Φροντιζόμουν μόνη μου το νεογέννητο μωρό, ενώ ο τεμπέλης άντρας μου ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ και ούρλιαζε ότι το δείπνο δεν ήταν ακόμα έτοιμο· μια μέρα δεν άντεξα άλλο — και αποφάσισα να του δώσω ένα μάθημα 😢😱
Δεν ξέρω τι μέρα της εβδομάδας είναι σήμερα. Ίσως Πέμπτη. Ίσως Σάββατο. Μετά τον τοκετό ο χρόνος έπαψε να υπάρχει — έγινε ένας ατέλειωτος κύκλος από κλάματα, αϋπνία και συνεχείς κατηγορίες.
Ο άντρας μου κάθεται στον καναπέ εδώ και τρεις ώρες. Το ένα πόδι πάνω στο άλλο, το τηλέφωνο στο χέρι, στο τραπεζάκι τσιπς, το τηλεκοντρόλ και μια βρώμικη κούπα. Εγώ κουνάω το μωρό.
Τα χέρια μου τρέμουν. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Δεν θυμάμαι πότε έφαγα σωστά για τελευταία φορά.
Κι όμως εκείνος — ο άντρας μου — κάποτε μου είχε πει:
«Αν δεν μου γεννήσεις παιδί, θα φύγω. Θέλω οικογένεια, και είσαι υποχρεωμένη.»
Τον πίστεψα. Φοβόμουν να μείνω μόνη. Και τώρα… είμαι μόνη, μόνο με το μωρό στην αγκαλιά. Δεν βοηθάει σε τίποτα. Ακόμα και το να του δώσω το μπιμπερό είναι ολόκληρη τραγωδία.
Όταν δεν προλαβαίνω να ετοιμάσω το δείπνο στην ώρα του, με κοιτάζει σαν να απέτυχα σε εξετάσεις:
— Δεν μπορείς να φροντίζεις το μωρό και να μαγειρεύεις ταυτόχρονα; Όλες οι γυναίκες τα καταφέρνουν.
Όλες οι γυναίκες…
Εκείνη τη νύχτα το μωρό δεν κοιμήθηκε καθόλου. Έκλαιγε, στραβωνόταν, σαν να πονούσε. Περπατούσα στο δωμάτιο μια, δύο, τρεις ώρες. Δεν ένιωθα τα πόδια μου. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως ο κόσμος γυρίζει. Για ένα δευτερόλεπτο έπιασα το βλέμμα του άντρα μου — έβλεπε τηλεόραση και άλλαζε κανάλι, σαν να μην υπήρχαμε.
— Έπρεπε ήδη να το έχεις ηρεμήσει, — είπε χωρίς να γυρίσει το κεφάλι.
Και τότε λύγισα.
Ένιωσα πως πέφτω, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα. Τα αυτιά μου βούιζαν. Είδα το μωρό να γλιστράει από το χέρι μου, αλλά πρόλαβα να το σφίξω στο στήθος μου. Το τελευταίο πράγμα που άκουσα ήταν η κραυγή του:
— Ε! Τι κάνεις εκεί; Μην πεθάνεις εδώ!
Ξύπνησα στο νοσοκομείο. Τα πρώτα δευτερόλεπτα δεν καταλάβαινα τίποτα. Έπειτα είδα τον άντρα μου να στέκεται από πάνω μου, με το τηλέφωνο στο χέρι. Έδειχνε εκνευρισμένος.
— Μπορείς να επιστρέψεις στα καθήκοντά σου; — είπε χωρίς ούτε έναν χαιρετισμό. — Πεινάω. Και το παιδί σου ουρλιάζει συνέχεια.
ΤΟ δικό σου παιδί. Όχι «το δικό μας».
Δεν ρώτησε πώς είμαι. Δεν ρώτησε τι συνέβη. Απλώς περίμενε να αρχίσω πάλι να τον υπηρετώ.
Και τότε η υπομονή μου τελείωσε — και έκανα κάτι για το οποίο δεν μετανιώνω ούτε στιγμή. 😲😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Κάθισα αργά, τον κοίταξα κατευθείαν στα μάτια και είπα:
— Όχι. Δεν μπορώ. Και δεν θα το κάνω.
Έσμιξε τα φρύδια, σαν να μην καταλάβαινε.
Και συνέχισα:
— Θα ζητήσω διαζύγιο. Και το δικαστήριο θα ορίσει ότι πρέπει να μοιραστούμε όλες τις υποχρεώσεις. Μερικές μέρες την εβδομάδα το παιδί θα μένει μαζί σου. Ναι, ναι, θα μάθεις επιτέλους τι σημαίνει να αλλάζεις πάνες τη νύχτα και να ακούς ασταμάτητο κλάμα.
Έβγαλε έναν απότομο αναστεναγμό:
— Τι ανοησίες είναι αυτές; Δεν πας πουθενά!
— Κάνεις λάθος, — απάντησα ήρεμα. — Επιτέλους θα έχω χρόνο να ξεκουραστώ. Να κοιμηθώ. Να ζήσω. Κι εσύ θα έχεις την υποχρέωση να είσαι πατέρας — όχι ένα διακοσμητικό που σαπίζει στον καναπέ.
Το πρόσωπό του χλόμιασε.
— Και κάτι ακόμα, — πρόσθεσα σηκώνοντας, — δεν θα ξεχάσω τη διατροφή. Ούτε το μερίδιό σου από την περιουσία. Θα το μετανιώσεις πικρά — όχι επειδή φεύγω, αλλά για τον τρόπο που μου φέρθηκες όλους αυτούς τους μήνες.
Για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες, ένιωσα πως αναπνέω ξανά.
