Κατά τη διάρκεια της κηδείας ένα μικρό κοριτσάκι ανέβηκε μέσα στο φέρετρο του πατέρα της και δεν ήθελε να τον αφήσει: οι παρευρισκόμενοι νόμιζαν αρχικά ότι απλώς θρηνούσε, μέχρι που έμαθαν την τρομακτική αλήθεια 😨😱
Κατά τη διάρκεια της κηδείας, το κοριτσάκι πλησίασε ξαφνικά το ανοιχτό φέρετρο, ακούμπησε τα χέρια της στο στήθος του πατέρα της και ανέβηκε μέσα, σφιχταγκαλιάζοντάς τον με όλο της το σώμα. Ακούμπησε απαλά το κεφάλι της στον ώμο του, σαν να φοβόταν μήπως τον ξυπνήσει, και άρχισε να κλαίει σιγανά, ψιθυρίζοντας με τρεμάμενη φωνή:
— Μπαμπά, σε παρακαλώ, μην φύγεις… Ξέρω ότι με ακούς… Μην μ’ αφήσεις…
Οι λεπτοί ώμοι της έτρεμαν, τα δάκρυά της έπεφταν στο μαύρο κοστούμι του νεκρού, και τα μικρά της δάχτυλα κρατούσαν σφιχτά το μανίκι του, σαν να προσπαθούσαν να τον κρατήσουν ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.
Οι άνθρωποι γύρω της στην αρχή μπερδεύτηκαν.
Κάποιοι γύρισαν το βλέμμα, άλλοι σκούπισαν διακριτικά τα μάτια τους. Μερικοί ψιθύριζαν ότι το παιδί δεν μπορούσε να δεχτεί πως τώρα ήταν ορφανό, ότι ήταν πολύ μικρή για να καταλάβει πως ο πατέρας της δεν θα επέστρεφε ποτέ ξανά.
— Το καημένο το παιδί… — ψιθύρισε μια γυναίκα με συμπόνια.
— Είναι ο πόνος, δεν το συνειδητοποιεί… — απάντησε μια άλλη.
Ο ιερέας πλησίασε προσεκτικά και προσπάθησε να της μιλήσει απαλά:
— Κοριτσάκι μου, αγγελούδι μου, πρέπει να βγεις… άφησε τους μεγάλους να αποχαιρετήσουν…
Αλλά το κοριτσάκι έσφιξε ακόμη πιο δυνατά το σώμα του πατέρα της και ξαφνικά ούρλιαξε απεγνωσμένα 😨 Στους παρευρισκόμενους φάνηκε πως απλώς θρηνούσε, μέχρι που έμαθαν την τρομακτική αλήθεια 😨😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ! Αναπνέει! Είναι ζωντανός! Γιατί δεν το ακούτε;!
Όλοι πάγωσαν. Οι συγγενείς προσπάθησαν να την ηρεμήσουν, λέγοντας ότι ήταν σοκ, ότι το παιδί φανταζόταν πράγματα.
Όμως όταν δύο άντρες προσπάθησαν να τη σηκώσουν, εκείνη συνέχισε να επαναλαμβάνει μέσα στους λυγμούς της:
— Είναι ζεστός! Αναπνέει! Σας παρακαλώ, ελέγξτε! Δεν έχει πεθάνει!
Το κλάμα της γινόταν όλο και πιο απελπισμένο. Τότε ένας από τους υπαλλήλους του γραφείου τελετών, ένας γεροδεμένος άντρας, κοίταξε το πρόσωπο του «νεκρού» και χλώμιασε.
— Περιμένετε… — ψιθύρισε. — Σταθείτε. Αυτός… δεν είναι κρύος.
Ο ιερέας πλησίασε, έσκυψε πάνω από το σώμα και ακούμπησε δύο δάχτυλα στον λαιμό.
— Υπάρχει… παλμός… — είπε σχεδόν άηχα. — Αδύναμος, αλλά υπάρχει.
Η εκκλησία γέμισε με φωνές. Κάποιοι έτρεξαν να φέρουν γιατρούς, άλλοι άρχισαν να κλαίνε, άλλοι να προσεύχονται.
Και το κοριτσάκι απλώς αγκάλιασε ακόμη πιο σφιχτά το στήθος του πατέρα της και ψιθύρισε:
— Στο είπα… το ήξερα… δεν θα μ’ άφηνες ποτέ.
