Ο γιος μου άκουγε παράξενους ήχους από πίσω από τον καθρέφτη στο δωμάτιό του, αλλά δεν τον πιστεύαμε μέχρι που μια μέρα ελέγξαμε μόνοι μας και είδαμε κάτι φρικτό 😨😱
Ο γιος μου, πέντε χρονών, συμπεριφερόταν πολύ παράξενα τελευταία. Έγινε νευρικός, τρόμαζε με τον παραμικρό θόρυβο, ειδικά τη νύχτα. Σκεφτόμουν ότι ήταν θέμα ηλικίας — ίσως μια φάση, ίσως ευαισθησία, ίσως φαντασία. Όλα τα παιδιά περνάνε κάτι τέτοιο.
Αλλά μέρα με τη μέρα χειροτέρευε. Ξυπνούσε μέσα στη νύχτα φωνάζοντας, έμπαινε τρέχοντας στο υπνοδωμάτιό μας κλαίγοντας και επαναλάμβανε συνεχώς:
— Τους ακούω… Ψιθυρίζουν… Κάποιος είναι εκεί…
Ο άντρας μου κι εγώ αρχικά κάναμε αστεία. Μετά απλά προσπαθούσαμε να τον ηρεμήσουμε. Τον αγκάλιαζα, του χάιδευα το κεφάλι και του έλεγα:
— Είναι μόνο ένα όνειρο, αγάπη μου. Δεν υπάρχει κανείς εκεί. Έχουμε ελέγξει.
Πολλές φορές, για να ησυχάσει, εξετάσαμε προσεκτικά όλο το δωμάτιο: κάτω από το κρεβάτι, στη ντουλάπα, πίσω από τις κουρτίνες — και φυσικά πίσω από τον μεγάλο καθρέφτη στον τοίχο. Τίποτα.
Αλλά χτες όλα άλλαξαν.
Ο άντρας μου κι εγώ καθόμασταν στο σαλόνι, βλέπαμε μια ταινία. Ήταν ήσυχα. Ξαφνικά, ο γιος μας έτρεξε μέσα, με δάκρυα στα μάτια, το πρόσωπο του παραμορφωμένο από τον φόβο, με τρέμουλο στα χείλη και φώναζε:
— Επέστρεψε! Είναι εκεί, πίσω από τον καθρέφτη! Το τέρας! Τον ακούω!
— Γιε μου, — άρχισε ο άντρας μου, — έχουμε μιλήσει γι’ αυτό…
— Σε παρακαλώ, βγάλτε τον! Είναι εκεί! Τον ακούω να σφυρίζει!
Ο άντρας μου αναστέναξε βαθιά και σηκώθηκε. Τον ακολούθησα. Στο δωμάτιο του γιου ήταν σιωπηλό. Πολύ σιωπηλό. Μια ελαφριά ένταση αιωρούνταν στον αέρα.
— Εκεί, — ψιθύρισε ο γιος μου δείχνοντας τον καθρέφτη. — Είναι εκεί…
Πλησιάσαμε. Κοίταξαμε. Σιωπή. Αλλά κάποια στιγμή μου φάνηκε ότι… ο καθρέφτης κουνήθηκε ελαφρώς. Πολύ λίγο, σαν να πέρασε ένα απαλό ρεύμα αέρα. Ο άντρας μου έκανε ένα γρήγορο βήμα μπροστά και ξεκόλλησε τον καθρέφτη από τον τοίχο χωρίς προειδοποίηση.
Και εκείνη τη στιγμή φωνάξαμε κι οι δύο. Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πίσω από τον καθρέφτη, στο κενό μεταξύ του τοίχου και του γυψοσανίδας, κινιόταν ένα τεράστιο μαύρο φίδι.
Τα λέπια του έτριζαν απαλά πάνω στο σκυρόδεμα. Αυτόν τον ήχο άκουγε ο γιος μου. Δεν το είχε φανταστεί. Το ένιωθε.
Καλέσαμε αμέσως την πυροσβεστική. Ήρθαν ειδικοί και μόνο αυτοί κατάφεραν να βγάλουν το ερπετό από τον τοίχο. Φαινόταν πως είχε μπει από το υπόγειο και ζούσε εκεί, στο στενό χώρο πίσω από τον καθρέφτη.
Τώρα ο καθρέφτης αφαιρέθηκε. Ο τοίχος επισκευάστηκε. Και εγώ, ως μητέρα, έβγαλα ένα σημαντικό συμπέρασμα:
Πάντα θα πιστεύω το γιο μου. Ακόμα κι όταν μιλάει για τέρατα. Μερικές φορές τα παιδιά νιώθουν πράγματα που οι ενήλικες απλά δεν θέλουν να δουν.
