση ήταν σύντομη, αλλά πολύ σοβαρή.
Τους εξήγησε ότι ξέρει τι συμβαίνει και ότι αυτό δεν θα συνεχιστεί. Τους είπε ότι αν ξαναδεί κάτι παρόμοιο, η συζήτηση δεν θα γίνει πλέον μαζί τους.
Μετά στράφηκε προς τον Άλεξ και έγνεψε προς το σχολείο.
— Πάμε.
Εκείνη την ημέρα το αγόρι μπήκε για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό από τις πόρτες του σχολείου όχι μόνο του.
