Ταξιδεύω με τρένο με σπασμένο χέρι, και μια θρασύτατη γυναίκα μου ζήτησε να της δώσω τη θέση μου και φώναζε πάνω μου: αναγκάστηκα να της δώσω ένα μάθημα 😨😢
Πριν τρεις μέρες έσπασα το χέρι μου — έπεσα άσχημα από τη σκάλα. Ο πόνος ήταν σχεδόν ανυπόφορος, τα παυσίπονα βοηθούσαν λίγο, αλλά το χειρότερο ήταν η αδυναμία.
Αποφάσισα να πάω προσωρινά στους γονείς μου. Είναι πιο ήσυχα γι’ αυτούς, και πιο εύκολο για μένα. Αγόρασα εισιτήριο για κουκέτα στο κάτω κρεβάτι, γιατί με το χέρι μου δεν μπορούσα να ανέβω στο πάνω. Κάθισα και βολεύτηκα με το ζόρι. Το τρένο κούνησε και σύντομα μπήκε μια γυναίκα στο βαγόνι. Περίπου πενήντα χρονών. Περιποιημένη, σίγουρη για τον εαυτό της, με καχύποπτο βλέμμα — και αυτό το βλέμμα με διαπέρασε αμέσως.
Κατάλαβα αμέσως: δεν θα ήταν εύκολο. Μόλις μπήκε με κοίταξε με δυσαρέσκεια, είδε το εισιτήριό μου και είπε απότομα:
— Νεαρέ, πάντα ταξιδεύω στο κάτω κρεβάτι. Μετακινήσου.
— Συγγνώμη, αλλά έχω κάταγμα, — απάντησα ήρεμα δείχνοντας το γύψο στο χέρι μου. — Επέλεξα αυτό το μέρος επίτηδες, δεν μπορώ να ανέβω στο πάνω κρεβάτι.
Με κοίταξε επίμονα και ξαφνικά φώναξε:
— Και τι; Οι νέοι σήμερα δεν έχουν καθόλου σεβασμό! Είμαι μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας και εσύ κάθησες έτσι! Πού είναι η συνείδησή σου;
Θόρυβος στον διάδρομο, δυσαρεστημένα βλέμματα. Η γυναίκα καθαρά έπαιζε για το κοινό. Τότε εμφανίστηκε ο γείτονας στο βαγόνι, άντρας γύρω στα σαράντα, γερός, περιποιημένος, με ακριβό ρολόι. Έγινε σαφές ότι η γυναίκα ήθελε απλά να καθίσει κάτω για να φλερτάρει μαζί του.
Αφού αρνήθηκα, κάθισε απέναντί μου, στριμώχτηκε δίπλα στον γείτονα και αμέσως άρχισε να χρησιμοποιεί γοητεία και φλερτ. Έμεινα σοκαρισμένος από τη συμπεριφορά της.
Τότε μου ήρθε μια ιδέα — σε μια τέτοια αγενή έπρεπε να δοθεί μάθημα. Όχι με υστερία ή φασαρίες, αλλά… κομψά. 😬 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Έβγαλα το τηλέφωνο, άνοιξα την κάμερα και ξεκίνησα να ηχογραφώ. Μετά είπα ήρεμα:
— Ξέρετε, τα κατέγραψα όλα. Τις φωνές σας, την πίεση, την αγνόηση των ιατρικών οδηγιών. Και το πιο ενδιαφέρον — είστε δημόσια υπάλληλος, σωστά; Έχετε το σήμα του Υπουργείου Παιδείας στην τσάντα σας.
Έγινε χλωμή.
— Μπορώ να στείλω αυτό το βίντεο στο υπουργείο, με σχόλιο για το πώς συμπεριφέρεστε σε άτομα με αναπηρία. Πώς προσβάλλετε και χειραγωγείτε. Είμαι σίγουρος ότι θα τους ενδιαφέρει πολύ.
Ο γείτονας γέλασε αχνά και απομακρύνθηκε από αυτήν. Καθόταν σαν να είχε ριχτεί πάνω της κρύο νερό.
— Εγώ… δεν το εννοούσα έτσι… — μουρμούρισε, χωρίς πια την παλιά της αγένεια.
— Ελπίζω την επόμενη φορά να το σκεφτείτε δύο φορές πριν απαιτήσετε κάτι φωνάζοντας και πιέζοντας τους άλλους, — πρόσθεσα ήρεμα και έβαλα το τηλέφωνο στην τσέπη.
Πέρασε το υπόλοιπο ταξίδι της σιωπηλή στη γωνία, χωρίς προσπάθειες φλερτ ή παρατηρήσεις.
