Παρατήρησα περίεργα γαλαζωπά σημάδια στην πλάτη του πεθερού μου, αλλά εκείνος απλώς το προσπέρασε, διαβεβαιώνοντάς με ότι απλώς έπεσε κατά λάθος· όμως σύντομα έμαθα μια αλήθεια πολύ πιο τρομακτική 😱😨
Το πρωί, ο πεντάχρονος γιος μου έτρεξε προς το μέρος μου, χλωμός, με τα μάτια ορθάνοιχτα από τον τρόμο.
— Μαμά… τι είναι αυτό στην πλάτη του παππού;
— Τι εννοείς;
— Είδα… η πλάτη του είναι γαλάζια. Όχι, ακόμη και μαύρη… Είναι άρρωστος; Γιατί είναι έτσι;
Προσπάθησα να τον ηρεμήσω — τα παιδιά συχνά υπερβάλλουν. Όμως η ανησυχία δεν έφυγε από μέσα μου. Στο τέλος, ένα παιδί δεν θα επινοούσε κάτι τέτοιο χωρίς λόγο.
Μετά το μεσημεριανό αποφάσισα να ελέγξω. Χτύπησα την πόρτα του δωματίου του πεθερού μου και την άνοιξα σιγά. Στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη, χωρίς πουκάμισο, σκυφτός, και παρατηρούσε την πλάτη του.
Όταν πλησίασα, τρόμαξα πραγματικά. Στην πλάτη του υπήρχαν μελανιές — διαφορετικών μεγεθών, σε διάφορα σημεία κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, στις ωμοπλάτες, ακόμη και πιο κάτω. Δεν ήταν μία ή δύο — αλλά πάνω από δέκα. Και έμοιαζαν φρέσκες.
— Θεέ μου… τι σας συνέβη; — μου ξέφυγε.
Εκείνος γύρισε γρήγορα το κεφάλι και έκανε μια ασαφή χειρονομία:
— Έπεσα… Ξέρεις τώρα, στην ηλικία μου. Τα πόδια δεν κρατάνε.
Αλλά η φωνή του ήταν τεταμένη. Ήταν ξεκάθαρο πως νευρικόταν. Τα χέρια του έτρεμαν. Όταν του πρότεινα να πάμε σε γιατρό, απάντησε απότομα:
— Θα περάσει μόνο του. Δεν χρειαζόμαστε κανέναν. Μην δίνεις σημασία.
Όμως δεν μπορούσα να το ξεχάσω. Και λίγες μέρες αργότερα η αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια από μόνη της — πολύ πιο παράξενη απ’ όσο περίμενα.
Το βράδυ πήγα στην κουζίνα να πιω νερό. Περνώντας μπροστά από την κρεβατοκάμαρά τους, άκουσα φωνές.
— Σε παρακαλώ… πονάω… σταμάτα, άφησέ με… — έλεγε σχεδόν ικετευτικά ο πεθερός μου.
Και μετά άκουσα τη φωνή της πεθεράς μου, θυμωμένη, ενοχλημένη:
— Μόνος σου φταις. Το αξίζεις!
Ύστερα ένα χαμηλό βογγητό, τόσο βασανισμένο που μου κόπηκε η ανάσα. Δεν άντεξα και άνοιξα την πόρτα της κρεβατοκάμαρας.
Αυτό που είδα μέσα με πάγωσε 😨😱
Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ο άντρας ήταν ξαπλωμένος μπρούμυτα, με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια του. Και η πεθερά μου καθόταν δίπλα του στο κρεβάτι και έκανε κάτι στην πλάτη του. Μόνο όταν πλησίασα κατάλαβα — του έβαζε βελόνες.
Αληθινές, λεπτές, μεταλλικές βελόνες.
— Τι κάνετε εκεί;;; — φώναξα.
Η πεθερά μου σήκωσε το κεφάλι, χωρίς καμία ντροπή:
— Τι νομίζεις… τον θεραπεύω. Τον πονάει η μέση, το ξέρεις. Μια φίλη μου είπε ότι ο βελονισμός βοηθάει. Οπότε το δοκιμάζουμε. Σε εκείνη της πέρασε!
Την κοίταξα άναυδη.
— Μα δεν είστε γιατρός! Αυτό δεν γίνεται με απλές βελόνες από το φαρμακείο! Αυτό απαιτεί αποστείρωση, γνώσεις… Μπορεί να του προκαλέσετε σοβαρή βλάβη! Γι’ αυτό έχει όλες αυτές τις μελανιές!
Αυτό κρυβόταν πίσω από τα μυστηριώδη σημάδια: καμία ασθένεια, καμία πτώση… μόνο μια επικίνδυνη, άτεχνη αυτοθεραπεία, στην οποία κατέφυγαν χωρίς να καταλαβαίνουν τις συνέπειες.
Έβγαλα προσεκτικά την τελευταία βελόνα και είπα αποφασιστικά:
— Αύριο πάμε σε κανονικό γιατρό. Τέρμα τα πειράματα.
