Στο αεροπλάνο, ένας άντρας με κοστούμι άρχισε να φωνάζει σε μένα επειδή το μωρό μου έξι μηνών έκλαιγε: αλλά ξαφνικά ένας γείτονας από τη θέση δίπλα μας επενέβη στον καβγά και έκανε κάτι απρόσμενο 😨😨
Πετούσα με τον εξάμηνο γιο μου. Συμβαίνει — και οι μητέρες πρέπει να βγουν από το σπίτι, στο σούπερ μάρκετ, στον γιατρό, ακόμα και στο αεροπλάνο. Αλλά μόλις βρεθείς σε δημόσιο χώρο, όλοι αρχίζουν να σε κοιτάζουν με αποδοκιμασία, σαν να φταις εσύ αν το μωρό κλάψει. Κι όμως είναι απλώς ένα μωρό, δεν καταλαβαίνει ακόμη τίποτα.
Μια παρόμοια κατάσταση συνέβη και στην πτήση μας. Για τρεις ώρες ο γιος μου δεν μπορούσε να ηρεμήσει: δεν ήθελε να κοιμηθεί, έκλαιγε, κουνιόταν.
Προσπαθούσα να τον νανουρίσω, τραγουδούσα, του έδινα παιχνίδι — τίποτα δεν βοηθούσε. Οι επιβάτες γύριζαν, μας κοίταζαν, αναστέναζαν. Κι εγώ ένιωθα ένα βάρος στο στήθος: τι μπορούσα να κάνω;
Το χειρότερο ήταν ότι δίπλα μου καθόταν ένας άντρας με αυστηρό κοστούμι. Με κοιτούσε συνεχώς με βλέμμα δυσαρέσκειας. Κάποια στιγμή δεν άντεξε, γύρισε απότομα και είπε μέσα από τα δόντια του:
— Μα ηρέμησε επιτέλους αυτό το τέρας, άσε τους ανθρώπους να ξεκουραστούν!
Απάντησα αμήχανα:
— Είναι μωρό, τι μπορώ να κάνω; Δεν καταλαβαίνει ακόμη.
— Δε με νοιάζει το μωρό σου, θέλω να κοιμηθώ, — είπε θυμωμένα και άρχισε να λέει ακόμα πιο σκληρά λόγια.
Τα χέρια μου έτρεμαν, η αναπνοή μου γινόταν βαριά, με το ζόρι κρατιόμουν. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω.
Ξαφνικά ήρθε η αεροσυνοδός. Ήρεμα και ευγενικά απευθύνθηκε στον άντρα:
— Κύριε, μπορώ να σας προσφέρω ακουστικά;
— Δε χρειάζομαι ακουστικά, — ξέσπασε εκείνος. — Θέλω να κάνετε το μωρό να σωπάσει!
Κι εκεί έγινε κάτι απρόσμενο. Ένας επιβάτης δυνατός, με γένια και αυστηρό βλέμμα, σηκώθηκε από τη θέση του. Μας κοίταξε προσεκτικά, σαν να ήθελε κι εκείνος να πει κάτι για το παιδί, αλλά ξαφνικά έκανε κάτι άλλο 😢🫣 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Έριξε βαρύ βλέμμα στον άντρα με το κοστούμι:
— Ρε φίλε, δεν έχεις παιδιά; Ή δεν ήσουν ποτέ παιδί; Είναι μωρό, φοβάται. Κοίτα τη μητέρα του: τρέμει ολόκληρη. Δεν έχεις συνείδηση;
Η φωνή του ήταν σταθερή και αποφασιστική. Ο άντρας με το κοστούμι σώπασε αμέσως και ψιθύρισε χαμηλά:
— Ε… ήθελα μόνο να ξεκουραστώ.
— Ε, τότε ξεκουράσου, — είπε ο γενειοφόρος πιο ήρεμα. — Σου πρόσφεραν ακουστικά με ευγένεια. Δεν τα θέλεις; Άλλαξε θέση. Αλλά σταμάτα να ταλαιπωρείς μια μάνα με μωρό. Αλλιώς θα το πληρώσεις!
Μετά από αυτά τα λόγια, ο άντρας σώπασε, πήρε απρόθυμα τα ακουστικά, μουρμούρισε κάτι και δεν ξαναμίλησε μέχρι το τέλος της πτήσης.
Κι εγώ, για πρώτη φορά σε εκείνες τις τρεις ώρες, πήρα ανάσα ανακούφισης. Στον άντρα από το αεροπλάνο: αν διαβάζεις αυτό, σε ευχαριστώ!
